Automatische update:
Aan
Uit
De nieuwste eerst De oudste eerst

Tegelijk stervende zwaan en vreemde eend: James Blake ★★★★☆

Was het een goed idee om James Blake om 1 uur 's nachts tot headliner te bombarderen? In de Dance Hall dan nog, die uithoek van het festival waar het testosteron het hardst door de vernauwde bloedvaten giert? U leest het in onze recensie.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Idles speelde vier-op-een-rij en won met glans ★★★★☆

Voor Idles, the hardest working Britishmen in show business, was Pukkelpop 2019 al de vierde Belgische show in iets meer dan een jaar. U mag er met andere woorden van uitgaan dat de meeste Vlamingen die de punksensatie een jaar geleden live wilden horen, dat ook al minstens één keer heeft gedaan.

Toch droop het publiek in de Club van goesting en hoge verwachtingen. De entree van de band volstond om er op z'n minst al een paar in te lossen: zanger Joe Talbot hing de aap uit en gitarist Mark Bowen droeg enkel een blauw onderbroekje, dat u meer dan een goed idee gaf over zijn Britse kroonjuwelen. Gelukkig voor Bowen had niemand daar nog oog voor zodra Idles aan zijn set was begonnen. Veertien seconden moesten we wachten op de eerste moshpit, waarna we nog één keer met de ogen konden knipperen voor de eerste pint door de lucht zeilde.

De nummers zijn wat ze de afgelopen maanden ook al waren, met betonnen gitaarwerk aangezette sermoenen over hoe de wereld, en dan vooral dat stukje wereld dat al een paar jaar geen Europese Unie wil zijn, in gestrekte draf naar de filistijnen rent. Het enige verschil met pakweg de vorige Belgische show van Idles, vier maanden geleden in de Trix, is dat de band sindsdien nóg meer vertrouwen heeft getankt en nog vrijer met zijn songs durft om te springen. De Britten dollen met intro's en outro's, klimmen overal op en slagen er zelfs in om middenin een nummer The Nationals Bloodbuzz Ohio te coveren. Nog steeds in die blauwe onderbroek, voor alle duidelijkheid. Gek of geniaal? Eigenlijk kent u het antwoord al.

© Wouter Van Vaerenbergh

Niks in de handen, niks in de mouwen: de impressionante jazzimplosie van The Comet Is Coming ★★★★☆

Met een knal binnenkomen: The Comet Is Coming is het aan hun naam verplicht, maar toch was het effe schrikken, toen toetsenist Dan Leavers, drummer Max Hallett en saxofoonheld Shabaka Hutchings om klokslag 22u35 vanuit het pikkedonker en onaangekondigd hun kosmische trip aanvatten door een flinke streep freejazz de tent in te blazen. Geen idee of Pukkelpop klaar was voor dit hedendaagse fusiontrio, maar dankzij deze party trick was iedereen wel meteen bij de les!

Hutchings is één van de voortrekkers van de jonge, Britse jazzscene, onder meer bekend van het Caribisch en Afrikaans geïnspireerde Sons Of Kemet en zijn Zuid-Afrikaanse combo The Ancestors. The Comet Is Coming is het meest elektronisch getinte en psychedelische project van de Londenaar met Barbadiaanse roots. Zo mogen we Hallett eigenlijk geen drummer noemen, maar 'bringer of the beat of the eternal now', en gaat de facto bandleider Dan Leavers liever door het leven als 'Danalogue'. Dat zwarte gat in het midden van ons sterrenstelsel dat om mysterieuze begon te fonkelen enkele dagen geleden? Ik wed om een vip-pasje dat deze jongens daar voor iets tussen zitten.

Op de albums Channel The Spirits (2016) en Trust In The Lifeforce Of The Deep Mystery (2019) freewheelen de heren doorheen jazz, postpunk, dub, techno, psychrock en afrobeat. Live laat Hutchings z'n tenorsax huilen en grauwen zoals Fela Kuti dat in de seventies deed, Leavers lijkt niet over tien, maar vijftien vingers te beschikken en een betere drummer dan Hallett kwamen we vandaag niet tegen op Pukkelpop - of hebt u het al veel meegemaakt dat het publiek begint mee te klappen tijdens een drumsolo?

Niks in de handen, niks in de mouwen; we zágen de muziek tijdens deze opzwepende, avontuurlijke jazzimplosie in de Castello. De komeet kwam, ontplofte en overwon. Impressionant!

