Herinnert u zich de eerste lockdown nog, toen lifestylegoeroes declameerden dat het de perfecte tijd was om een nieuwe onderneming te beginnen nu iedereen zeeën van tijd had? Eén van de weinige mensen die daar effectief gebruik van heeft gemaakt is Jo Geboers, die in maart 2020 zijn muzikale project The Shadow Machine uit de grond stampte. Na singles 'Thirst' en 'Blind' komt daar in de vorm van 'Disengaged' nu een derde wapenfeit uit voor.

Geboers schreef het nummer in die periode ook over een erg actueel thema. Plots zaten heel wat mensen permanent samen opgesloten, en het constant op elkaars lippen zitten kon wel eens voor wrevel zorgen. Die spanning komt duidelijk naar voor in de videoclip. We zien twee mensen die nooit op dezelfde plek aanwezig zijn, maar de beelden zijn zo gemonteerd dat ze wel lijken te communiceren. De personages lijken zo te ruziën, zonder elkaar ooit écht te vinden.

Deze thematiek wordt bezongen op toepasselijke, melancholische tonen. The Shadow Machine kijkt al erg lang op naar Nick Cave, en verder wordt The National al snel genoemd als inspiratiebron. Ook Big Thief wordt als voorbeeld gezien. 'Ik vind het heel inspirerend hoe de mensen echt leven voor hun muziek, en hoe ook de band tussen de spelers centraal staat. Dat probeer ik ook een beetje te doen met mijn band: niet gewoon partituren uitdelen, maar hen intuïtief als een verlengstuk van mijn geluid uitspelen', aldus Geboers.

De realistische liefde

Naast muzikanten inspireren ook filosofen Geboers op 'Disengaged'. Dirk De Wachter wordt genoemd, maar het is vooral Alain De Botton die afdrukken in de song nalaat. Dat is een Franse filosoof die beschreef hoe romantische auteurs altijd de pieken en dalen van de liefde laten zien, maar nooit de alledaagse, huiselijke sfeer. In de realiteit zijn relaties veel moeilijker op te bouwen.

'Het nummer gaat een beetje over "liefde als een werkwoord", over hoe liefde nooit een gegeven is. We moeten elke dag bruggen leggen, en dat is niet altijd even gemakkelijk. De coronacrisis heeft dat misschien nog intenser gemaakt, maar eigenlijk zie ik elke vorm van vernieuwing als een nieuwe fase waarin die bruggen weer opgebouwd moeten worden. Dat is ook het filosofische uitgangspunt van The Shadow Machine: we moeten die schaduwkanten laten bestaan en misschien zelfs omarmen, in plaats van die weg te duwen,' zegt Geboers daarover.

Hoop

Dat is ook de reden waarom het in de videoclip voor 'Disengaged' niet enkel kommer en kwel is. We zien de personages weliswaar ontredderd kijken en nooit echt samenkomen, maar er worden eveneens glimlachen geworpen. Het proces wordt melancholisch voorgesteld, maar niet zwartgallig. De hoop primeert.

Die gemengde gevoelens komen eveneens visueel naar boven. De zwart-witbeelden van het communicerende koppel worden afgewisseld met beelden van Geboers die in een knusse, rode kamer piano staat te spelen. Die kleur loopt als een motief doorheen het artwork van The Shadow Machine en vormt een warm tegenwicht tegenover de melancholische gevoelens waar de singer-songwriter zijn handelsmerk van maakt. Als dit naar meer smaakt, dan kunt u in het voorjaar van 2022 geniet van een debuut-ep.

The Shadow Machine is op 15/12 live te zien in CC Strombeek als voorprogramma van Roosbeef, en op 28/04 in CC De Adelberg.

Herinnert u zich de eerste lockdown nog, toen lifestylegoeroes declameerden dat het de perfecte tijd was om een nieuwe onderneming te beginnen nu iedereen zeeën van tijd had? Eén van de weinige mensen die daar effectief gebruik van heeft gemaakt is Jo Geboers, die in maart 2020 zijn muzikale project The Shadow Machine uit de grond stampte. Na singles 'Thirst' en 'Blind' komt daar in de vorm van 'Disengaged' nu een derde wapenfeit uit voor.Geboers schreef het nummer in die periode ook over een erg actueel thema. Plots zaten heel wat mensen permanent samen opgesloten, en het constant op elkaars lippen zitten kon wel eens voor wrevel zorgen. Die spanning komt duidelijk naar voor in de videoclip. We zien twee mensen die nooit op dezelfde plek aanwezig zijn, maar de beelden zijn zo gemonteerd dat ze wel lijken te communiceren. De personages lijken zo te ruziën, zonder elkaar ooit écht te vinden. Deze thematiek wordt bezongen op toepasselijke, melancholische tonen. The Shadow Machine kijkt al erg lang op naar Nick Cave, en verder wordt The National al snel genoemd als inspiratiebron. Ook Big Thief wordt als voorbeeld gezien. 'Ik vind het heel inspirerend hoe de mensen echt leven voor hun muziek, en hoe ook de band tussen de spelers centraal staat. Dat probeer ik ook een beetje te doen met mijn band: niet gewoon partituren uitdelen, maar hen intuïtief als een verlengstuk van mijn geluid uitspelen', aldus Geboers.De realistische liefdeNaast muzikanten inspireren ook filosofen Geboers op 'Disengaged'. Dirk De Wachter wordt genoemd, maar het is vooral Alain De Botton die afdrukken in de song nalaat. Dat is een Franse filosoof die beschreef hoe romantische auteurs altijd de pieken en dalen van de liefde laten zien, maar nooit de alledaagse, huiselijke sfeer. In de realiteit zijn relaties veel moeilijker op te bouwen. 'Het nummer gaat een beetje over "liefde als een werkwoord", over hoe liefde nooit een gegeven is. We moeten elke dag bruggen leggen, en dat is niet altijd even gemakkelijk. De coronacrisis heeft dat misschien nog intenser gemaakt, maar eigenlijk zie ik elke vorm van vernieuwing als een nieuwe fase waarin die bruggen weer opgebouwd moeten worden. Dat is ook het filosofische uitgangspunt van The Shadow Machine: we moeten die schaduwkanten laten bestaan en misschien zelfs omarmen, in plaats van die weg te duwen,' zegt Geboers daarover.HoopDat is ook de reden waarom het in de videoclip voor 'Disengaged' niet enkel kommer en kwel is. We zien de personages weliswaar ontredderd kijken en nooit echt samenkomen, maar er worden eveneens glimlachen geworpen. Het proces wordt melancholisch voorgesteld, maar niet zwartgallig. De hoop primeert.Die gemengde gevoelens komen eveneens visueel naar boven. De zwart-witbeelden van het communicerende koppel worden afgewisseld met beelden van Geboers die in een knusse, rode kamer piano staat te spelen. Die kleur loopt als een motief doorheen het artwork van The Shadow Machine en vormt een warm tegenwicht tegenover de melancholische gevoelens waar de singer-songwriter zijn handelsmerk van maakt. Als dit naar meer smaakt, dan kunt u in het voorjaar van 2022 geniet van een debuut-ep.