Het is weinigen gegeven: zelfs via hun duffe webcams stralen zangeres en toetseniste Mana en bassiste Yuuki een aanstekelijk enthousiasme uit. Samen met Mana's gitaarspelende tweelingzus Kana en drumster Yuna - aan achternamen doet de band niet mee - vormen ze Chai, de Japanse poppunkband die al enkele jaren een glimlach op menig gezicht tovert middels knuffelbare vrolijkheid, charmante danspasjes, absurde videoclips, maar vooral met zijn muziek: een bijzondere mix van uitbundige pop, feministische bubblegumpunk en vrolijke indierock die het kwartet zelf omschrijft als neo-kawaii. In het Japans weliswaar, want ook dit interview gebeurt met een tolk.
...

Het is weinigen gegeven: zelfs via hun duffe webcams stralen zangeres en toetseniste Mana en bassiste Yuuki een aanstekelijk enthousiasme uit. Samen met Mana's gitaarspelende tweelingzus Kana en drumster Yuna - aan achternamen doet de band niet mee - vormen ze Chai, de Japanse poppunkband die al enkele jaren een glimlach op menig gezicht tovert middels knuffelbare vrolijkheid, charmante danspasjes, absurde videoclips, maar vooral met zijn muziek: een bijzondere mix van uitbundige pop, feministische bubblegumpunk en vrolijke indierock die het kwartet zelf omschrijft als neo-kawaii. In het Japans weliswaar, want ook dit interview gebeurt met een tolk. Sinds de vier in 2018 doorbraken met hun debuutalbum Pink, hebben ze wereldwijd een cultstatus verworven. Ze stonden op het podium van Primavera Sound. Ze trokken op tournee met Mac DeMarco, Whitney en Superorganism. Ze brachten samen met collega-girlsband Hinds de single United Girls Rock 'n' Roll Club uit. En vorig jaar waren ze te horen op de deluxe-versie van Gorillaz' album Song Machine, Season One: Strange Timez. Na Pink en Punk (2019) volgt nu hun derde langspeler Wink. Daarop wagen ze zich aan mellow r&b en ingetogen hiphop met knipogen naar The Internet en Mac Miller. Bovendien nodigden ze voor het eerst andere artiesten uit in hun universum. De Amerikaanse rapper en zanger Ric Wilson doet mee op Maybe Chocolate Chips, en zowel de Japanse elektropopband YMCK als producer Mndsgn leverde beats aan. Een nieuw hoofdstuk, zowaar. Hoe zijn jullie erin geslaagd om toch nog als Chai te klinken?Mana: Dat gebeurt onbewust. We maken de muziek die we op dat moment willen maken, en dat blijkt achteraf de Chai-sound te zijn. Op dat vlak is er niet zoveel veranderd. Maar we wilden onszelf wél bewust uitdagen op deze plaat. Zo hebben we dit keer alles thuis opgenomen en gingen we voor het eerst aan de slag met GarageBand. Ik denk dat onze nieuwe sound vooral daarmee te maken heeft. Het was uitdagend om dit album te maken tijdens een pandemie, maar ik vind het onze beste plaat tot nu toe. Wink toont dat we meer in onze mars hebben. Jullie staan bekend om jullie energetische liveshows. Gaan die mee evolueren met het album? Mana: Absoluut. Ze zullen er behoorlijk anders uitzien. We laten de klassieke bandopstelling een beetje achter ons. Wink was voor ons de uitgelezen kans om een album te maken dat je in alle rust thuis kunt beluisteren, terwijl we bij de opnames van Pink en Punk meteen heel hard nadachten over de concerten. Al hebben we nog steeds evenveel energie, hoor. We kunnen niet wachten om opnieuw op tournee te gaan. Voelt dan weer wél heel vertrouwd: jullie verrassende fascinatie voor voeding. De eerste twee songs heten meteen Donuts Mind If I Do en Maybe Chocolate Chips. Yuuki:(lacht) Een van onze oudere songs gaat over dumplings. Op Wink zingen we over donuts, chocoladekoekjes en kiwi's. En we hebben net een nieuw nummer geschreven over gefrituurde kip. Je zou kunnen zeggen dat het een rode draad is, ja. We zijn nu eenmaal alle vier gek op lekker eten. Maar er is ook een achterliggende betekenis. Veel van onze songs gaan over zelfliefde, en eten is daar onlosmakelijk mee verbonden. Het vormt je letterlijk tot wie je bent. In Maybe Chocolate Chips vergelijken jullie moedervlekken met