Eén blik in die heldere maar droeve ogen zegt meer dan een hele documentaire of biografie kan vertellen. Het verhaal is bekend: na een leven op de dool (de runaway train, jaren dakloos), twaalf stielen (onder meer kok en loodgieter) en dertien ongelukken (waaronder een bijna fatale allergische reactie op penicilline) werd Charles Bradley in een New Yorkse club als James Brown-imitator opgemerkt door Daptone Records, het label waar obscure soulveteranen een tweede leven beginnen. In 2011 verschijnt zijn debuutalbum No Time for Dreaming en gaat de wereld voor de bijl voor de dan 63-jarige Bradley, zijn ongefilterde emotie en rauwe stem. Wie getuige is geweest van 's mans wervelende passage op Pukkelpop 2012 slaakt nu een amen.
...

Eén blik in die heldere maar droeve ogen zegt meer dan een hele documentaire of biografie kan vertellen. Het verhaal is bekend: na een leven op de dool (de runaway train, jaren dakloos), twaalf stielen (onder meer kok en loodgieter) en dertien ongelukken (waaronder een bijna fatale allergische reactie op penicilline) werd Charles Bradley in een New Yorkse club als James Brown-imitator opgemerkt door Daptone Records, het label waar obscure soulveteranen een tweede leven beginnen. In 2011 verschijnt zijn debuutalbum No Time for Dreaming en gaat de wereld voor de bijl voor de dan 63-jarige Bradley, zijn ongefilterde emotie en rauwe stem. Wie getuige is geweest van 's mans wervelende passage op Pukkelpop 2012 slaakt nu een amen.U hoeft de man trouwens niet te interviewen om door de vensters van zijn ziel te turen. Klik gewoon de clip bij zijn cover van Black Sabbaths Changes aan, waarin Bradley de cameralens als biechtraam bezigt. Wanneer ik hem aan een tweepersoonstafeltje in centrum Brussel vertel dat ik zijn versie beter en waarachtiger vind dan het origineel uit 1972 borrelen zowaar waterlanders op. 'Thank you, my friend', klinkt het, met de krop in de keel. Ruwe bolster, blanke pit, die Charles Bradley.CHARLES BRADLEY: 'Toen mijn producer Tom Brenneck me voorstelde dat nummer te coveren, wist ik niet wat of van wie het was. Maar ik vertrouw Tom, want hij heeft de deur voor mij geopend. Dankzij hem kon ik doen wat ik al zo lang wilde doen. Dus begon ik te werken aan de song, in een periode dat mijn moeder erg ziek was. Eerlijk: ik had moeite met sommige delen van de tekst. Tot mijn nichtje op een dag riep dat er iets mis was met mama. Ik ging naar haar kamer, ze keek naar mij en ik zag het licht in haar ogen doven. She was gone. De volgende dag kreeg ik de tekst wél onder de knie: 'It took so long, to realize / That I can still hear, her last goodbyes / Now all my days, are filled with tears / Wish I could go back, and change these years' - dat is het afscheid van mijn moeder. Geloof me, jongen, dat wordt een moeilijke om avond na avond te zingen, wanneer ik op tournee ga.'BRADLEY: Amerika is in de war, het is de weg kwijt, dat geef ik toe. Maar America ís my home, sweet home, zoals ik zing, en ik wil mijn land oproepen om terug te keren naar de oorspronkelijke waarden van onze natie en het pad van de liefde te kiezen. Haat is vergif voor het bloed.BRADLEY: Ik ga voor Hillary Clinton. Er zijn al zo veel oude, blanke mannen president geweest, we hebben nu voor het eerst acht jaar een zwarte man als president gehad, dus wil ik wel eens zien hoe een dame het er afbrengt.BRADLEY: Ik ben toch bereid haar een kans tegeven. Maar het zijn de mensen zélf die bereid moeten zijn om te veranderen, en ze mogen mij als voorbeeld nemen. Wees een liefdevol mens, en stop met je te verbergen achter allerlei façades.BRADLEY: Inderdaad, dat is wat ik bedoel. Begin bij jezelf, dat is de gouden regel, dáár moeten we naar terug. Elke mens weet vanbinnen wat goed en verkeerd is, je verstoppen achter een façade van religie of politiek is laf. En ik zing het voor de volgende generatie want de vorige is verloren. In de projects waar ik woon, kun je een kind duizend dollar geven en het doet alles wat je wilt, ook iemand doodschieten. Dat komt ervan als baby's zelf baby's maken. Het enige resultaat is dat er meer gevangenissen worden gebouwd. Triest.BRADLEY: Ik heb erover gehoord, en ik weet niet wat ik ervan moet denken. Het is maar entertainment, niet? Ik krijg vaak de vraag van andere zwarten: 'Brother Bradley, wanneer kom je voor ons op?' Dan antwoord ik: 'Ik kom voor je op, ik kom op voor iedereen, voor de liefde.' Ik weet niet of black power het antwoord is. We gotta come together, in plaats van ons te laten verdelen. En noem me geen brother als je dat niet kunt begrijpen! (lacht)BRADLEY: It's the only way to be, son!BRADLEY: Ik ben bang om verliefd te worden. Want als ik van iemand hou, dan is mijn liefde eindeloos. Dus hou ik het een beetje op een afstand. En dan spreek ik over échte, intense liefde, tussen twee zielen. Niet over letting the johns off, als je begrijpt wat ik bedoel. (lacht)BRADLEY: Tijdens mijn vorige tournee kwam er na een show een vrouw op me af: 'Charles, ik wil tien minuten van je tijd.' 'Waarom?' vroeg ik. 'Je weet wel waarom', zei ze. Ik spartelde tegen, maar ze wilde van geen wijken weten, dus vertelde ik haar een leugentje om bestwil: dat ik getrouwd was. 'Ik ook,' zei ze, 'maar ik wil nog steeds tien minuten van je tijd.' Oh my God! Mijn manager heeft me weggetrokken, en ik ben me gaan verstoppen in mijn kleedkamer! (lacht) Klaarkomen is geen liefde, jongen, onthoud had. Je wilt iemand die je ziel verwarmt, armen waarin je je veilig voelt. Maar pas goed op, want echte liefde is als een ziekte. Je kunt er niet van slapen, niet van eten.BRADLEY: (glimlacht) Dát gelukkig wel.