Automatische update:
Aan
Uit
De nieuwste eerst De oudste eerst
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

De laatste!

Nog één review had u van ons te goed: die van de afsluiter, de Amerikaanse band Twenty One Pilots. Hoe zij Pukkelpop letterlijk in vuur en vlam zetten, leest u hier.

© Wouter Van Vaerenbergh

Kikagaku Moyo: vijf headbangende Japanners, die kunnen er altijd nog bij ★★★★☆

De rijzende zon, we hebben ze niet heel veel kunnen aanschouwen tijdens deze Pukkelpopeditie, maar terwijl de laatste Pukkelpopdag op z'n einde liep konden we wel vijf rare Japanners spotten. En die maakten veel goed.

9400 kilometer scheiden Kiewit van Tokyo, de vijf gitaarsamoerais van Kikagaku Moyo ('geometrische patronen' betekent dat) waren dus een heel end van huis. Zo ver hoeven wij het niet te zoeken om deze band te plaatsen. Hun psychedelische rock hoort bij die van Pink Floyd, Ash Ra Temple, Pentangle, The Byrds, Ravi Shankar, Jefferson Airplane en ga zo maar door.

Of nog anders samengevat: Tame Impala, maar dan zonder de hits, synthesizers, featurings bij hippe rappers, lasershow of kleffe Pet Shop Boys-nasmaak, maar mét een elektrische sitar en bloemenhemdjes!

Bands als Kikagaku Moyo zijn de reden waarom deze jongen na twintig jaar naar Pukkelpop blijft komen. In de vijf headbangende Japanners vonden we een ideaal slaapmutsje. Probeer het thuis gerust eens zelf, bij voorkeur met hun derde album House In The Tall Grass (2016). Sayonara, Pukkelpop, misschien tot volgend jaar!

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

The National kan nog normaal doen, maar zelfs dan is het bijzonder ★★★★☆

'Vergeet de pintjes van plastic en alle andere vochten die Chokri ons dit weekend serveert: vanaf nu drinken we enkel nog de pure, ongemengde klasse die Matt Berninger vrijdag voor ons tapte', schreven we luttele uren na het ronduit briljante eerste verjaardagsconcert van The National. Goed nieuws: toen de groep 48 uur later opnieuw het podium besteeg, was het vat nog steeds niet af.

Andermaal reed The National een foutloos parcours, deze keer met een door de fans samengestelde playlist. Het werd zoals verwacht een greatest hits-show, waarin de band het geëxperimenteer van vrijdag achterwege liet. We noteerden hoe een van de broertjes Dessner - in het donker kunnen we ze écht niet uit elkaar houden - tijdens I Need My Girl met een gitaar in het rond zwierde om ze nóg harder te laten gieren, maar verder week de groep niet af.

Gelukkig blijven Fake Empire, Bloodbuzz Ohio, Mistaken For Strangers en de dertien andere krakers op de setlist van dit ererondje ook in hun doordeweekse plunje onweerstaanbaar. Bovendien wist de nationale volkswil ons ook een paar keer te verrassen. Met All The Wine uit Alligator (2005) bijvoorbeeld, of met Light Years, een ballade uit I Am Easy To Find, het album dat de groep dit jaar nog uitbracht maar dus wel al in het collectieve geheugen zit.

Vooraf had Matt Berninger twee totaal verschillende verjaardagssets beloofd. Dat klopte niet helemaal: Rylan haalde twee keer de cut, net als Mr November en de akoestische kampvuurversie van Vanderlyle Crybaby Geeks, die de rol van Terrible Love als obligatoire afsluiter heeft overgenomen. Achter de twee concerten gingen wel totaal verschillende concepten schuil: de eerste show draaide om wat The National u wilde vertellen, de tweede om het omgekeerde. En dat was exact wat van deze tweede Nationalshow, knap zonder ons omver te blazen, alsnog een viersterrenavond maakte: de mensen, die elk nummer, jong of oud, onthaalden als een vriend die ze al veel te lang niet meer hadden gezien en de teksten met eilishiaans enthousiasme meezongen - en ja, vanaf vandaag is dat een bestaand adjectief.

Hebben we daar nog iets aan te voegen? Nee, tenzij dit: merci, Matt, Aaron, Bryce, Scott en Bryan. Merci om stug te blijven volhouden toen heel New York stond te geilen op The Strokes en niemand een cent gaf om jullie kansen. Merci om te doen wat jullie doen, ook al toetert er elke week wel iemand dat het nu toch echt wel voorbij is voor witte mannen met gitaren. Merci om altijd eerst pleisters op onze wonden te kleven en dan pas op die van julliezelf. Merci voor de liedjes, de albums, de concerten, de break-upsongs, de openingsdansen, de schoonheid, de warmte, de liefde en, vooral, voor dit wonderbaarlijke weekend.

