De plaat die ik opleg tijdens een picknick
...

De plaat die ik opleg tijdens een picknick 'Met enkele vrienden in het gras tussen de koeienvlaaien trippen, telt dat als een picknick? (lacht) Vorige zomer was ik met mijn gitarist Jasper Segers in Montbray, een dorp in Normandië, songs aan het schrijven voor mijn debuutalbum. Tijdens een pauze kwamen we met nog enkele anderen in een lege weide terecht. Iemand zette toen One World (1977) van singer-songwriter John Martyn op, en dat was een zotte ervaring. Dat hele album baadt in een heel zachte, warme sound met veel laagjes, heel naturel. Muziek in 3D, beter kan ik het niet omschrijven. En dan Martyns zwoele stem daarbovenop: zalig.' De plaat die ik opleg tijdens een roadtrip Living the Blues (1969) van Canned Heat. Al moet ik er meteen aan toevoegen dat ik eigenlijk maar één nummer van die plaat ken: Going Up the Country, een liedje over vluchten naar het platteland, bekend van de film over het Woodstockfestival. Iedereen kan dat riedeltje wel meefluiten. Niet de meest originele keuze dus. (lacht) Hup de auto in, hond op de achterbank, koers zetten richting Zuid-Frankrijk en zodra het uitzicht groener begint te worden dat deuntje met de ramen open keihard op de radio: beter wordt het niet.' De plaat die me doet dromen van verre reisbestemmingen 'Ik vind Björk een van de beste zangeressen ooit. Debut (1993) leerde ik kennen tijdens een van de donkerste periodes in mijn leven. Die plaat vormde toen een soort lichtpuntje, en waarschijnlijk roept ze daarom tegenwoordig bij mij zomer- en reisgevoelens op. