'Als je een affiche moet maken over de sixties, moet France Gall er op staan.' Dat zegt Pascal Deweze, bekend van Metal Molly, Sukilove, Broken Glass Heroes en zichzelf. 'Ze was zonder twijfel toonaangevend voor de popmuziek en voor vrouwen.'
...

'Als je een affiche moet maken over de sixties, moet France Gall er op staan.' Dat zegt Pascal Deweze, bekend van Metal Molly, Sukilove, Broken Glass Heroes en zichzelf. 'Ze was zonder twijfel toonaangevend voor de popmuziek en voor vrouwen.' Die Franse popmuziek was een wereld op zich, want: 'toen de muziekwereld in de jaren zestig, zeventig afsloeg richting stijlen als rock, ging Frankrijk nog even verder rechtdoor. Je hoort in de muziek die daar toen gemaakt is wel invloeden van bijvoorbeeld funk, maar alles is overgoten met een stevige Europees-Franse saus. Dat maakt de Franse scene uit die tijd echt uniek, en iemand als France Gall hoorde daar absoluut in thuis.''Vandaag staat ze meer bekend als icoon dan als muzikaal figuur, ook omdat ze haar muziek niet zelf schreef', vervolgt Deweze. 'Maar dan wordt haar evolutie in de jaren zeventig uit het oog verloren, want toen is ze geëvolueerd van Lolita-achtig icoon naar de artiest die ze in de jaren tachtig werd.'Amper zestien was ze toen Isabelle - beter bekend als France - Gall haar muziekcarrière begon. Net die jonge leeftijd en onschuld maken dat ze erg snel de lieveling wordt van heel wat radiostations, maar tijdens de komende jaren zal ze, zoals Deweze benadrukt, uitgroeien tot veel meer dan dat. Haar carrière aan de hand van enkele iconische nummers. Europa leert France Gall kennen wanneer ze op zestienjarige leeftijd met haar eerste single meteen een hit te pakken heeft. Frankrijk sluit het vrolijke meisje vol mooie toekomstdromen meteen in de armen.In de woorden van Serge Gainsbourg zingt Gall misschien wel de vrolijkst klinkende waarschuwing aan het adres van een iets te joviale jongeman uit de Franse muziekgeschiedenis. Het lied kreeg later nog een Engelstalige versie en reïncarneerde in 2011 nog in Montreal van The Weeknd.Luxemburg stelde in 1965 al zijn vertrouwen in het Franse tienersterretje door haar met een nummer van Serge Gainsbourg richting het Eurovisiesongfestival te sturen. Dat bleek niet onterecht. Gall won niet alleen het festival (met een nummer dat geen ballade was, ook een primeur), het was ook de start van haar internationale carrière. Met Les sucettes zong Gall een in die tijd ongewoon gewaagd nummer, maar dat was volledig buiten haar eigen weten om. In al haar onschuld begreep de jonge zangeres toen namelijk niet dat Serge Gainsbourgs woorden niet alleen refereerden naar snoepgoed. Ze stond er ook niet bij stil dat de frase pour quelques pennies begrepen kon worden als pour quelques pénis. En ze snapte al helemaal niet waarom er zoveel mensen kwamen kijken naar de opname van de videoclip.Toen ze later iets minder onschuldig werd en haar verwarring opklaarde, was ze razend op Gainsbourg. Ze nam afstand van de zanger-schrijver en verschillende nummers die hij voor haar had geschreven. Pas in de jaren zeventig zal ze hem vergeven. La déclaration d'amour wordt vandaag dan wel minder vaak gedraaid dan andere grote hits van Gall, maar het lied betekende wel een belangrijke omslag in haar carrière. Het is namelijk de eerste samenwerking met Michel Berger, die niet alleen haar belangrijkste schrijver en componist zal worden, maar ook haar echtgenoot. Haar werk uit de jaren zeventig is vandaag minder bekend, maar eigenlijk is deze Evidemment een klassieker van zijn tijd. In dit decennium ontgroeit Gall haar status als Lolita en wordt ze voluit vrouw. Daar moet het publiek even aan wennen, maar vandaag hoort een nummer als dit zeker thuis in een overzicht over haar carrière.Dit bekende nummer van de hand van haar man Michel Berger, is bij heel wat mensen het eerste waar ze aan denken als het oeuvre van France Gall besproken wordt. De bezongen Ella met haar 'je ne sais quoi' is niemand minder dan de jazz-zangeres Ella Fitzgerald.