© Jennifer Kesteleyn
Michael Ilegems
door Michael Ilegems

Zondag was popdag, en dat had niet alleen met Billie Eilish te maken

Als het om hippe popnimfen gaat, was de slotdag van Pukkelpop méér dan alleen Billie Eilish. Van Poppy over Tommy tot Charli: onze man zag vier jonge queens of pop die zich lieten opmerken, in goeie en in minder goeie zin. Lees het volledige verhaal hier.

© Wouter Van Vaerenbergh

Geen daden maar woorden: Pukkelpop had het vlaggen met Kate Tempest ★★★★☆

Wat simpele broodschrijvers zoals wij nog te vertellen hebben na een set van het Londense woordenwonder Kate Tempest? Weinig, kunnen we zeggen, zeker na drie slopende festivaldagen. Onze man deed toch een poging. Lees zijn review hier.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Kelis was plezant, maar om de verkeerde redenen ★★☆☆☆

Polle Pap hadden we al gezien, als speciale gast op het eightiesfeestje van Ertebrekers, maar er was nog een artiest op het programma van de slotdag die een mondje kan meepraten over de zuivelsector. Het gaat dan uiteraard over Kelis, r&b-queen uit de nillies en voor de vele tieners op Pukkelpop niet meer dan die vrouw die ook na ruim twintig jaar het mansvolk weet te lokken met haar milkshake.

Voor Kelis haar ultieme schuurschijf op de Marquee losliet, leek ze van haar wederoptreden een serieuze soulshow te willen maken. Helaas landde opener Millionaire, haar duet met Outkasts André 3000, op een koude steen, hoe hard zij en haar band - dj, drummer, bassist en indrukwekkende backing vocal - ervoor werkten. Dat Kelis' typische, ietwat hezige stem metersdiep in de mix zat, hielp daar uiteraard niet aan.

Met Get Along With You ging het tempo wat de hoogte in, net als de kans dat deze show eindelijk eens een feestje kon worden, maar Kelis wachtte niet op uw reactie. Vrijwel meteen kwam Trick Me, gevolgd door onder meer I Wanna Dance With Somebody van Whitney Houston - geen slechte versie, maar waarom zelfs? -, Rinse and Repeat van houseproducer Riton, Nirvana"s Smells Like Teen Spirit, een opgefokte rework van Donna Summers I Feel Love en Spaceship van Benny Benassi. U leest het goed: Kelis ging schaamteloos over in chirofuifmodus, waarbij we er met gerust hart van uitgaan dat de gemiddelde jeugdbewegings-dj serieuzer met muziek bezig is dan clowntje Kelis.

Uiteraard at de Marquee uit haar hand en natuurlijk daverde de tent, maar als je Kelis enkel nog naar België kan halen als een slechte imitatie van de Boilerboys, mag ze wat ons betreft blijven waar ze is.

© Jennifer Kesteleyn
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

U draait, The National speelt

Binnen een dikke vijf minuten begint The National aan zijn tweede set van het weekend, deze keer door u samengesteld. Klassiekers als Fake Empire, Bloodbuzz Ohio en Terrible Love haalden al de cut, maakte Studio Brussel eerder deze week bekend, de rest is een verrassing.

Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Connan Mockasin animeerde ons met clowneske rok-'n-roll ★★★★☆

Zingt Connan Mockasin op Charlotte's Thong nu wel of niet over het slipje van Gainsbourgs dochter? De vraag wrong zich opnieuw tussen onze van verdwaald schrijfzweet en lauwe ice-tea pêche doordrenkte hersenkwabben toen we Mockasin het nummer hoorde inzetten in de Club. Het zou best kunnen, want de cultmuzikant schreef ooit een song voor Gainsbourg en ging met haar op tournee.

Sowieso kan bijna alles bij Connan Mockasin. De afgelopen jaren kreeg zijn kleine, maar trouwe schare fans hem al te zien en te horen als psychrocker, bleke soul brother, Prince-fan en achterlijk halfbroertje van Mac DeMarco. Zijn laatste incarnatie, te horen op het vorig jaar verschenen Jassbusters, is die van kurkdroge bluesrocker. Bij zijn muziek beeld je je automatisch de buurjongen van Mark Knopfler in, die minstens evengoed gitaar kon spelen maar het niet haalde omdat hij telkens door de coolere boys van de buurt uit zijn eigen groep werd geflikkerd. Zo ziet de vlasblonde Mockasin er trouwens ook uit, maar dat geheel terzijde.