De Battle of Britain: wie is de grimekoning van Pukkelpop?

Het gaat goed met de Britse hiphop, yes sir. Terwijl politici druk in de weer zijn met het Verenigd Koninkrijk af te scheuren van Europa vindt grime steeds meer een publiek over de grenzen. Na het pionierswerk van onder meer Wiley en Dizzee Rascal surft de tweede golf rappers gezwind het kanaal en de Atlantische Oceaan over. Drie van hen spoelden op dag één van Pukkelpop aan te Kiewit, met wisselend succes: Flohio woog simpelweg te licht en Stormzy klaarde de klus op karakter, maar het was Slowthai die het pleit won met een ziedende set. Lees de drie reviews hier.

© Wouter Van Vaerenbergh
Michael Ilegems
door Michael Ilegems

Was Post Malone de terechte afsluiter van Pukkelpop, dag 1? Ja en nee.

Vorige zomer speelde Post Malone om twee uur in de namiddag een uitpuilende The Barn aan gort op Rock Werchter. Dat Momentje kon hij dit jaar op Pukkelpop niet evenaren.

Lees de volledige recensie van Post Malone op Pukkelpop hier.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Een nationalistische triomftocht

De volledige review krijgt u morgenochtend, maar nu al kunnen we zeggen dat The National zichzelf op Pukkelpop heeft overtroffen. Nooit eerder zagen we het vijftal uit Ohio, dezer dagen met z'n dertienen op het podium, zo gretig aan het werk. Dat belooft voor zondag, wanneer de band aan de slag met een setlist die door de fans werd samengesteld.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Kamaal Williams volbracht zijn missie, maar avontuurlijk was die niet ★★★☆☆

Kamaal Williams, de hotste toetsenist van Londen, begon al aan zijn set met weinig volk in de tent, maar vond het toch nog nodig om zijn tenorist, drummer en bassist een voor een op te roepen en ruim vijf minuten in het niets te laten jammen. Williams, in een ver verleden nog toetsenist van Katy B, leek allerminst on a mission te zijn.

Gelukkig werd het na het officiële gedeelte wél tof in de Castello van koning Kamaal, waar Herbie Hancock op de troon zat en dat doodgewoon was. Williams vinkte zonder veel zin voor avontuur alle vakjes op de aanwezigheidslijst van nonkel Herbie vlotjes af: een bassist die zich een ongeluk slapte, een drummer die de teugels strak in handen hield, een saxofonist die zijn momentjes niet opeiste, maar netjes kreeg aangereikt en Williams die zijn elektrische piano gretig, maar binnen de grenzen van het betamelijke te lijf ging.

Op het einde kleurden de heren nog wat buiten de lijntjes, maar toen lag het kalf al te spartelen in de Theems. Het haalde de oever nog, jazeker, maar in dit land, waar mensen stilaan gewend zijn aan de haakse bochten die retespannende bands als Stuff., MDC III en Beraadgeslagen om de vijf tellen maken, gaan we onze biefstuk met plezier ergens anders halen.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

De plannen voor vanavond

Franz Ferdinand en Slowthai trekken respectievelijk in de Marquee en de Lift de avondshift op gang. Binnen een goed halfuur is het aan Post Malone, de eerste headliner van deze Pukkelpop, en de Britse branieschoppers van Idles.

Voor veel bezoekers is het uiteraard uitkijken naar The National, die vanavond de eerste van twee verjaardagssets spelen in de Marquee. De dansers kunnen dan weer terecht bij Jon Hopkins, Martin Solveig, James Blake en Agoria.

Michael Ilegems
door Michael Ilegems

Onconventioneel conventioneel: Yves Tumor tekende voor het meest over-the-topconcert van Pukkelpop 2019 tot nu toe ★★★★☆

Desoriënterend, verontrustend, onvoorspelbaar: het zijn maar enkele van de adjectieven die steevast bovengehaald worden als het over Yves Tumor gaat, een genderfluïde producer die in Miami geboren is maar zich tegenwoordig in Turijn schijnt op te houden. Zijn vroegere songs bulkten van percussieve loops en field recordings, en tijdens zijn shows, ook weleens 'ritualistische duiveluitdrijvingen' genoemd, ging hij weleens aan het lapdancen met oudere mannen uit het publiek.

