Zijn allereerste nummer schreef Daan Hafkamp lang voor hij zich met al dan niet destructieve relaties bezighield. Hij was dertien en zat op een middelbare school in Amsterdam. Na het horen van een plaat van Nederlandse rapper Brainpower besloot hij dat hij dat ook wel wilde proberen, muziek schrijven. Toen de leerkracht Duits vroeg wat hij later zou worden, blufte hij: 'Schauspieler. Nou ja, rapper, eigenlijk.' Hij had net een eerste tekst op de achterflap van zijn handboek Duits geschreven, waarop meester Jansen prompt vroeg of hij die voor de klas wou voordragen. 'Ja,' zei hij, 'Maar alleen als u naar buiten gaat, want de tekst is een beetje grof.' Hij kreeg een staande ovatie van zijn klasgenoten, en helemaal onder de indruk begon hij zijn muziekcarrière op wijlen hiphopsakee.nl, een soort Nederlandse MySpace voor hiphop.

Na de middelbare school waagde Hafkamp, nog steeds vastberaden schauspieler te worden, zijn kans op de audities voor het Herman Teirlinck Instituut in Antwerpen. Tijdens de eerste auditieronde werd hij verliefd op een auditante. 'Toen we eind augustus allebei in de laatste rondes waren beland, was het helemaal koekenbak tussen ons. Maar dan werd zij toegelaten, en ik niet. Dat was natuurlijk hartverscheurend.' Hij ging dan maar wat verderop aan UAntwerpen theater-, film- en literatuurwetenschappen studeren en ze gingen uit elkaar. Hafkamp liet zijn voorliefde voor hiphop achter zich en maakte voortaan wat hij zelf 'dagdroompop' doopt. In december vorig jaar werd Aarde aan Daan een band met Helena Mayorga-Paredes (Pavlove) op gitaar, Hanne Vandekerckhove (Jacle Bow) op de bas en Robbe Van Ael (Oproer) achter het drumstel.

Tosti

Goed is gebaseerd op de nasleep van die relatie. 'We zagen elkaar nog vaak, ook al wist ik al lang dat het niet meer goed zat en zeiden m'n vrienden dat ik ermee moest stoppen. Dat maakte het des te aantrekkelijker.' Voor wie het zich afvroeg: met Hafkamps liefdesleven gaat het ondertussen beter. 'Ik heb ook wel eens fijne relaties met mensen die heel bedachtzaam en kalm zijn. Dat is iets minder spannend, maar aangenamer op lange termijn. (lacht) Voor een romantisch persoon functioneer ik best goed in de samenleving.'

Dat geldt niet voor de clip. In de video van regisseuse Kyky Kong Kong en cameraman Glenn Schelleken vermoorden Hafkamp en zijn tegenspeelster Chloé de Nil elkaar keer op keer. In bad, in bed, en in een Tesla. Voor of na liefdesscènes. Al was dat aanvankelijk niet de bedoeling. 'Ik was zelf geschrokken van al het bloed. Ik ben bang dat m'n tantes en nonkels gaan denken, "wat hebben we nu weer in de familie zitten?". Toen we de meest bloederige scène gingen spelen, was ik buiten een tosti aan het eten. Als ik terugkwam zat het hele toilet onder het bloed. Chloé incluis.' Al was die verstrooidheid misschien wel aan slaapgebrek te wijten. De avond voor de opnames besloot Hafkamp zich voor te bereiden door een vriendin te kussen. Met alle gevolgen van dien.

Met futuristische outfits en kohl onder de ogen om de wallen te verbergen, zwaaiden Hafkamp en de Nil met messen op de set. '"Dat vind je wel leuk, hé", vroegen we plagerig aan elkaar. Maar eigenlijk heb ik niet zo vaak moordfantasieën. Je hoort wel eens dat veel mensen in pakweg de rij van de bakker denken, "die kan ik wel wurgen".' Ah, ja? 'Cynische auteurs schrijven, heel Freudiaans, dat we onder een laag van beschaving er allemaal heel gewelddadige driften op nahouden.' Behalve Aarde aan Daan, dan. Hafkamp heeft zelfs in zijn stoutste dromen geen moordfantasieën. En dit zeggen we niet alleen om zijn tantes en nonkels gerust te stellen. 'Ik houd niet van ruzies, en daar gaan m'n nachtmerries meestal over.' Die conflicten zien er behoorlijk onschuldig uit. 'Iets als "hé, jij hebt m'n boekentas gestolen!" - "Nee dat heb ik niet."' Die middelbareschoolperiode heeft een indruk achtergelaten. Ook dat is heel Freudiaans.