Op Pukkelpop trad meneer Mockasin aan in een rok en maakte hij u meteen diets dat Chokri niet alleen zijn innerlijke Dire Straits-fan, maar ook al zijn andere persoonlijkheden had geboekt. Terwijl zijn band zuinig voortkabbelde, grabbelde hij een fles rode uit de coulissen om er gitaar mee te spelen, waarop hij zijn bandleden een slok aanbood en uiteindelijk zijn dorstige drummer laafde. Hij ging op een stoel zitten, ging op de grond zitten, zong een stroofje in falsetto, gromde er nog wat achteraan, spoorde zijn band halverwege de set aan om mee loos te gaan en eindigde uiteindelijk zelf achter de drums in een lofi-cover van Dilemma, de nillieshit van Nelly en Kelly Rowland, nadat hij eerder al een flard Wicked Game van Chris Isaac in zijn set had gesmokkeld. Afgaande op het applaus, best hard en lang voor zo'n klein publiek, had u een geniale set gezien. Ook wij genoten van deze muzikaal interessante dwazigheid, maar van ons krijgt u alle begrip als u geen halve snars van deze man zijn clownerieën hebt begrepen.

Anderson Paak, de zonnekoning van de festivalfunk, lapt het hem opnieuw ★★★★☆

Hij zal er in ons landje tot ver voorbij de eeuwigheid aan herinnerd worden: 'white people, make some noise!', de woorden waarmee Anderson Paak tijdens zijn eerste Pukkelpoppassage, drie jaar geleden, z'n publiek opzweepte en daarmee destijds tekende voor dé quote van het festival. 'Ah shit, y'all got rhythm', voegde hij er zelfs oprecht verbaasd nog aan toe.

Deze keer wist de 33-jarige zanger, rapper, drummer, Grammy Award-winnaar en voormalige protegé van Dr. Dre wat hij kon verwachten. Ook voor het grote publiek is het intussen geen geheim meer dat Paak niet alleen een polyvalent multitalent is, maar ook een rasentertainer die garant staat voor muzikaal vuurwerk en positieve vibes. De man met de meest schitterende glimlach van Pukkelpop, die precies op het moment dat de zon door de wolken brak uit de coulissen tevoorschijn kwam. We wisten toen al: Paakje gaat scoren.

Dichter bij hun eigen Stevie Wonder gaan de millenials niet komen; met z'n rasperige stem, muzikaal talent, en klaterende soul, r&b- en funksound is hij hét alternatief voor wie Bruno Maris en consoorten meer dan een tikkeltje te glad vindt.

Hoogtepunten? Kunnen we eerlijk gezegd niet bedenken, maar enkel en alleen omdat we Paak en z'n zevenkoppige band The Free Nationals op geen enkel foutje of slordigheidje konden betrappen, en het niveau van begin tot einde hoog en constant was. Ook de obligate publiekspelletjes, waar artiesten van zijn kaliber zich al te vaak aan bezondigen, hield hij binnen de perken; en wie een song als Bubblin - goed voor die Grammy, maar ook één van z'n minst toegankelijke singles - laat volgen op Suede, gospelachtige r&b van NxWorries, z'n project met hiphopproducer Knxwledge, mag zich sowieso meer dan alleen maar een crowdpleaser noemen.

Afsluiten gebeurde met Dang!, een song uit The Divine Feminine (2016), het voorlaatste album van de vorig jaar overleden overleden rapper en zijn goede vriend Mac Miller. Een foto van het duo vulde intussen het hele podiumscherm. Een mooie hommage als afsluiter.

Het is al de tweede keer dat Anderson Paak het hem lapt, hier in Kiewit. Ze mogen deze mooie man stilletjes aan bijplaatsen in het Pukkelpop-pantheon. De zonnekoning van de festivalfunk draagt geen kroontje, wel een bloemetjesbermuda.

© Wouter Van Vaerenbergh

Beter dan The Beatles: de soul train van Durand Jones & The Indications ★★★★☆

Naar een ensemble kijken uit Bloomington, Indiana, dat op grootmoeders wijze gefruite soul serveert, en dat terwijl de grootste pophype van het moment op de Main Stage acte de presence geeft: iemand moet het doen.

Na het heengaan van Charles Bradley en Sharon Jones torst Durand Jones (geen familie) de zware taak om de ouderwetse soultraditie levend te houden op z'n brede schouders. Dat doet ie samen met The Indications, vier blanke muzikanten die recht uit een aflevering van That '70s Show kwamen gestapt. Vier klasbakken, voor alle duidelijkheid, die ook als achtergrondzangers prima uit de voeten konden, en voor Jones een bedje spreidden waarop hij pirouettes draaide zoals The Temptations het konden, hij door de knieën ging zoals Otis Redding ooit deed, maar vooral zong alsof de geadopteerde zoon van Sam Cooke en Marvin Gaye was opgestaan.

