Geluk is soms een kwestie van millimeters. 2019, een oktoberochtend in Coventry. Pa Salieu ligt op straat leeg te bloeden. Onbekenden hebben hem die nacht onder vuur genomen vanuit een rijdende auto. Hij wordt verschillende keren in het hoofd geraakt, maar als bij wonder overleeft hij de aanslag, zonder blijvende gevolgen.
...

Geluk is soms een kwestie van millimeters. 2019, een oktoberochtend in Coventry. Pa Salieu ligt op straat leeg te bloeden. Onbekenden hebben hem die nacht onder vuur genomen vanuit een rijdende auto. Hij wordt verschillende keren in het hoofd geraakt, maar als bij wonder overleeft hij de aanslag, zonder blijvende gevolgen. 'Als ik toen was gestorven, was ik in hun ogen gewoon een crimineel geweest', zo vertelt hij nu aan de BBC. Hij heeft net BBC Music's Sound of 2021 gewonnen, waarmee de Britse openbare omroep hem uitroept tot meest opwindend muzikaal geluid van het jaar. Met 'in hun ogen' doelt hij op de autoriteiten en de media. '"Bendegeweld. Drive-by shooting." De perceptie zou nu helemaal anders zijn.' Maar Pa Salieu keek de volgende dag vanuit een ziekenhuisbed zijn ouders in de ogen en bracht twee maanden na zijn gemiste afspraak met de dood zijn debuutsingle Frontline uit, het eerste keerpunt in een bijzonder succesverhaal. *** Dat verhaal begint in 1997 in Slough, een voorstad van Londen. Pa Salieu Gaye ziet er het licht als de jongste van drie. Rond zijn tweede levensjaar sturen zijn financieel worstelende ouders hem naar Gambia, waar zijn oma zich de volgende zes jaar over hem ontfermt. Op zijn achtste keert hij terug naar Engeland, maar in zijn hart zal Salieu altijd een 'Gambian bruda' blijven, zoals hij rapt in Frontline. 'De loopgraven', dat is de naam die Salieu geeft aan Coventry, een van de armoedigste steden van het Verenigd Koninkrijk. Hij kan er maar moeilijk aan zijn nieuwe leven wennen. Pesterijen, vechtpartijen, armoede, racisme, de lokroep van de straat, criminaliteit: nu steekt hij het allemaal in de muziek, ooit was het bittere realiteit voor Pa Salieu. Hij blijft dan wel uit de klauwen van de alomtegenwoordige bendes, maar begint op zijn vijftiende toch drugs te dealen. Uit financiële noodzaak, en omdat de onthechte outsider op de pleintjes toch enige broederschap, een gemeenschapsgevoel, gewaar wordt. Maar wanneer in nog geen jaar tijd twee van zijn goede vrienden worden vermoord, neemt Salieu een beslissing: 'Fuck that, I'm going to get out of here.' Hij vindt steeds meer soelaas in poëzie en muziek. Een van die twee vrienden was Fidel Glasgow, kleinzoon van Neville Staple van de multiraciale skagroep The Specials, die eind jaren zeventig furore maakt - vanuit Coventry. 'C-O-V, hashtag City of Violence', zoals Salieu het zegt in Informa, een van de met dancehall bestoven tracks op zijn eerste mixtape Send Them to Coventry. Net als The Specials destijds portretteert hij zijn thuishaven als een stad met twee gezichten: op de rand van de afgrond, bruisend van het leven. Een 'concrete jungle', zoals Staple ooit zong, maar ook een smeltkroes van kleuren, geuren en geluiden. Niet het minst op Send Them to Coventry, waarop Salieu hiphopgenres als grime en drill door elkaar husselt met Jamaicaanse klanken en afrobeats, de almaar populairder hybride van hedendaagse afropop, hiphop en r&b. Ook traditionele muziek uit Gambia krijgt haar plaats, zoals in B***K, met zijn prominente sample van Salieus geliefde grootmoeder, ooit een populaire folkzangeres. Underground en pop, traditie en toekomst, het zit allemaal in een wip samen bij Pa Salieu. Samen met zijn oprechte asfaltpoëzie volstond dat voor een berekende gok van de Sound of 2021-jury. Berekend, want Salieu zou intussen al samengewerkt hebben met FKA Twigs, en behalve van haar kreeg de rapper ook al complimentjes toegezwaaid van Oliver El-Khatib, manager van Drake. Die ging de voorbije jaren al in zee met de Britse rapper Giggs en met de Nigeriaanse afrobeatsster Wizkid. Dat Frontline vorig jaar uitgroeide tot de meest gedraaide track op het digitale radiokanaal BBC 1Xtra zal de Canadees allicht ook wel weten. Dus het zit snor met de toekomst van Pa Salieu? Dat blijft koffiedik kijken. De Sound of-jury heeft wel al vaker kemels geschoten. Voor elke Adele (laureaat in 2008) is er een Little Boots (2009). Anderzijds: dit jaar draagt Coventry de titel van Britse 'City of Culture'. En als covid het even toelaat zal het jongste goudhaantje van de stad niet nalaten daar een graantje of twee van mee te pikken. Met verschillende kogelfragmenten nog steeds vastgepind in zijn schedel, ter herinnering dat zijn verhaal bijna helemaal anders was gelopen.