Maar sinds hij onder de vleugels van het gereputeerde Warp-label opereert, durft de Amerikaanse opperweirdo al eens afkomen met iets wat op popsongstructuren lijkt. Case in point is Safe in the Hands of Love (2018), zijn jongste plaat, waarop hij de elektronische chaos countert met teugjes r&b en jazz en geregeld zelfs strijkers laat aanzwellen.

Op Pukkelpop was Yves Tumor - zijn echte naam is tot op heden onbekend - voor het eerst in ons land met een liveband te zien, en die bestond uit een bassiste, een toetsenist, een drummer en een gitarist. Het viertal hielp Tumor - zoals steeds in een spandexpakje gehuld en de hele tijd door een distortionmicro brullend - aan de luidste én de meest over-the-topshow die we tot dusver zagen op Pukkelpop 2019. Gladde hairmetalriffs, cheape bindteksten ('Ik wil alleen positiviteit zien, wie geen liefde te geven heeft mag opkrassen') en Tumor die met zijn gitarist stond te flirten zoals David Bowie dat destijds met Mick Ronson deed: het zag er bijwijlen wel heel potsierlijk uit. Maar het werkte wonderwel. En geef toe: een van de meest onconventionele artiesten op deze affiche die met een oorverdovend harde maar inhoudelijk erg conventionele set op de proppen komt: hoe desoriënterend, verontrustend of onvoorspelbaar is dát wel niet?

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Britse rap aan zet vandaag

Nadat Stormzy de main stage veroverde, was het aan zijn landgenote Flohio om de Lift in te palmen met haar snoeiharde en nerveuze beats. Straks volgt op hetzelfde podium nog Slowthai, die dit jaar met Nothing Great About Britain een plaat voor de eindejaarslijstjes afleverde.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Sharon Van Etten blies wondermooi warm en koud ★★★★☆

'Our love's for real', waren de eerste woorden van Sharon Van Etten in de Club. Wees daar maar zeker van, zagen we u denken. De tent liep meer dan gezellig vol voor de chanteuse uit New Jersey, die vriendelijk bedankte door u twee Sharons te laten zien voor de prijs van één: de eerste baadde in rood licht en zong u zoete woordjes toe, terwijl de tweede de rand van het podium opzocht en haar hand uitreikte naar alles en niks.

Haar fans weten al jaren dat Van Etten een vrouw van veel gezichten en muziekjes is, de rest van de wereld kan daar niet meer omheen sinds ze begin dit jaar Remind Me Tomorrow uitbracht, een plaat als het weer op Pukkelpop vandaag: vaak bewolkt, maar als de zon schijnt, dan voel je het tot in je haarwortels. Ook in de Club blies Van Etten op de schoonst denkbare manier warm en koud. Niemand die daar ook maar enigszins lauw van werd: u gloeide en rilde tegelijk van zoveel muzikale schoonheid, verenigd in een foutloos spelend kwartet, met de sirenenstem van Van Etten als metereologisch middenpunt.

Praktisch vraagje tussendoor: Chokri, herstelt de EHBO ook gebroken harten? En liefst snel een beetje, want straks moeten we nog naar The National.

Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Big Thief balanceerde tussen schriel en schreeuwerig ★★★★☆

Geboren worden in een sekte. Breken met de vader die in jou de popmarionet ziet die je vooral níét wilt zijn. Vervolgens een compleet andere, door Elliott Smith, Leonard Cohen en Joni Mitchell ingegeven muzikaal pad kiezen en daar niks dan lof mee oogsten. Big Thief-frontvrouw Adrianne Lenker heeft het soort levensverhaal waar iemand als Ari Aster, regisseur van psychologische horrorhits als Hereditary en Midsommar, wel raad mee zou weten.

Geen wonder dat op Pukkelpop alle ogen - zélfs die van haar collega-bandleden - voortdurend op haar gericht waren. Al werd in Kiewit evenzeer duidelijk dat Big Thief méér is dan alleen een mystieke, androgyn ogende en magnetiserende zangeres. Ook de groep - een vierkoppige, prima op elkaar ingespeelde unit - balanceerde in de Club voortdurend op de grens tussen schriel en schreeuwerig. De ene keer deden ze aan PJ Harvey denken, de andere keer aan Savages. Laat u dus niet misleiden door de soms wel heel intieme songs uit de jongste Big Thief-plaat U.F.O.F.: live weten ze dat er op tijd en stond geróckt moet worden. Zo kreeg nieuwe single Not een outro vol kamerbrede noise mee, begon Lenker in Mythological Beauty zonder verpinken te tieren, en mochten zelfs in opperballad Paul de gitaren onverstoord aan het piepen en knarsen gaan.