Billie Eilish mag haar massa Instagramvolgers hebben, Durand Jones zong zich tenminste écht - zonder digitale steunwieltjes - de ziel uit het lijf, en liet de geest van James Brown door de Club spoken. Say it loud, I'm black and I'm proud - niet alleen Vlaams-nationalistische leeuwen maakten daar aansprak op tijdens deze Pukkelpop.

Het eindstation van deze soul train heette Don't Let Me Down, het b-kantje van The Beatles' Get Back in 1969, dat Durand Jones & The Indications omvormden tot Een Onvergetelijk Moment voor de hele, in vervoering meezwaaiende en -zingende tent. Beter dan The Beatles, hoeveel kunnen er dat op deze wei zeggen?

Michael Ilegems
door Michael Ilegems

Spinnen, tandartsboren en een apocalyps van een apotheose: zo veroverde Billie Eilish Pukkelpop ★★★★☆

Dé tienerster van het moment bewees in Kiewit dat die hele Billie-mania niet van de lucht is. Hoe precies, dat leest u hier.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Exit Billie Eilish

Nog geen review, wel al een sfeerbeeld van Billie Eilish na het meest geanticipeerde concert van Pukkelpop 2019.

© Wouter Van Vaerenbergh

Shht: de rattenvangers van Absurdistan ★★★★☆

Anderhalf jaar geleden stonden we op de markt van Lichtervelde, in de regen, toe te kijken hoe de mannen van Shht verbroederden met de leden van trommelkorps De Zwaan, toevallig bezig aan een generale repetitie. Het was de herfst van 2018 en Shht had in zijn thuisbasis Gent al een behoorlijke reputatie opgebouwd als de meest verwarrende cultband die in de stad van de stroppendragers te vinden was.

Vandaag is het zomer 2019, regent het buiten en mocht Shht de laatste debatten open in de Castello met een brassband van negen koperblazers. Enkele honderden nieuwsgierigen hadden zich op de middag uit hun slaapzak gemurwd en zich een weg door de modder gebaand. Die inspanning werd beloond, want Pukkelpop had van Shht exclusiviteit gevraagd en gekregen. 'Bedankt voor de vrije tijd, Chokri!', stond er op een groot scherm te lezen. Hun geplande powerpointpresentatie met vakantiefoto's viel in het water, maar dat kon de pret niet drukken.

Want Shht, dat is de enige Vlaamse band met een mascotte (fotograaf-hofnar William Massy) met z'n eigen fanpancartes op de eerste rijen. Shht, dat is metal meets rave (opener Masterpiece), vaderlandslievende spacepop over salami (J'ai decidé d'être heureux/heureuse), ingestudeerde groepschoreografietjes, een frontman die de security opvrijt terwijl hij met een Micky Mouse-stemmetje zingt en een finale (Talk About) die dankzij de blazers richting Madness afdreef. Was Shht een frisco, dan heetten die 'gekheid op een stokje'.

Confetti, diepe buiging, luid applaus - maar Shht was nog niet helemaal klaar met Pukkelpop. De hele groep wandelde met hun instrumenten de zaal in, blazers en publiek in hun zog, de tent uit, en als rattenvangers van Absurdistan de wei op, voorbij de Marquee, tot aan de ingang. De regen was inmiddels opgehouden. Shht, ze leggen zelfs de weergoden het zwijgen op.

Morning Coffee heette de tweede, nieuwe song op hun setlist. Santé, mannen, het was een smakelijk bakkie!

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Ertebrekers en vrienden, dat was drie generaties Belpop die back to the future gingen ★★★★☆

Wat zou Flip Kowlier vorig jaar gedacht hebben toen Willy Sommers, Daan, Sennek en fanfare De Kempenzonen uit Tielen de Marquee veroverden onder de leiding van Pukkelpops favoriete dorpsgek Mauro Pawlowski? Wij gokken op: min moaten 'n ek kun'n da beter. Dit jaar was het in elk geval aan hem en zijn mede-Ertebrekers Peter Lesage en Jeffrey Jefferson om een sterrencast samen te stellen onder de naam 80's Extravaganza.

De Marquee opwarmen konden ze wel in hun eentje, met uitstekende popnummers die voor deze grote dag op voorhand een bad hadden genomen in een kuip eightiesvibes. Toen Jefferson plots in het Engels begon, voelden we de bui al hangen: een eerste gast, liefst een mede-West-Vlaming, drong zich op. Het was Brihang die zijn gouwgenoten te hulp schoot en de tent opzweepte met een funky rework van zijn laatste single Steentje.

