Een festivalconcept uit de grond stampen, enkel en alleen om je eigen band een decor te geven voor unieke liveshows? Raveyards deed het. De nadruk van de band lag in de begindagen dan ook op livebeleving. Het trio ontstond onder leiding van François De Meyer, aangevuld met Pieter De Wilde (Raketkanon) en Stefan Bracke (The Subs). Live bracht de groep hun donkere bassen en dansbare beats op de vloer in plaats van op het podium, midden in het publiek.

Ghost is ondertussen geëvolueerd tot een gevarieerd en interdisciplinair festival, en ook Raveyards is niet meer dezelfde groep. Van de originele bezetting blijft enkel De Meyer over. De andere leden werden vervangen door Brent Vanneste en Joris Casier, beide bekend van metalgroep Stake (de herboren versie van Steak Number Eight).

Die nieuwe bezetting gaat gepaard met een visie die niet alleen in de concertzaal, maar ook op een album tot haar recht komt. Monolith is de afsluiter van de nieuwe plaat van Raveyards, die eigenlijk deze maand moest uitkomen. De release is uitgesteld naar september, bij wijze van smaakmaker werd het nummer gepromoveerd tot single.

Monolith ontstond tijdens een schrijfsessie voor Kyem (gestileerd als KYEM). Kyem is het R&B-project van De Meyer en Tim De Gieter, de muzikale duizendpoot die onder andere Fär, Every Stranger Looks Like You en soloproject Passion Crimes (gestileerd als Pa$$ion Crime$) op zijn cv heeft staan.

'We vonden de beat ietske te zwaar voor Kyem, dus hebben we het nummer overgedragen naar Raveyards', vertelt De Meyer. Die beat, dat is de wall of sound die de meer ingetogen, licht angstaanjagende intermezzo's met elkaar verbindt. Een geluidsmuur die smeekt om live door de boxen te schallen en een publiek te verpletteren.

Duistere balk

Monolith is geschreven met het universum in het achterhoofd. De rustige stukken van het nummer vatten de leegte van de ruimte, terwijl het lawaai uitdrukt hoe overweldigend het eindeloze vacuüm kan zijn. De titel van het nummer doet niet toevallig denken aan de duistere balk uit de Kubrick-klassieker 2001: A Space Oddyssey, die de toeschouwer-astronauten eveneens overrompelde met een hels kabaal. Naar de single van Raveyards is het gelukkig aangenamer luisteren dan naar Kubricks onheilspellende monoliet.

Illustrator Kim Pi Lee werkte het idee visueel uit. Een galactische videoclip was op het lijf geschreven van deze beeldende artiest, die sowieso al een zwakke plek voor science-fiction heeft. Zo verzorgde ze de inkleding op de Ghost-editie rond cultfilm Alien, waar de ruimtethriller op tal van manieren geherinterpreteerd werd.

Het resultaat is een paarsblauwe leegte waarin de bandleden met grappige smoelen hulpeloos ronddobberen, vliegen met een ruimteschip en racen op mechanische vissen. 'Dat was een spontane ingeving van Kim Pi Lee', antwoordt De Meyer lachend wanneer we hem naar dat laatste vragen. Een videoclip schieten is in tijden van social distancing niet zo'n makkelijke klus, vertelt hij. Dus katapulteerde Kim Pi Lee de muzikanten dan maar als cartoonfiguren in virusdichte ruimtepakken het heelal in.

Een festivalconcept uit de grond stampen, enkel en alleen om je eigen band een decor te geven voor unieke liveshows? Raveyards deed het. De nadruk van de band lag in de begindagen dan ook op livebeleving. Het trio ontstond onder leiding van François De Meyer, aangevuld met Pieter De Wilde (Raketkanon) en Stefan Bracke (The Subs). Live bracht de groep hun donkere bassen en dansbare beats op de vloer in plaats van op het podium, midden in het publiek.Ghost is ondertussen geëvolueerd tot een gevarieerd en interdisciplinair festival, en ook Raveyards is niet meer dezelfde groep. Van de originele bezetting blijft enkel De Meyer over. De andere leden werden vervangen door Brent Vanneste en Joris Casier, beide bekend van metalgroep Stake (de herboren versie van Steak Number Eight).Die nieuwe bezetting gaat gepaard met een visie die niet alleen in de concertzaal, maar ook op een album tot haar recht komt. Monolith is de afsluiter van de nieuwe plaat van Raveyards, die eigenlijk deze maand moest uitkomen. De release is uitgesteld naar september, bij wijze van smaakmaker werd het nummer gepromoveerd tot single. Monolith ontstond tijdens een schrijfsessie voor Kyem (gestileerd als KYEM). Kyem is het R&B-project van De Meyer en Tim De Gieter, de muzikale duizendpoot die onder andere Fär, Every Stranger Looks Like You en soloproject Passion Crimes (gestileerd als Pa$$ion Crime$) op zijn cv heeft staan. 'We vonden de beat ietske te zwaar voor Kyem, dus hebben we het nummer overgedragen naar Raveyards', vertelt De Meyer. Die beat, dat is de wall of sound die de meer ingetogen, licht angstaanjagende intermezzo's met elkaar verbindt. Een geluidsmuur die smeekt om live door de boxen te schallen en een publiek te verpletteren.Duistere balkMonolith is geschreven met het universum in het achterhoofd. De rustige stukken van het nummer vatten de leegte van de ruimte, terwijl het lawaai uitdrukt hoe overweldigend het eindeloze vacuüm kan zijn. De titel van het nummer doet niet toevallig denken aan de duistere balk uit de Kubrick-klassieker 2001: A Space Oddyssey, die de toeschouwer-astronauten eveneens overrompelde met een hels kabaal. Naar de single van Raveyards is het gelukkig aangenamer luisteren dan naar Kubricks onheilspellende monoliet. Illustrator Kim Pi Lee werkte het idee visueel uit. Een galactische videoclip was op het lijf geschreven van deze beeldende artiest, die sowieso al een zwakke plek voor science-fiction heeft. Zo verzorgde ze de inkleding op de Ghost-editie rond cultfilm Alien, waar de ruimtethriller op tal van manieren geherinterpreteerd werd. Het resultaat is een paarsblauwe leegte waarin de bandleden met grappige smoelen hulpeloos ronddobberen, vliegen met een ruimteschip en racen op mechanische vissen. 'Dat was een spontane ingeving van Kim Pi Lee', antwoordt De Meyer lachend wanneer we hem naar dat laatste vragen. Een videoclip schieten is in tijden van social distancing niet zo'n makkelijke klus, vertelt hij. Dus katapulteerde Kim Pi Lee de muzikanten dan maar als cartoonfiguren in virusdichte ruimtepakken het heelal in.