De Yves Leterme-wisselbeker, uitgereikt aan een antiheld die zich onbedoeld de hilariteit van Twitter op de hals haalt, staat sinds kort in de virtuele kast van Scott Castaneda, uit Rochester Hills, Michigan. Scott had er namelijk niet beter op gevonden om Tom Morello van Rage Against The Machine een publiekelijke reprimande te sturen omtrent... zijn politiek engagement.
...

De Yves Leterme-wisselbeker, uitgereikt aan een antiheld die zich onbedoeld de hilariteit van Twitter op de hals haalt, staat sinds kort in de virtuele kast van Scott Castaneda, uit Rochester Hills, Michigan. Scott had er namelijk niet beter op gevonden om Tom Morello van Rage Against The Machine een publiekelijke reprimande te sturen omtrent... zijn politiek engagement. 'I used to be a fan until your political opinions came out', schreef Castenada aan de gitarist. 'Muziek is mijn toevluchtsoord, en het laatste wat ik wil horen is politieke bullshit wanneer ik naar muziek luister. Wat mij betreft zijn jij en Pink completely done. Blijf vooral een grote mond opzetten en je fans verliezen'. Het duurde niet lang of Morello zelf gaf de man lik op stuk: 'Scott!! Van welke muziek van mij was je fan die GEEN 'politieke bullshit' bevatte? Ik wil het graag weten, dan kan ik het uit de catalogus wissen'. En toen was het hek van de dam. 'Tegen welke machine dacht je dat ze al die jaren tekeer gingen?', las één van de duizenden replieken op de intussen virale tweet. 'De ijscrèmemachine? Grasmachines?'. 'Ik hield van pindakaas, tot ik te weten kwam dat er verdorie pindanoten inzitten', schreef iemand anders. 'Wat mij betreft is het nu completely done'. Arme Scott. Al die jaren meebrullen met songs als Take The Power Back en Guerrilla Radio, om ineens te beseffen dat Rage Against The Machine gewoon een stelletje marxistische lefties zijn die deel uitmaken van het grote, antifascistische complot. En Pink! Zomaar progressieve meningen spuien, zonder dat iemand erom vraagt. Dus Dear Mr. President was in 2006 géén liefdesbrief aan George W. Bush?! Straks blijkt nog dat Get The Party Started een verholen strijdhymne voor de Democratische partij was! Een krant uit Detroit wist contact te leggen met Castaneda - een Trumpsupporter, zo bleek -, die in een interview z'n frustratie nog kracht bij zette. Het loopt de spuigaten uit, klink het, met al die artiesten en hun politieke statements: 'It's getting worse and worse and worse (...) Het heeft een punt bereikt dat ik wil kappen met Facebook, Twitter, enzovoort'. 'It just kills the mood', voegde hij er nog aan toe. 'Can we just listen to music and enjoy life?'.Kijk eens aan. Kom nu eens vertellen dat muzikanten die hun politiek engagement uitschreeuwen weinig of niks uithalen. Iemands ideeën of houding veranderen met een liedje is misschien moeilijk, maar als Rage Against The Machine alvast één internettrol weghoudt van sociale media: een goed begin, lijkt me. Ik vraag me trouwens af hoe dat gaat, zo'n selectief gehoor bij mensen die vinden dat pop- en rocksterren, in tegenstelling tot zijzelf, politieke eunuchen moeten zijn. En wat opvalt: het zijn ook bijna altijd hetzelfde slag mensen. Kankeren, foeteren, haatpraat verkopen of steunen, polariseren, misleidende propaganda verspreiden: moet allemaal kunnen. Maar kom alsjeblief de sfeer van mijn persoonlijk muziekmomentje niet vergallen met politiek geladen songs en statements tegen 'het systeem'!Aan deze column zal het niet gelegen hebben, maar in tijden van informatieve overkill zijn er dus nog altijd mensen die de boodschap of de boodschapper loskoppelen van de muziek. Dat gebeurt trouwens in alle richtingen, en leidt soms tot vreemde situaties. Zo was er recent het geval van The Specials. In hun ijver om extreemrechtse groeperingen van hun platform te bannen verwijderde Facebook twee weken geleden de pagina van de legendarische, Britse ska-band, wegens hun link met de skinheadcultuur.Met de gewelddadige, kaalgeschoren neonazi's uit films als American History X heeft The Specials uiteraard niks vandoen. Eén foto van de multiraciale kliek uit Coventry spreekt boekdelen. En anders zijn er wel hun platen: 'If you have a racist friend/ Now is the time, now is the time for your friendship to end', zongen ze in 1984, op het album In The Studio.Toch was die boodschap, en bij uitbreiding de hele geschiedenis en het hele oeuvre van The Specials blijkbaar niet doorgedrongen bij de moderators van Facebook, net zoals Rage Against The Machine blijkbaar niet helemaal was doorgedrongen bij Scott uit Michigan. Vervelend, wanneer dat gebeurt. Maar daar kunnen we bij helpen. Vanaf volgende week zal hier een hele vakantieperiode lang telkens één album uitgelicht worden. Albums waarvan de politieke of maatschappelijke context misschien niet voor elke luisteraar helemaal doordringt, of verloren gaat in de ambiance. Een kleine moeite, om alle Scotts in spé een teleurstelling, en de sarcastische spot van Twitter te besparen. En mocht die wekelijkse duiding - een soort zomerkamp muzikale bewustwording - in sommige gevallen een mood killer betekenen... het zij zo. Er is nog altijd Cliff Richard of Celine Dion.