Een zucht later kwam de volgende brok Belgisch talent al het podium opgestormd. Martha Da'Ro, die na een passage bij het Mechelse Soul'Art aan haar eigen carrière werkt, was de Ya Kid K van dienst in een stomende update van Pump Up The Jam. Bonuspunten voor Flip Kowlier op basgitaar: een oude liefde van hem, maar wel eentje waar hij als de goesting groot is nog een stevig potje mee kan rampetampen.

Ertebrekers had ook nog een blazerscombo laten aanrukken voor energieke versies van Eva Mendes en De zji, inclusief wat klassieke meezingspelletjes met het publiek, maar de Marquee ontplofte pas echt toen de hoofdgasten van het eightiesfeestje het podium op stapten: Leyers, Michiels én Soulsister, alledrie glimmend van de goesting. Twee nummers zongen ze, Through Before We Started en het onvermijdelijke The Way To Your Heart, maar meer hadden de heren van stand, samen 132 jaar oud, ook niet nodig om uw mondhoeken omhoog te trekken en uw vermoeide ogen te laten fonkelen van de pret. Ook de onze blonken: drie generaties Belpoppers die back to the future gaan, je ziet het niet elke dag.

© Jennifer Kesteleyn
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Fulco haalde meteen grote onderscheiding op zijn eerste examen ★★★★☆

Niemand die het snapt, maar blijkbaar had Fulco Ottervanger - roerganger van jazztrio De Beren Gieren, krautrocker bij Stadt, de helft van hip-elektro-hop-jazz-fenomeen Beraadgeslagen én stadscomponist van Gent - nog tijd over. De Nederbelg vond er dan maar niet beter op dan een soloproject te beginnen, waarmee hij bibberige lijnen trekt tussen Spinvis, Paul Van Ostaijen, droompop, funk en eender welk idee dat zich op het juiste moment onder zijn warrige kunststudentenkapsel nestelt.

'Hier in de buurt komt er niemand op straat', zong hij in het eerste nummer van zijn set. Veel beter kon hij de situatie in de Lift niet omschrijven. Wat wil je, om halftwaalf op een doorregende slotdag. Maar Fulco zette door en toonde zich voor iemand die constant over ongemakkelijkheid en vervreemding zingt een ontzettend podiumbeest. Met hernieuwde moed bewandelde hij zijn zelf aangelegde, kronkelige pad dat haltes als Smartlap, Freejazz en, we verzinnen het niet, Garagepunk met elkaar moest verbinden.

Een boulevard voor gevorderde wandelaars, met andere woorden, maar Fulco schreed erover met zwier en ging samen met Stuff.-bassist Dries Laheye en Klaas De Somer, drummer bij onder meer Tourist LeMC, meer dan eens treiterig op de stoeprand lopen. In De sms'ende mens bijvoorbeeld, een kruising tussen experimentele poëzie en hyperkinetische pop, of in Hangen in de waarheid, dat eindigde in lawaaimakerij die de monden deed openvallen.

We zagen in onze carrière al veel avontuurlijke bands worstelen met te grote tenten op ongemakkelijke uren, maar Fulco bewees dat het kan, entertainen zonder constant te willen pleasen. Zet uw radar scherp en ga deze man zo snel mogelijk checken.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Zondag Billiedag

Een headliner die om drie uur 's middags speelt, dat kan normaal niet, maar laten we zeggen dat er wel meer aspecten van het fenomeen-Billie Eilish de verbeelding tarten. Of kan u het verklaren dat een 17-jarige met blauw haar, veel angsten, een fascinatie voor spinnen, teksten over zelfmoord en donkere muziek de grootste popster ter wereld wordt? Misschien helpt het portret dat we in maart over haar schreven u wel aan een antwoord op die vraag.

Billie Eilish op de main stage, dus en zoals u wellicht weet heeft dat wat voeten in de aarde gehad. Oorspronkelijk stond de Amerikaanse in de Dance Hall, waar ze een goeie tienduizend fans had kunnen verwelkomen. Als u weet dat voor haar vorige concert in La Madeleine 12 000 man op de wachtlijst stond, terwijl er maar 1400 kaartjes te koop waren, wéét u dat dat om problemen vragen was. Maar kijk, Sint-Billie, patroonheilige van de angstige tieners en muzikale wonderkinderen, stuurde ons een afzegging van Good Charlotte, zodat er op het hoofdpodium een plekje vrijkwam.

© Getty Images\/iStock