Het moet één van de minder bekende bijwerkingen van het coronavirus zijn: we dromen meer en heviger in quarantaine. De lockdown schudt ons slaapritme door elkaar. Het angstcentrum in ons brein, dat extra actief is tijdens het dromen, wordt dan ook geprikkeld in een tijd waar ziektecijfers ons om de oren vliegen.

Behalve in zogenaamde lucide dromen, kan je de opborrelingen van je onderbewuste niet zomaar sturen. Dat is ook waarom Willem Ardui pas twee jaar na 'Meander' opnieuw een solonummer uitbrengt: de inspiratie moet hem overvallen. En toen plots, aan de vooravond van de pandemie, schreef hij op een dag of twee een nieuw nummer, 'Schaduw'. Zoals een droom weergeeft hoe je je de afgelopen dag voelde, blikt het nummer terug op een periode die voorbij is. De videoclip werd gemaakt door de jonge Brusselse regisseur Michiel Venmans, die oude en nieuwe beelden door elkaar monteerde.

Fluisterpop

Tijdens die twee jaar zat de 22-jarige producer allesbehalve gefrustreerd propjes papier in de vuilbak te mikken. Hij had het druk met blackwave., het funky hiphopproject van Ardui en Jean Atohoun dat in 2018 drie MIA-nominaties in de wacht sleepte. De band bracht vorig jaar een langspeeldebuut uit en stelde die voor in een pop-upwinkel waar je hun eigen arcadegame kon spelen. Uitverkochte shows voelden even gewoon als het applaus dat dezer dagen 's avonds de straten vult. Of even ongewoon - het is maar hoe je het bekijkt.

'Voor blackwave. gaat alles heel snel. We moeten snel muziek maken en snel leren omgaan met de druk die erbij komt kijken. Tegelijk lijkt het soms alsof mijn persoonlijk leven stilstaat.' In 'Schaduw' blikt Willem Ardui terug op een moeilijke periode: 'Ik zat in de knoop met hoe ik verder moest, wat ik moest doen om gelukkig te zijn. Het was alsof ik in de schaduw leefde van de versie van mezelf die je ziet op het podium, in videoclips en op sociale media.' In tegenstelling tot het gestoffeerde beeld van de gekwelde artiest, van de poète maudit, kan hij niet aan zijn soloproject schrijven als hij het moeilijk heeft.

Dat contrast tussen een snelle carrière en een privéleven in impasse, is waar 'Schaduw' ongeveer over gaat. Ongeveer, want Ardui kan er elke dag een andere betekenis aan geven. 'Het is een beetje cliché, maar ik hoop echt dat iedereen erin kan zien wat ie wil.' Daar lenen de intieme teksten van Ardui zich bijzonder tot toe. Hij zingt alsof hij je zijn grootste geheimen vertelt. Alsof een jonge Spinvis op zijn slaapkamer abstracte liedjes op Soundcloud gooit.

Het moet één van de minder bekende bijwerkingen van het coronavirus zijn: we dromen meer en heviger in quarantaine. De lockdown schudt ons slaapritme door elkaar. Het angstcentrum in ons brein, dat extra actief is tijdens het dromen, wordt dan ook geprikkeld in een tijd waar ziektecijfers ons om de oren vliegen.Behalve in zogenaamde lucide dromen, kan je de opborrelingen van je onderbewuste niet zomaar sturen. Dat is ook waarom Willem Ardui pas twee jaar na 'Meander' opnieuw een solonummer uitbrengt: de inspiratie moet hem overvallen. En toen plots, aan de vooravond van de pandemie, schreef hij op een dag of twee een nieuw nummer, 'Schaduw'. Zoals een droom weergeeft hoe je je de afgelopen dag voelde, blikt het nummer terug op een periode die voorbij is. De videoclip werd gemaakt door de jonge Brusselse regisseur Michiel Venmans, die oude en nieuwe beelden door elkaar monteerde.FluisterpopTijdens die twee jaar zat de 22-jarige producer allesbehalve gefrustreerd propjes papier in de vuilbak te mikken. Hij had het druk met blackwave., het funky hiphopproject van Ardui en Jean Atohoun dat in 2018 drie MIA-nominaties in de wacht sleepte. De band bracht vorig jaar een langspeeldebuut uit en stelde die voor in een pop-upwinkel waar je hun eigen arcadegame kon spelen. Uitverkochte shows voelden even gewoon als het applaus dat dezer dagen 's avonds de straten vult. Of even ongewoon - het is maar hoe je het bekijkt.'Voor blackwave. gaat alles heel snel. We moeten snel muziek maken en snel leren omgaan met de druk die erbij komt kijken. Tegelijk lijkt het soms alsof mijn persoonlijk leven stilstaat.' In 'Schaduw' blikt Willem Ardui terug op een moeilijke periode: 'Ik zat in de knoop met hoe ik verder moest, wat ik moest doen om gelukkig te zijn. Het was alsof ik in de schaduw leefde van de versie van mezelf die je ziet op het podium, in videoclips en op sociale media.' In tegenstelling tot het gestoffeerde beeld van de gekwelde artiest, van de poète maudit, kan hij niet aan zijn soloproject schrijven als hij het moeilijk heeft. Dat contrast tussen een snelle carrière en een privéleven in impasse, is waar 'Schaduw' ongeveer over gaat. Ongeveer, want Ardui kan er elke dag een andere betekenis aan geven. 'Het is een beetje cliché, maar ik hoop echt dat iedereen erin kan zien wat ie wil.' Daar lenen de intieme teksten van Ardui zich bijzonder tot toe. Hij zingt alsof hij je zijn grootste geheimen vertelt. Alsof een jonge Spinvis op zijn slaapkamer abstracte liedjes op Soundcloud gooit.