'Ik heb nog nooit iemand gehoord die klinkt als jou. Wow. Echt, wow,' stamelde Pharrell Williams na het horen van Maggie Rogers' dansbare folksong Alaska. Met waterogen bleef de Happy-zanger de loftrompet steken: 'Je bent al even uniek als de Wu-Tang Clan en kunt verhalen vertellen als Stevie Wonder.' Rogers zat naast hem, haar blik vol ongeloof. Zij was een van de vele studenten van wie Pharrell de muziek had beluisterd tijdens een workshop aan de New Yorkse universiteit. Enkel zij kreeg, in de woorden van Pharrell, 'zero, zero notes'.
...

'Ik heb nog nooit iemand gehoord die klinkt als jou. Wow. Echt, wow,' stamelde Pharrell Williams na het horen van Maggie Rogers' dansbare folksong Alaska. Met waterogen bleef de Happy-zanger de loftrompet steken: 'Je bent al even uniek als de Wu-Tang Clan en kunt verhalen vertellen als Stevie Wonder.' Rogers zat naast hem, haar blik vol ongeloof. Zij was een van de vele studenten van wie Pharrell de muziek had beluisterd tijdens een workshop aan de New Yorkse universiteit. Enkel zij kreeg, in de woorden van Pharrell, 'zero, zero notes'. Dat was in februari 2016. Die avond keerde Rogers terug naar haar studentenkamer, extra gemotiveerd om haar studies af te werken. En daar zou het bij gebleven zijn, als het internet niet had ingegrepen. Het ging plots razendsnel. Eind mei begon de video van de verbouwereerde Pharrell te circuleren op Reddit, Facebook en andere sociale media. De reguliere media, ook de Vlaamse, volgden. De YouTube-teller overschreed al gauw twee miljoen views. Maggie Rogers werd in een paar weken tijd een waar fenomeen. MAGGIE ROGERS: Gisteren wandelde ik door de straten van Brussel en op een gegeven moment kon ik écht niet meer bevatten hoe ik daar geraakt was. Hoe kan ik nu in godsnaam een volledige tour in Europa uitverkocht hebben? Het is zo onwerkelijk.ROGERS: Dat doet er niet toe, want ik heb er niet zelf voor gekozen. Ik ging gewoon naar de les. Het internet deed de rest. Wist ik veel dat die dag mijn leven zou veranderen. Wat er wel toe doet, is waar ik nu sta. Want door die video kan ik nu elke dag met muziek bezig zijn. Dat is een godsgeschenk. Ik wil ook alleen nog maar het allerbeste van mezelf geven, nu ik weet dat mensen naar me luisteren. Ik voelde me nog nooit eerder zo geïnspireerd.ROGERS: Klopt, al maakte ik toen heel andere muziek, kleine folkliedjes met banjo. Ik probeer met mijn muziek altijd te verklanken hoe ik me op dat gegeven moment voel. Dus wanneer ik mijn debuut hoor, voel ik me meteen terug zeventien. Toen sloot ik me urenlang op in mijn studio, wat weinig meer dan een ruime bezemkast was met daarin mijn computer en enkele instrumenten. Die twee eerste albums zijn als mijn tienerdagboek. Na mijn tweede plaat werd ik overvallen door een writer's block. Twee jaar zat ik vast, tot een nacht in Berlijn de redding bracht. Je moet begrijpen: ik ben geen fuifbeest. Ik slaap héél graag. Maar die nacht werd ik door een vriend overhaald om eens naar een club te gaan. Het was een openbaring. Ik ontdekte er hoeveel ik van dansen hou en wat het ook bij anderen kan losmaken. En toen dacht ik: wat als ik mensen tegelijkertijd kan emotioneel raken én doen bewegen? Zo heb ik mijn nieuwe sound gevonden: dansmuziek om op te wenen. (lacht)ROGERS: Ik neem ritmes en elektronische elementen uit dansmuziek en gebruik ze om een zekere energie aan mijn folksongs te geven. Ik probeer de intimiteit van folkmuziek daarbij nooit uit het oog te verliezen. Daarom gebruik ik weinig drumcomputers, maar kies ik voor lepels, potjes en zelfs natuurgeluiden als percussie. ROGERS: Krekels, kikkers, ratelslangen, spechten, ik stop die allemaal in mijn nummers. Tijdens mijn writer's block probeerde ik van alles uit om geïnspireerd te geraken. Omdat ik me in de natuur het meest op mijn gemak voel, begon ik geluiden op te nemen tijdens mijn vele wandelingen. Die audiofragmenten waren als legoblokjes waarmee ik kon spelen. Dus nu heb ik een harde schijf vol natuursamples. Genoeg om meerdere relaxatie-albums mee te vullen. (lacht)ROGERS: Ik was negentien, ik had net mijn eerste jaar aan de universiteit afgerond en een relatiebreuk achter de rug. Ik was toen erg in de war. Ik wist niet goed meer wie ik was en wat mijn plaats was in de wereld. Dus deed ik wat ik al altijd heb gedaan om terug klaarheid te vinden: de natuur opzoeken. Ik trok naar Alaska, waar ik over gletsjers en bevroren rivieren wandelde. Ik heb veel verandering verwerkt te midden van die grootse natuur. In Alaska probeer ik die helende wandeltocht zo eerlijk mogelijk vast te leggen. ROGERS: Ik vind het belangrijk om doelbewust in het leven te staan. Om er het volste uit te halen. Ik heb nog zoveel te doen en te zeggen. Van kinds af aan ben ik bang om daarvoor tijd te kort te komen. Ik herinner me nog dat ik op mijn vijfde verjaardag de hele dag heb geweend: ik zou namelijk nooit meer vier zijn.ROGERS: Mijn ouders noemen me dramatisch. Ik hou het op bedachtzaam (lacht).