chocoladekoekjes. Yuuki:(toont de moedervlekken op haar gezicht en handen) Ik sta vol moedervlekken. Vroeger was ik daar onzeker over, maar op een gegeven moment ben ik tot de conclusie gekomen dat het geen zin had om ze te haten. Intussen vind ik ze zelfs mooi, want ze maken me speciaal. Ook dat is zelfliefde: je eigen onzekerheden en imperfecties omarmen. Ik dacht: wat als mensen hun moedervlekken zouden zien als die stukjes chocolade die in koekjes zitten? Misschien zouden ze er dan wél de schoonheid van inzien. Want hoe meer chocolade, hoe beter. Gelijktijdig met de band hebben jullie ook een beweging in het leven geroepen: neo-kawaii. Wat betekent die voor jullie? Mana: Kawaii is Japans voor schattig. Het is een van de mooiste complimenten die je in onze cultuur kunt krijgen. Alles wat kawaii is, is geweldig. De rest is lelijk. Natuurlijk heeft dat een impact op je zelfvertrouwen. Yuuki:(knikt) Veel meisjes proberen aan de strikte voorwaarden van kawaii te voldoen: grote ogen, slank, een egale huid. Op den duur ziet iedereen er hetzelfde uit. In plaats daarvan zeggen wij: dit is mijn kawaii. Je hoeft helemaal niet aan één beschrijving te voldoen om schattig te zijn. Zelf gaan jullie het liefst gehuld in roze outfits, de officiële kleur van Chai. 'Everything is in pink all the time', zingen jullie in In Pink. Mana: We zijn dol op roze, maar in Japan heerst de opvatting dat alleen kleine meisjes die kleur horen te dragen. Volwassenen kiezen vaker voor donkerder kledij. Met onze outfits willen we bewijzen dat roze net heel cool kan zijn, en dat iedereen ermee wegkomt. Jullie esthetiek excelleert in vrolijkheid, pastelkleuren en synchrone dansjes. Wat als het westerse oog geen verschil ziet tussen kawaii en neo-kawaii? Yuuki: Daar houden we ons niet echt mee bezig. We proberen gewoon onszelf te zijn. Misschien komen sommige mensen met verkeerde verwachtingen naar onze shows of begrijpen ze niet helemaal waarvoor we staan. Maar eerlijk? Zolang ze blij naar huis gaan, maakt ons dat niet uit. Intussen bereiken jullie fans van over de hele wereld en werken jullie samen met internationale artiesten. Zijn jullie meer geliefd in het buitenland? Yuuki: Ik weet het niet. Ik hou van de Japanse cultuur, maar er zijn hier niet zoveel bands waarmee we ons écht verbonden voelen. Muzikaal hebben we vaak meer gemeen met internationale bands. Ook al luisterde ik als kind haast uitsluitend naar J-pop. Mana: Pas sinds we met Chai begonnen zijn, zijn we meer naar internationale artiesten zoals Beastie Boys en N.E.R.D. beginnen te luisteren. Bands die ons erg beïnvloeden. Wat met de taalbarrière? Ik kan me voorstellen dat die een samenwerking met pakweg Gorillaz niet vergemakkelijkt. Yuuki: Die samenwerking was een droom: Gorillaz zijn idolen van ons. We spreken een andere taal, maar we begrijpen elkaar muzikaal. Dat is minstens even belangrijk. Mana: Nu nog een samenwerking met Chance The Rapper zien te versieren. (lacht)Yuuki: Onze buitenlandse fans storen zich trouwens ook niet aan onze Japanse lyrics. Ze snappen de vibe: net zoals wij geraakt worden door westerse muziek zonder te weten waarover het gaat. Jullie activisme treedt dit keer ook buiten de landgrenzen. Zo is Action een antwoord op de Black Lives Matter-protesten. Yuuki: De song gaat niet letterlijk over de die beweging, maar hij is er wel door geïnspireerd. Het is een ode aan het jaar van de actie. Het ontroerde ons dat de hele wereld ondanks de pandemie samenkwam om te protesteren. Er was conflict en woede, maar ook een enorm saamhorigheidsgevoel. Ik denk dat dat de oplossing is. Niet opgeven, maar de woede omzetten in iets positiefs. In plaats van wapens boven te halen, delen wij met onze muziek boeketjes bloemen uit. Chai: de onverbeterlijke optimisten. Zijn jullie ooit slechtgezind?Yuuki:(lacht) Je zou het misschien niet zeggen, maar ook wij hebben ups en downs. Alleen: hoe blijer we ons gedragen, hoe blijer we ons voelen. Daarom maken we zo'n vrolijke muziek.