LOCATIE: Audioworkx, Nederland
...

'Whatever happened to shy birds', zingt Gertjan Van Hellemont hier, zichzelf begeleidend op zijn Harmony Rocket-gitaar. 'Vroeger kenden vogels hun plaats', legt hij uit. 'Nu zijn ze veel agressiever. Voor mensen geldt hetzelfde.' Op de derde, vooralsnog titelloze Douglas Firs-plaat ruimen de liefdesliedjes plaats voor melancholische observaties. 'Het hele album - ook 45 Days, het nummer waaraan je me op de foto ziet werken - gaat over mijn zoektocht naar geluk. Ik word dertig, ik zit dus op een scharniermoment in mijn leven. Ook de tijden veranderen. Ik wil niet klagen, maar in het betoverende Montréal waar ik het gros van de nieuwe nummers moederziel alleen heb geschreven, leek het alsof de mensen zich minder in angst voor elkaar of voor de toekomst verliezen dan hier in België.' Van Hellemont houdt van Noord-Amerika, 'maar hoe vaker ik erheen trek, hoe minder americana in mijn muziek: maf. Dit album staat dus niet vol pedalsteelgitaren of hammondorgels.' Op 45 Days na staan er wel aardig wat synthesizers op. Daarvoor zorgt Senne Guns, toetsenist bij Admiral Freebee en Pomrad. 'Vroeger stond ik vijandig tegenover digitale klanken. Nu nemen synths soms zelfs de hoofdrol van mijn gitaar over. Sem, mijn broer, speelt nog steeds akoestische piano en wurlitzer. Senne komt met veel minder natuurlijke sounds. Dat is een spannende, frisse combinatie. Maar ik blijf voorzichtig. Het is de eerste keer dat Senne meespeelt. Hij voelt nog niet helemaal aan wat voor mij kan en wat niet. Dat duidelijk uitleggen kan ik trouwens niet. In mijn hoofd klinkt een plaat en dan is het zaak er zo dicht mogelijk bij in de buurt te raken.'