Jon Hopkins: Het is geen plaat die over meditatie an sich gaat, maar meditatie heeft de muziek wel ontsleuteld, bij wijze van spreken. De openheid, de reikwijdte, het contrast tussen groot en klein, daar wilde ik al langer mee werken. Immunity was een vrij donkere, gesloten plaat, maar mijn leven is de afgelopen jaren veel veranderd, en ik wilde dat de muziek dat weerspiegelde.
...

Jon Hopkins: Het is geen plaat die over meditatie an sich gaat, maar meditatie heeft de muziek wel ontsleuteld, bij wijze van spreken. De openheid, de reikwijdte, het contrast tussen groot en klein, daar wilde ik al langer mee werken. Immunity was een vrij donkere, gesloten plaat, maar mijn leven is de afgelopen jaren veel veranderd, en ik wilde dat de muziek dat weerspiegelde. Hopkins: Ik ben er vooral uit praktische overwegingen mee begonnen. Na twee jaar intens toeren - ik speelde soms 26 shows in een maand tijd - was mijn bioritme compleet ontregeld. Ik sliep zelden een hele nacht aan één stuk. Op den duur werd me dat te veel. En nadat ik David had ontmoet, ben ik beginnen... Hopkins: Ja. Nadat ik in 2011 een remix had gemaakt van zijn single I Know nodigde hij me uit om op zijn albumpresentatie te draaien in Silencio, zijn club in Parijs. Hij was in zijn nopjes met die remix, en zei dat ik op bezoek mocht komen als ik in de buurt was. Dus heb ik met de maker van Mulholland Drive - mijn favoriete film - koffiegedronken in zijn living in LA. Dat was... bijzonder. (lacht) Veel hebben we niet gepraat over transcendente meditatie, maar mijn interesse was wel gewekt. Ik heb me ingeschreven voor de cursus, een maand vrijaf genomen en het was de beste ervaring van mijn leven. Bijna meteen voelde ik het effect op mijn creativiteit, alsof al mijn ideeën over compositie bevrijd werden. Daarom is Singularity zo'n open plaat geworden. Ze begint ergens en gaat overal naartoe. Er staan strijkers op die klinken als elektronica en omgekeerd. Ik heb eindelijk met een koor gewerkt, zonder dat het als een koor klinkt. Het klinkt als een trip langs allerlei onverwachte plekken. Hopkins:(lacht) Ik spreek daar niet zo graag over in interviews, want magic mushrooms zijn iets waarmee je voorzichtig moet zijn. Zelf ben ik terechtgekomen bij The Psychedelic Society, een vereniging in Amsterdam die in een veilige omgeving begeleide paddosessies aanbiedt. Ik herinner me mijn eerste trip daar nog goed: mijn handen en armen lichtten op, alsof er kralen van kleur en licht door mijn aderen liepen. Ik dacht: wauw, mensen zijn prachtige wezens. Het is een voorrecht om te leven, dus waarom zou ik niet proberen er het beste van te maken? (lacht) Dat positieve zit zeker in de plaat verankerd. Hopkins: Op een bepaald moment, een tweetal jaar geleden, zag ik het vrij somber in, ja. Het schrijfproces liep halverwege vast, ik had het gevoel dat het nergens heenging met de nieuwe plaat. Wanneer je mijn soort muziek maakt, zit je alleen in een studio, in het donker, naar oplichtende schermen te staren en met software te knoeien. Niet bepaald de natuurlijke biotoop van de mens. En toen ontdekte ik Wim Hof en zijn ademhalingsmethodes. Ik weet het, hier ga ik weer. (lacht) Ik wil geen preker zijn, die mensen vertelt wat ze moeten doen om zich beter te voelen. Echt niet. Maar mij heeft het wel degelijk geholpen. Zonder Hof en zijn technieken - een combinatie van ademhalingsoefeningen, concentratie en meditatie - was deze plaat er simpelweg niet geweest. Hopkins: Ik kan niet anders dan Brian Eno zeggen. Die man heeft zo'n disruptieve invloed gehad, niet alleen op elektronische muziek, maar op de popmuziek in het algemeen. Lang voor ik obscure ambient leerde kennen was hij de man van de maffe geluiden op platen van bands als Roxy Music en U2. Een levende legende. En dat zeg ik heus niet omdat ik met hem heb mogen samenwerken. Hopkins: Mainstreampopmuziek is inderdaad iets helemaal anders dan waarmee ik doorgaans bezig ben. Maar ik doe graag dingen die ik nog niet gedaan heb, en ik kreeg de kans met mijn geluiden en visie dingen te doen op een schaal waar ik anders enkel van kon dromen. Coldplay heeft mij nergens toe gedwongen, hè. Wat je hoort op die plaat ben ík. Ik weet dat hun muziek niet voor iedereen is weggelegd. Hopkins: Maakt niet uit. Ik ben trots op het werk dat ik voor hen gedaan heb. En ze zijn zo genereus geweest om me verschillende credits toe te kennen, wat me de financiële ademruimte heeft gegeven om aan mijn eigen muziek te werken. Dat is het belangrijkste wat er is als artiest: meester zijn van je eigen tijd. Coldplay gaf me de kans om in alle rust Immunity te maken, en zonder die plaat zaten wij hier waarschijnlijk nu niet te praten. Of wel soms?