'Alles liep goed. We stonden op de cover van Les Inrocks (Frans magazine, nvdr.), de bekende Frans- en Engelstalige popblog Konbini had het om de haverklap over ons... Alle lichten stonden op groen. Bij Tôt ou Tard, ons toenmalige label, dachten ze dat ze hele vrachtwagens van het album zouden verkopen en dat we binnen twee maanden een gouden plaat zouden binnenhalen.'

Alix Caillet, één van de drie groepsleden van Odezenne, beschrijft hoe goed het met zijn band ging aan de vooravond van hun concert in Rennes, drie jaar geleden. 'Die avond stonden we op het podium, volledig afgescheiden van de werkelijkheid. De show ging geweldig. Maar backstage trok iedereen een somber gezicht. We begrepen er niets van, we vroegen ons af wat er was foutgelopen. Toen hoorden we dat het zo goed als oorlog was in Parijs.'

'Dat was op 13 november 2015, de dag van de aanslagen tegen het Stade de France, concertzaal Le Bataclan en een resem terrassen in het tiende en elfde arrondissement van Parijs. 'We waren verbijsterd. De volgende dag begon een periode van nationale rouw, die bijna een maand zou duren. Dan kun je niet meer over muziek praten. Dat was ongepast. Alles stopte ineens'.

Maar het leven gaat door, en voor wie een album te verdedigen en te verkopen heeft, zit er niets anders op dan de geplande tournee zo goed mogelijk af te werken. 'Uiteindelijk moesten we enkel het concert van de volgende dag afzeggen. Alle andere zijn doorgegaan, maar ze waren niet langer puur entertainment. Het waren ook zeer sterke concerten, gebaren van vrijheid.'

In België speelde de groep in de VK - in Molenbeek, met andere woorden - en ook in de Botanique. Dat was minder dan een week na de aanslagen in Parijs. Die avond - de herinnering leeft voort bij de aanwezigen - hadden de liederen van Odezenne een bijzondere weerklank, als een feestelijke middelvinger naar de uitbarsting van blind geweld. 'Blijf leven', riep Jacques Cormary toen hij het podium verliet. Missie volbracht, en misschien nog wel meer dan dat.

Bromance

Drie jaar later keert de band terug met Au Baccara, en het zou wel eens kunnen dat we Odezenne nog nooit bevrijder hebben horen musiceren in de tien jaar dat de band nu bestaat. In 2008 bracht het trio uit Bordeaux, met naast Caillet en Cormary ook Mattia Lucchini in de rangen, hun debuutalbum uit onder de titel Sans Chantilly. Dat zelfgeproduceerde album liet vooral een groep horen die op haar onafhankelijkheid stond. Muzikaal werden ze destijds in de hiphopcategorie geplaatst, maar dat duurde niet lang. Met tweede plaat Dolziger Str. 2 (2015), mengde Odezenne de laatste restjes hiphopfrasering met indie-esthetiek en elektronische texturen. De groep werd met die plaat een vreemd geval, maar in de best denkbare betekenis van het woord.

Op Au Baccara hoor je dan weer dat de groep relaxed is. De heren van Odezenne trokken opnieuw naar hun vertrouwde studio, een halve kilometer van hun gedeelde woonst, en maakten er een Spaanse herberg van, waar elk moment een spontaan feestje om de hoek loerde. De plaat viert de melancholie, al dansend, drinkend (veel) en rokend (ook veel).

Het is niet allemaal een kwestie van toeval, geluk of het juiste gerstenat. Er zijn ook de vrijheden die eigen zijn aan de tijd waarin we leven. 'Vroeger hadden we ons misschien vragen kunnen stellen over een of ander bizar nummer. Als je vandaag alle muziek beluistert die uitkomt, besef je dat je je echt alles kunt veroorloven', zegt Caillet. 'Kijk maar eens op YouTube, je botst er op jongens die een loop op GarageBand stelen en er een zware rap opzetten. En dat is geweldig. We kunnen dus nog steeds gek doen, alleen kunnen we het ons vandaag permitteren om dat te doen op een analoge synthesizer van 15.000 euro', grijnst hij.

Misschien is het hun ervaring, misschien is het ouderdom, maar alles lijkt steeds vlotter en vloeiender te gaan voor Odezenne. Neem nu de teksten, die Caillet en Cormary samen schrijven in één gedeeld onlinedocument. Het doet denken aan de cadavres exquis, de gezamenlijk geschreven gedichten van de Franse surrealisten. 'Jaco stelde een vers voor, ik typte het mijne eronder', legt Caillet uit. 'Maar het gebeurde ook dat hij aan mijn tekst prutste, of ik aan de zijne, tot het punt dat we uiteindelijk niet echt meer wisten wie wat had geschreven. Wat ooit een spel was, werd al snel een bron van dolle inspiratie. Ik schreef dingen waarvan ik wist dat hij ze niet zou durven te zeggen. En omgekeerd. We hebben elkaar zulke cadeaus gegeven.' (glimlach)

Au Baccara is dus de plaat van een groep die haar weg vond. Odezenne blijft een autarkisch en koppig driespan, dat in al zijn eigenheid een uitzondering vormt in de Franse scene. Ze spelen en proberen dingen uit, ook al betekent het soms bijna crashen. Feit is dat, hoewel de tekst soms wankel of naïef klinkt, gehuld in alcoholische dampen en sigarettenrook, hij altijd buitengewoon juist klinkt.

Au Baccara van Odezenne is nu uit.

Odezenne nodigde Muddy Bonk en Moka Boka uit voor een FiftyFifty-session, in samenwerking met onder meer Knack Focus, op woensdag 27 november in C12. Alle tickets zijn de deur uit, maar de sessie is wel te volgen op de Facebookpagina van Knack Focus.