Zijn allereerste nummer schreef Daan Hafkamp lang voor hij zich met al dan niet destructieve relaties bezighield. Hij was dertien en zat op een middelbare school in Amsterdam. Na het horen van een plaat van Nederlandse rapper Brainpower besloot hij dat hij dat ook wel wilde proberen, muziek schrijven. Toen de leerkracht Duits vroeg wat hij later zou worden, blufte hij: 'Schauspieler. Nou ja, rapper, eigenlijk.' Hij had net een eerste tekst op de achterflap van zijn handboek Duits geschreven, waarop meester Jansen prompt vroeg of hij die voor de klas wou voordragen. 'Ja,' zei hij, 'Maar alleen als u naar buiten gaat, want de tekst is een beetje grof.' Hij kreeg een staande ovatie van zijn klasgenoten, en helemaal onder de indruk begon hij zijn muziekcarrière op wijlen hiphopsakee.nl, een soort Nederlandse MySpace voor hiphop.Na de middelbare school waagde Hafkamp, nog steeds vastberaden schauspieler te worden, zijn kans op de audities voor het Herman Teirlinck Instituut in Antwerpen. Tijdens de eerste auditieronde werd hij verliefd op een auditante. 'Toen we eind augustus allebei in de laatste rondes waren beland, was het helemaal koekenbak tussen ons. Maar dan werd zij toegelaten, en ik niet. Dat was natuurlijk hartverscheurend.' Hij ging dan maar wat verderop aan UAntwerpen theater-, film- en literatuurwetenschappen studeren en ze gingen uit elkaar. Hafkamp liet zijn voorliefde voor hiphop achter zich en maakte voortaan wat hij zelf 'dagdroompop' doopt. In december vorig jaar werd Aarde aan Daan een band met Helena Mayorga-Paredes (Pavlove) op gitaar, Hanne Vandekerckhove (Jacle Bow) op de bas en Robbe Van Ael (Oproer) achter het drumstel.Goed is gebaseerd op de nasleep van die relatie. 'We zagen elkaar nog vaak, ook al wist ik al lang dat het niet meer goed zat en zeiden m'n vrienden dat ik ermee moest stoppen. Dat maakte het des te aantrekkelijker.' Voor wie het zich afvroeg: met Hafkamps liefdesleven gaat het ondertussen beter. 'Ik heb ook wel eens fijne relaties met mensen die heel bedachtzaam en kalm zijn. Dat is iets minder spannend, maar aangenamer op lange termijn. (lacht) Voor een romantisch persoon functioneer ik best goed in de samenleving.'Dat geldt niet voor de clip. In de video van regisseuse Kyky Kong Kong en cameraman Glenn Schelleken vermoorden Hafkamp en zijn tegenspeelster Chloé de Nil elkaar keer op keer. In bad, in bed, en in een Tesla. Voor of na liefdesscènes. Al was dat aanvankelijk niet de bedoeling. 'Ik was zelf geschrokken van al het bloed. Ik ben bang dat m'n tantes en nonkels gaan denken, "wat hebben we nu weer in de familie zitten?". Toen we de meest bloederige scène gingen spelen, was ik buiten een tosti aan het eten. Als ik terugkwam zat het hele toilet onder het bloed. Chloé incluis.' Al was die verstrooidheid misschien wel aan slaapgebrek te wijten. De avond voor de opnames besloot Hafkamp zich voor te bereiden door een vriendin te kussen. Met alle gevolgen van dien.Met futuristische outfits en kohl onder de ogen om de wallen te verbergen, zwaaiden Hafkamp en de Nil met messen op de set. '"Dat vind je wel leuk, hé", vroegen we plagerig aan elkaar. Maar eigenlijk heb ik niet zo vaak moordfantasieën. Je hoort wel eens dat veel mensen in pakweg de rij van de bakker denken, "die kan ik wel wurgen".' Ah, ja? 'Cynische auteurs schrijven, heel Freudiaans, dat we onder een laag van beschaving er allemaal heel gewelddadige driften op nahouden.' Behalve Aarde aan Daan, dan. Hafkamp heeft zelfs in zijn stoutste dromen geen moordfantasieën. En dit zeggen we niet alleen om zijn tantes en nonkels gerust te stellen. 'Ik houd niet van ruzies, en daar gaan m'n nachtmerries meestal over.' Die conflicten zien er behoorlijk onschuldig uit. 'Iets als "hé, jij hebt m'n boekentas gestolen!" - "Nee dat heb ik niet."' Die middelbareschoolperiode heeft een indruk achtergelaten. Ook dat is heel Freudiaans.