Onlangs maakte Big Thief bekend dat het, slechts luttele maanden na U.F.O.F., nóg een nieuwe plaat zal droppen in 2019. Wie er op Pukkelpop bij was, weet: niet stelen, maar kopen die handel.

© Yvo Zels
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Stormzy maakt van Pukkelpop even Glastonbury

Na de waanzin van Joost was het aan grimekoning Stormzy om zijn nu al legendarische set vanop Glastonbury dunnetjes over te doen op de main stage.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

De main stage-show van Joost was geweldig, al snappen we zelf niet goed waarom ★★★★☆

'Ik ben in België met vrienden voor een show / Op Pukkelpop 2019, let's go', zingt Joost Klein op Albino, de titeltrack van het album dat hij begin dit jaar uitbracht. Wat de Nederlandse rapper, vlogger en allround internetheld niet kon voorspellen, was dat hij de main stage in Kiewit zou delen met Stormzy en Post Malone. Meer zelfs, hij stond er godverdomme op zijn plaats.

Zelf kon Klein nauwelijks bevatten dat er een paar tienduizend Belgen voor zijn neus stonden, die losgingen op nummers als Meeuw (loodzware trap met vogelgekrijs erover) en Bus Gemist (op de tonen van Kid Cudi's Day N' Nite), van de pot gerukte rap vol kinderachtige woordspelingen, maffe metaforen ('we hebben goede verbinding / net een provider') en met af en toe een flard gabbermuziek ertussen geplakt. Meer dan eens begroef de vlasblonde knaap, die regelmatig wordt geveld door angstaanvallen, zijn hoofd in zijn handen, sloot hij zijn ogen of slaakte hij een diepe zucht, om dan weer aan een nummer te beginnen over de saxofoon van zijn buurman of Crazy Frog te coveren.

Wie in onze noorderbuur niet meer ziet dan een puberaal pretpakket, stopt hier best met lezen. Voor al de rest: Joost Klein heeft iets te vertellen. Niet dat hij in Kiewit spontaan begon over de dood van zijn ouders, die keer dat hij van school werd gegooid of zijn periode als dakloze, maar je hoorde in elke song opnieuw dat het leven hem niet altijd lekker zit. 'Fok jouw normen en waarden / Ik ga de nacht niet halen / Opeens vijf uur later / Ik wil een glaassie water', rapte hij, waarna hij probeerde om de planken uit het podium te hakken.

Het succes van emo-rap à la Lil Peep, de voorliefde van het internet voor referenties en alles wat raar is, misschien zelfs de heropleving van hardstyle en aanverwante genres: voor het succes van Joost Klein zijn vele oorzaken te bedenken. Het enige dat zeker is, is dat het succes er ís en dat het nauwelijks te bevatten is voor mensen ouder dan 25 jaar. Maar geloof ons op ons woord: ooit gaat iemand in een studentenkamer achter een computer zitten om een thesis te schrijven over Joost Klein.

© Wouter Van Vaerenbergh
Michael Ilegems
door Michael Ilegems

Nilüfer Yanya deed het zonder band, backdrop of backingtrack, maar mét groovy songs ★★★☆☆

Indierock, soul, jazz, triphop, r&b: Nilüfer Yanya, een prille twintiger uit West-Londen die ook Turks en Iers bloed door haar aderen heeft stromen, is zo'n artieste waar u gerust het etiket 'veelzijdig' op mag plakken - beluister haar eerder dit jaar verschenen debuut Miss Universe, een indieplaat die met zijn zeventien songs en interludes veeleer als een rapplaat is opgevat, en u begrijpt wat we bedoelen. Maar laat het nu net die variatie zijn waar het haar op Pukkelpop aan ontbrak.

