Kim Petras zit radeloos voor haar met foto's van Paris Hilton versierde altaar, smekend om een bodemloze bankrekening zodat ze eindeloos kan gaanshoppen. 'I want all my clothes designer, I want someone else to buy them', fantaseert ze. Tot de échte Paris Hilton in volle glorie verschijnt en haar een roze creditcard toestopt.
...

Kim Petras zit radeloos voor haar met foto's van Paris Hilton versierde altaar, smekend om een bodemloze bankrekening zodat ze eindeloos kan gaanshoppen. 'I want all my clothes designer, I want someone else to buy them', fantaseert ze. Tot de échte Paris Hilton in volle glorie verschijnt en haar een roze creditcard toestopt. Van een entree gesproken: Petras wist drie jaar geleden voor haar allereerste videoclip - bij I Don't Want It At All - meteen de iconische societyster te strikken. 'I owe her big time', lacht Petras wanneer we haar in Los Angeles bellen. 'Ze had geen idee wie ik was, maar toen een gemeenschappelijke vriendin haar het nummer doorstuurde, wilde ze meteen meedoen. Sindsdien zijn we vrienden. I love her.' Mede dankzij die clip groeide I Don't Want It At All uit tot een 'sugar baby anthem'. 'Ik was net verhuisd naar LA en wilde iets schrijven over de verwende meiden daar. Zelf zat ik krap bij kas en woonde ik samen met drie roommates. Het was dus fijn om weg te dromen bij dat glamoureuze leventje.' Dat wegdromen is ook waarmee het allemaal begon. Petras groeide op in Keulen. Haar ouders luisterden naar Miles Davis en haar oudere zus was eerder metalfan, maar Kim vond soelaas in de muziek en videoclips van Gwen Stefani, Britney Spears en Spice Girls. 'Ik werd gepest op school en beschouwde die popsterren als mijn vrienden', vertelt Petras, die als prille tiener headlines maakte als 'jongste transseksueel ter wereld'. 'Zij gaven me het gevoel dat alles oké was. Daarom ben ik ook zelf pop beginnen te schrijven: ik wil dat fans hun problemen even kunnen vergeten. Escapisme is een grote kracht van popmuziek.' Tiener Kim bekeek als een bezetene muziekdocumentaires, op zoek naar de gouden formule van het sterrendom. Engels leerde ze door interviews met popidolen na te spelen. Nog voor haar twintigste had ze honderden songs geschreven, maar al snel bleek Duitsland niet haar markt. 'Verder dan een paar kleine opdrachtjes kwam ik niet. Mijn grote doorbraak in Duitsland was een jingle voor een wasproduct. (lacht)' In LA voelt ze zich meer thuis. Niet dat ze daar niet moest worstelen toen ze er op haar negentiende in haar eentje arriveerde. Jarenlang schuimde ze open mics af en trad ze op in elke gaybar die ze kon vinden. Bij het zoeken naar een label stuitte ze steeds op hetzelfde probleem: ofwel wilde men dat ze verborg dat ze een transvrouw is, ofwel moest ze dat net uitspelen. Petras wilde geen van beide. Uiteindelijk zette ze haar eigen label BunHead Records op en begon ze, in 2017, samen te werken met de controversiële producer Dr. Luke, die drie jaar eerder door Kesha van seksueel misbruik werd beschuldigd. Die beslissing levert haar nog steeds kritiek op, maar zo bouwde Petras wel een reputatie van popster op. In 2017 zong ze mee op Unlock It van Charli XCX, een jaar later was ze de openingsact van Troye Sivans tournee en in 2019 volgde het nummer 1,2,3 Dayz Up met Sophie én belandde ze op de soundtrack van Charlie's Angels. De grote doorbraak kwam er vorige zomer met haar debuutalbum Clarity. Daarop vermengt ze haar typerende nilliespop met een persoonlijker aanpak. In tegenstelling tot haar eerder werk draait Clarity niet alleen om feesten, shoppen en glamour, maar ook om een gebroken hart. 'Ik vond het een mooi moment om het gordijn te laten vallen en mijn luisteraars uit te nodigen in mijn wereld. Dat maakt dat ik af en toe emotioneel word op het podium, maar de essentie blijft hetzelfde: een feestje bouwen met mijn fans.' Die fans zijn intussen zo toegewijd dat ze zichzelf Bunheads (naar haar iconische zijwaartse dot) noemen, enthousiast de catchphrase 'Woo ah!' meebrullen en haar sauzen cadeau doen, een verwijzing naar de zin 'I'm the bitch with the sauce, apparently' uit het nummer Clarity. Vooral binnen de lgbtq-community is Petras een icoon. 'Ik ben geboren en getogen in gayclubs', lacht ze. 'Heel wat van mijn vrienden zijn gay of trans. En ik ben heel trots dat ik openlijk transgender ben en toch gewoon mijn ding kan doen. Ik denk niet dat zoiets tien jaar geleden al mogelijk was. Mijn muziek spreekt voor zich, maar tegelijk wil ik transkinderen tonen dat ze een normaal leven kunnen leiden.' Intussen weet Kim Petras wel hoe ze met vijandigheid moet omgaan. Zoals eind vorig jaar, toen leden van de ultraconservatieve Westboro Baptist Church protesteerden tegen haar concert in Kansas City. 'Ik zat backstage met een paar vrienden en hoorde ze mijn fans uitschelden. Dus ik dacht: let's give them a show. Laten we de rollen omdraaien en ervoor zorgen dat zij hier als de idioten uit komen.' En dus stapte Petras in haar bodysuit, netkousen en knielaarzen naar buiten om uitdagend te poseren terwijl de demonstranten op de achtergrond borden met boodschappen als 'God still hates fags' omhoog hielden, een actie die haar wereldwijd lof én applaus opleverde, onder meer van Demi Lovato, Charli XCX en Katy Perry. 'Hoe bekender ik word, hoe meer haat ik over me heen krijg. Ik heb daar maar een ding op te zeggen: I prove them wrong.'