Crawling in my skin
...

Men zegt dat de tijd alle wonden heelt, maar dat is klinkklare nonsens. Chester Bennington wist het al in 2000. Hij ziet er lief en broos uit, in de videoclip van Crawling, die weinig subtiel naar automutilatie verwijst. En toch: zijn schreeuw in het refrein klinkt rauw en gemeend, alsof hij de wonden die hij bezingt tastbaar wil maken voor de tieners die aan zijn lippen hangen. Het is geen pose, maar het weinig benijdenswaardige privilege van de ervaringsdeskundige, zo zal later blijken. In een interview met Metal Hammer verklaart hij hoe hij vanaf zijn zevende werd misbruikt en mishandeld door een jongen uit zijn buurt. In Phoenix, Texas was dat, geen plek waar je zoiets van de daken schreeuwde, en zeker niet als je vader politieagent was. Hij zweeg, want hij wilde niet dat de mensen dachten dat hij een leugenaar was of, erger nog in die contreien, homo. 'Het heeft mijn zelfvertrouwen ten gronde gericht', zegt hij in datzelfde interview. Het helpt niet als je ouders uit elkaar gaan. Op zijn elfde wordt Bennington aan zijn vader toegewezen. Een warm nest zit er niet in, en algauw zoekt hij zijn toevlucht in drugs. Hij probeert zowat elke verboden substantie die hij te pakken kan krijgen. Zijn dagen brengt hij door in een roes. Pas wanneer een gewapende bende het drugspand overvalt waar hij op dat moment visioenen heeft, volgt de ontnuchtering. Hij gaat bij zijn moeder wonen, klust wat bij in een hamburgerzaak en verliest zich in de beslotenheid van zijn kamer in poëzie en tekenen. Maar sommige dingen veranderen nu eenmaal niet. Op school wordt de jonge Chester - frêle, onmondig - nog altijd gepest en geslagen. Ook met zijn oude liefde zal hij blijven worstelen. Zelfs nadat hij succes heeft gevonden in de muziek, zal hij nog vaak troost zoeken in drugs. Ook een flinke neut slaat hij niet af. Bennington staat niet aan de wieg van Hybrid Theory, het zestal dat later zal vervellen tot Linkin Park. Hij komt er pas in 1998 bij, nadat de band zijn zanger op de keien heeft gegooid. De chemie met de tweede frontman, rapper Mike Shinoda, wordt al snel gevonden en na maandenlang leuren met een ep'tje haalt de groep een platencontract binnen. Op het best mogelijke moment dan nog: tijdens de hoogdagen van het genre - of was het een format? - dat nu-metal wordt gedoopt. Karakteristieken: harde gitaren, invloeden uit rap en funk en een garantie op jobzekerheid voor stilisten en kappers. Linkin Park is Korn zonder de psychotische frontman, Deftones zonder de sluimerende doem, Limp Bizkit zonder de schuttingtaal. Bovendien klinken ze melodieus, en dus radio- en oudervriendelijk. Vervaarlijk zien ze er ook al niet uit, eerder als zes boys next door die op weg naar een gothfeestje verloren zijn gelopen. Hun broodje lijkt gebakken nog voor het in de oven gaat. One Step Closer, Papercut, Crawling en In the End worden hits en debuutplaat Hybrid Theory bestormt zowel in de States als in Europa de hitlijsten. Het lijkt een voorafspiegeling van Benningtons dood, maar het is de motivering van een muzikale koerszwenking. Na de vrijwel exacte kopie van Hybrid Theory die het tweede album Meteora (2003) was, slaan Bennington en co. een andere weg in: die van de stadionrock. Niet abnormaal, want de nu-metal blijkt al na enkele jaren op sterven na dood. Het loont. Linkin Park gaat klinken als U2 op siroop, maar door singles als Shadow of the Day en What I've Done kan Linkin Park met Minutes to Midnight (2007) aanknopen bij het succes. Eerder experimenteerden ze al met nieuwe klanken: op Collision Course (2004) mixt de band zijn grootste hits met die van rapper Jay Z. Bennington brengt in 2005 een plaat uit met zijn project Dead by Sunrise. In datzelfde jaar scheidt hij van zijn eerste vrouw, met wie hij één kind heeft. Aan een vorige relatie heeft hij twee zonen overgehouden, van wie één geadopteerd. In 2006 hertrouwt hij met een voormalig Playboymodel. Samen krijgen ze drie kinderen. Het geluk lacht hem toe, en voor het podium verdringt zich een nieuwe generatie tieners. En hun soccer moms, de fans van weleer. All is good. 2017. De platenmarkt is allang ineengestort, en zo ook Linkin Park. De band verkocht van zijn debuut nog 30 miljoen exemplaren, van zijn recentste album, het vederlichte One More Light, worden in de VS met heel veel moeite 100.000 verpatst. Het leed moet verzacht worden met een wereldtournee die de band ook naar Werchter zal brengen. Maar eerst is er nog 18 mei, de dag waarop Chris Cornell vrijwillig afscheid neemt van leven en liefdes. De Soundgarden-frontman was een van Benningtons grote voorbeelden, een intieme vriend ook. Naar verluidt was hij er kapot van, en talrijk zijn de stemmen die Cornells dood zien als de fatale klap voor iemand die decennialang de ene depressie na de andere heeft doorworsteld. Er was weinig uitzonderlijks aan de rockster Chester Bennington. Hij was een doorsneezanger, doorsneetekstschrijver en doorsneeperformer met een doorsneestem in een doorsneegroep. Maar zijn dood is wat het is: alweer het verlies van een jong leven dat dat van anderen voorzag van brandstof. En een zoveelste drama in de schoot van de rock, dat ook. Porsche voor de deur. Gillende fans. En toch een hoofd waarin alles vastloopt. Niets is zo relatief en onbeduidend als het sterrendom.