1. Robert Hendrickson - Manson (1973)

Manson: The Lost Tapes bestaat grotendeels uit beelden van een andere documentaire, die in de States lange tijd verboden was: Manson van de in 2016 overleden regisseur Robert Hendrickson. Het bijzondere aan die film, die voor een Oscar genomineerd werd, is dat hij je zowel deelachtig maakt aan de visie van Manson - Hendrickson slaagde erin een camera in zijn cel te smokkelen - als aan het reilen en zeilen bij zijn volgers. Ondanks de arrestatie van hun leider en enkele sekteleden voor een reeks moorden die in augustus 1969 het hele land schokten, bereidde de rest van The Family, zoals ze door de baas gedoopt waren, naarstig verder de revolutie voor. De onbewogenheid van de compleet gebrainwashte meisjes is hallucinant, en wordt in The Lost Tapes vergezeld van nieuwe interviews, waarin twee ex-leden commentaar geven op hun jongere ik.
...

Manson: The Lost Tapes bestaat grotendeels uit beelden van een andere documentaire, die in de States lange tijd verboden was: Manson van de in 2016 overleden regisseur Robert Hendrickson. Het bijzondere aan die film, die voor een Oscar genomineerd werd, is dat hij je zowel deelachtig maakt aan de visie van Manson - Hendrickson slaagde erin een camera in zijn cel te smokkelen - als aan het reilen en zeilen bij zijn volgers. Ondanks de arrestatie van hun leider en enkele sekteleden voor een reeks moorden die in augustus 1969 het hele land schokten, bereidde de rest van The Family, zoals ze door de baas gedoopt waren, naarstig verder de revolutie voor. De onbewogenheid van de compleet gebrainwashte meisjes is hallucinant, en wordt in The Lost Tapes vergezeld van nieuwe interviews, waarin twee ex-leden commentaar geven op hun jongere ik. Een van die twee getuigen is Dianne Lake, die in 2017 haar memoires Member of the Family uitbracht. Lake was veertien toen ze met Manson in contact kwam en prompt door hem gesodomiseerd werd. Iemand anders noemt hem in The Lost Tapes 'een seksueel roofdier dat op tienermeisjes belust was en alleen zichzelf graag zag'. Nochtans was The Family op het moment dat Dianne Lake toetrad een commune zoals er in de nasleep van de Summer of Love zoveel waren. De reden waarom hun programma van drugs en vrije liefde omsloeg in een doctrine van moord en revolutie, heeft Manson meegenomen in zijn graf. Wat wel overblijft, is zijn uitzinnige theorie van Helter Skelter, de apocalyptische rassenoorlog gebaseerd op zijn exegese van de Dubbele Witte van The Beatles. Na de moord op het echtpaar LaBianca, in de nacht van 9 augustus 1969, werden de in bloed geschreven slogans 'Death to Pigs' (naar het George Harrison-nummer Piggies) en 'Healter Skelter' teruggevonden. Dat laatste was inderdaad verkeerd geschreven. Eén nacht eerder, op de kop af een week voor de start van het Woodstock-festival, hadden drie leden van The Family ook al de hoogzwangere actrice Sharon Tate afgeslacht, samen met vier bezoekers van haar huis aan 10050 Cielo Drive, Los Angeles. De echtgenoot van Sharon Tate was de regisseur Roman Polanski, van wie later bleek dat hij met Manson iets gemeen had: een voorkeur voor minderjarige vrouwen. Het maakt dat de inmiddels 85-jarige Polanski ondanks zijn vermoorde vrouw én een tamelijk indrukwekkende filmografie de geschiedenis zal ingaan als een van de voornaamste MeToo-doelwitten. 'Charles Manson heeft deze Beatles-song gestolen, wij nemen hem terug.' Op die manier werd de livecover van Helter Skelter aangekondigd op Rattle and Hum van U2. Niemand die hun iets gevraagd had, maar je weet hoe Bono is. 'Hoe weet je dat het podium waterpas staat?' - 'Als het kwijl uit allebei de mondhoeken van de drummer loopt.' Dennis Wilson, de wildste aller Beach Boys, kwam in contact met Manson op dezelfde manier als de meeste mannelijke leden van The Family: door enkele liftende vrouwelijke leden op te pikken. Die beproefde rekruteringstechniek leidde ertoe dat de hele Family dik een jaar voor de moorden voor korte tijd introk in Wilsons buitenverblijf in Pacific Palisades. Ondanks hun gemeenschappelijke hobby's (vrouwen en drugs) kwam het in augustus 1968 tot een breuk tussen de twee. De prille vriendschap sprong af door de groeiende frustratie van Manson, die via Wilson zijn doorbraak als singer-songwriter dacht te forceren. De Beach Boy had hem nochtans voorgesteld aan de überhippe producer Terry Melcher (zie The Byrds), maar die was niet geïnteresseerd. Opmerkelijk: Melcher woonde op het moment van die afwijzing met zijn lief Candice Bergen in 10050 Cielo Drive. Als Manson niet wist dat Melcher verhuisd was, zoals weleens beweerd wordt, dan maakt dat van de revolutionaire slachtpartij een ordinaire afrekening. De uitvalsbasis van The Family ten tijde van de moorden was Spahn Ranch, waar ze na hun doortocht bij Dennis Wilson waren ingetrokken. Op het moment van Mansons