Daar was een goede reden voor: Yanya was helemaal in haar uppie naar Kiewit afgezakt. Geen backdrop, geen band, zelfs geen backingtrack: Nilüfer Yanya boogde enkel op haar elektrische gitaar en haar op Nina Simone en Amy Winehouse gemodelleerde stem. Toegegeven, dat was een moedige beslissing - zeker als u weet dat Yanya voortdurend over paranoia, angsten en andere onzekerheden zingt - maar ook één die niet zonder gevolgen bleef: een deel van het publiek hield het in de Club al na een nummer of drie voor bekeken, ondanks groovy uitvoeringen van Safety Net, Angels en In Your Head later in de set. Voor een van dé nieuwe talenten uit de Britse indiescene, die in 2018 nog op de longlist van de invloedrijke BBC Sound Of 2018-poll prijkte, is dat ronduit jammer. Volgende keer met band, zoals eerder dit jaar op Les Nuits Botanique?

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Inhaler was lauw en inwisselbaar, maar hou die zanger in de gaten ★★☆☆☆

De zanger van Inhaler werd op 18 augustus 1999 werd geboren als Elijah Hewson. Alle informatie in de vorige zin bent u nu alweer vergeten, want tja, Hewson is toch vooral de zoon van Bono en zijn Inhaler, het gitaargroepje dat hij met vier vrienden heeft opgericht, is dus het bandje van de zoon van Bono. Uiteraard verklaart dat mee de halfvolle Marquee die kwam opdraven voor het eerste Belgische concert van Inhaler, maar laten we eerlijk zijn: het is uiteraard verdomd moeilijk om een bandje op te richten in de schaduw van Hij Die Door Zijn Oogziekte Een Zonnebril Moet Dragen. Het concept 'iets bereiken met je muziek' betekent namelijk net wat anders als papalief sneller een stadion uitverkoopt dan dat jij je kamer kan opruimen.

Maar bon, op basis van de catchy single My Honest Face waren we best benieuwd wat Hewson en de zijnen te vertellen hadden. Het antwoord is: niet veel. My Honest Face was - uiteraard - de afsluiter van de show, maar daarvoor hadden we al zoveel netjes gespeelde, maar compleet inwisselbare, lauwe rock te slikken gekregen dat we bijna nacho's met extra zure room en bruine bonen waren gaan bestellen om toch maar iets van passie in ons binnenste te voelen.

Esthetisch klopte het plaatje dan weer wel. Op de banner stond de bijnaam in cursieve, witte kapitalen op een zwarte achtergrond - zie ook de laatste tour van Arctic Monkeys - en in Hewson herkennen we met wat goede wil een jonge Alex Turner die een kappersbeurt heeft gemist. Het is trouwens Hewson die veruit de beste beurt maakte: hij is goed bij stem, laat het charisma in beken over de podiumrand gutsen en lijkt het als enige van de band ook echt leuk te vinden. De oplossing ligt voor de hand: weg met die muzikanten en harder zwoegen op de songs. I will follow, in dat geval.

© Wouter Van Vaerenbergh
Michael Ilegems
door Michael Ilegems

Eefje de Visser vertaalde kleinkunst naar het hier en nu (****)

Donker, donkerder, donkerst: toen we Eefje de Visser vorig jaar solo bezig zagen op het Ardense gezinsfestival Deep in the Woods, liet ze de broeierige bassen en syntharpeggio's regeren en verstopte ze haar stem niet zelden achter een batterij reverb.

Wat een contrast met vrijdagmiddag op Pukkelpop, waar ze de klemtoon van de songs uit haar album Nachtlicht (2016) toch vooral op licht legde. Zowel de backdrop als haar eigen outfit was in glitter gehuld, haar band was vier muzikanten (starring bassist-toetsenist Daan Schepers van Bazart en drummer Klaas De Somer van Tourist LeMC en Pomrad) en twee achtergrondzangeressen sterk, en De Visser had zelfs een rookmachine laten aanrukken. En danspasjes ingestudeerd, dat ook. Opvallend kronkelende danspasjes die u eerder van een slangenbezweerder zou verwachten, weliswaar, want in de kern is Eefje de Visser toch nog altijd meer een artpop- dan een bubblegumpopzangeres. Eén die weet hoe je kleinkunst naar het hier en nu vertaalt dan nog.

Oké, Mathieu Terryn laten opdraven voor haar Bazart-duet Onder ons had haar misschien een iets vollere Marquee opgeleverd, maar haar eigen songs volstonden vrijdag ruimschoots. Als er al zoiets als een Vlaamse canon komt, zouden wij er de droompopballad Het is zo in toelaten - Eefje de Visser is per slot van rekening een nederbelg. Stof was dan weer housepop met handclaps, en Zwarte zon en Lange vinnen maakten duidelijk wat u in januari 2020 te doen staat: haar nieuwe, vijfde plaat uitchecken. De danspasjes mag u er zelf bij verzinnen.

Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Maak kennis met de blanke Paul De Leeuw

Binnen een kwartiertje mag de main stage zich opmaken voor Joost Klein, een Nederlandse rapper en vlogger die nummers maakt over hydratatie, refereert aan Lana Del Rey en Guus Meeuwis en metaforen bedenkt als 'we hebben goeie verbinding, net een provider'. Knack Focus stelde hem begin dit jaar nog aan u voor.

© .
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Van Grieg tot Tarantino: Jef Neve gaat klassiek op Pukkelpop ★★★☆☆

In de categorie 'voor alles is een eerste keer op Pukkelpop': juichen voor de soundcheck. Voor één keer geen 'mmm-tsè! je je je!' of monotone snaredrum, maar vijfentwintig klassieke muzikanten die een stukje Haydn ten berde brachten voor een op dat moment lege Marquee.

Die vult zich opvallend snel voor het tweede optreden van de Marquee Orchestra. Net als vorig jaar riep Jef Neve twee dozijn muzikale vrienden bij elkaar om het prut uit uw ogen te spelen en uw trommelvliezen te masseren aan het begin van een dagje beats, blieps en gitaarsolo's.

Over trommelen gesproken: de állereerste noten kwamen van het Kempische percussietrio Pulse, dat uitpakte met een zelfgebouwde constructie vol trommels en vervormde cimbalen. Met z'n drieën tekenden ze zo voor de interessantste drumsolo van het festival - en ja, we rekenen de crowdsurfdende drummer van Twenty One Pilots er nu al bij.

'Geen crowdpleasers', had Neve, die vorig jaar onder meer de generiek van Game of Thrones op zijn programma zette, ons vooraf beloofd. Hij hield bijna het hele concert lang woord, maar hield het uiteraard toegankelijk met onder meer Griegs In de hal van de bergkoning en zijn eigen werk Solitude. Voor de Tarantinofans had hij Misirlou meegebracht, het volkslied dat een tweede leven kreeg in Pulp Fiction, maar finaal kwam te gaan als sample in Pump It van The Black Eyed Peas. Afsluiten deed het Marquee Orchestra met Neves compositie Fireworks: uitdagend slagwerk in het begin, een grootse climax op het einde.

Toegegeven: de muzikanten moesten hoorbaar hard werken om iets klaar te krijgen van de uitkaterende Marquee en zo'n tent zal ook niet de best denkbare locatie zijn, maar omgekeerd was dit wel de best denkbare ouverture die Pukkelpop 2019 zich kon indenken.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Knal, boem, trommelslag!

U dacht dat de man met de hamer, die u vanochtend wekte na een nachtje boileren, een stukje kon mokeren? Geloof ons, die ploert speelde hamertje-tik in vergelijking met wat Pulse Percussion Trio de vroege vogels voorschotelde in de Marquee. De Kempenaars kregen van hun streekgenoot Jef Neve de eer om de eerste dag van Pukkelpop op gang te trommelen.

© Wouter Van Vaerenbergh
Jasper Van Loy
door Jasper Van Loy

Zo was het gisteren

In het beginne schiep Chokri Mahassine één dag Pukkelpop, en toen hij er na een dikke vijftien jaar wroeten drie uit de Hasseltse grond had gestampt, sprak hij: 'Daar kan nog wel een feestje bij, menne man.' Wat toen begon als een woensdagavondje boîten met de vroege piekers tegen 130 beats per minuut, is vandaag stilaan een volwaardige festivaldag geworden, waarop vooral Belgische artiesten het mooie weer maken.

Zagen we onder meer: de beloftevolle elektropop van Ruby Grace, de grimmige triomftocht van Glints, de strakke set van Peuk, de Nederlandse nostalgietrip van De Heideroosjes, de toeters en bellen van Bizzey én het adieu van The Van Jets. De band rond Johannes Verschaeve geeft er eind dit jaar de brui aan, maar kon niet stoppen zonder de wei in Kiewit voor de zevende (!) keer te vergasten op synthrock uit het boekje. Lees ons volledige verslag hier.

© Wouter Van Vaerenbergh