arrestatie verbleven ze echter op een boerderij in Death Valley, de woestijn rond LA. In het verzengende Death Valley '69 maakte Sonic Youth iets van de toenmalige horror tastbaar. Verplichte kost voor wie alles wil weten over de moorden en het daaropvolgende proces. Als true-crimeklassieker mag je Helter Skelter naast In Cold Blood (Truman Capote) en The Executioner's Song (Norman Mailer) leggen, al is Bugliosi niet vies van een vleugje sensatie: zo beweert hij op een gegeven moment dat Mansons geest zijn polshorloge doet stilstaan. Maakte grote indruk op onze achttienjarige zelf. Nog tijdens het proces verscheen Mansons debuutplaat en stond hij op de cover van Rolling Stone. De moorden hadden met andere woorden bewerkstelligd wat zijn beperkte talent niet kon: Manson was een rockster. De vele rockers, kunstenaars, cineasten, activisten en andere exponenten van de tegencultuur die sindsdien hun fascinatie met hem geuit hebben, worden weleens 'the real cult of Charles Manson' genoemd. Want eerlijk is eerlijk: U2 verdient alle lof voor de stelling die ze op Rattle and Hum innamen. Al te veel groepen hebben de afgelopen decennia Mansons songs gecoverd of zich met hem geassocieerd omdat ze dachten dat het cool was. Een greep: Marilyn Manson, Slipknot, Pantera, GG Allin, Rob Zombie, Kasabian, The Brian Jonestown Massacre en zelfs The Lemonheads. In een klassieke aflevering uit het tweede seizoen van South Park krijgt Stan van Manson een belangrijke les over familiewaarden. Als Death Valley '69 het tweede beste nummer over Manson is, dan moet dit het allerbeste zijn. Neil Young wipte geregeld bij Dennis Wilson aan in de periode dat Manson er zijn tenten had opgeslagen. In Revolution Blues kruipt Young in de huid van de psychopaat: 'Well, I hear that Laurel Canyon is full of famous stars/ But I hate them worse than lepers/ And I'll kill them in their cars' . Opperhippie David Crosby, die gitaar speelt op Revolution Blues, was naar verluidt doodsbang van het nummer. Geloofde Charles Manson zelf in zijn Helter Skelter-theorie? Doet er niet toe: de meisjes geloofden het. Emma Cline kroop voor haar bestseller in de geest van de vrouwelijke volgers, meisjes met uiteenlopende verhalen die op één punt gelijklopen: Manson gaf hun een thuis toen niemand anders dat wilde. Toen de 32-jarige Manson in het voorjaar van 1967 naar San Francisco trok om de eerste leden van The Family te ronselen, had hij meer dan de helft van zijn leven in instellingen en gevangenissen doorgebracht. Op veel meer dan zijn charisma kon hij niet bogen: hij was een beroepscrimineel, een gesjeesde muzikant, een white supremacist en een intellectueel van het zevende knoopsgat met pedofiele neigingen. Bovendien had hij een knoert van een messiascomplex. In deze docu uit 1989 komt hij uitgebreid aan het woord. Geheimtip: de soundtrack van deze experimentele kortfilm is van de hand van Bobby Beausoleil, een lid van The Family dat levenslang kreeg voor zijn aandeel in een andere aan Manson gerelateerde moord, die een maand voor de slachtpartij in 10050 Cielo Drive plaatsvond. Mogelijk komt hij dit jaar vrij. Manson zei: 'Wij zijn een product van de maatschappij' en 'Je haat niet ons, maar de spiegel die we je voorhouden'. Waren de Tate/LaBianca-moorden de antithese van de Summer of Love en de verwerping van de burgermaatschappij of gewoon de keerzijde ervan? Voor een analyse van de periode verwijzen we u graag naar The White Album, het essay uit 1979 waarvoor de Amerikaanse schrijfster Joan Didion net als Manson de mosterd ging halen bij The Beatles. In de laatste twee seizoenen van Mad Men maakte bedenker Matthew Weiner er een sport van om de diehardfans dol te draaien met verwijzingen naar Manson/Sharon Tate. Eén journalist met veel tijd telde niet minder dan vijftien hints, wat meteen ook vijftien bewijzen zijn dat Manson vijftig jaar na datum nog de gemoederen beroert. Nog een argument: Charles Manson, die in 2017 na bijna een halve eeuw in de gevangenis het leven liet, speelt zowel een rol in Quentin Tarantino's nieuwe film Once Upon a Time in Hollywood als in seizoen twee van de Netflix-serie Mindhunter. Hoewel de eerste zich ten tijde van de moorden afspeelt en de tweede in de jaren tachtig, wordt Manson in allebei door dezelfde acteur vertolkt: de Australiër Damon Herriman. In 1992 installeerde Trent Reznor van Nine Inch Nails zijn opnamestudio in het huis aan 10050 Cielo Drive, 'uit interesse voor dat vreemde stukje Amerikaanse folklore'. Op een dag kwam hij de zus van Sharon Tate tegen. Die vroeg hem of hij soms de dood van haar zus exploiteerde door een plaat op te nemen op de plaats waar ze vermoord was. Reznor: 'Op dat moment besefte ik hoe onwetend ik was, door die wrede, zinloze daad als iets geheimzinigs en cool te beschouwen. Wat als het mijn zus geweest was? Fuck Charlie Manson.'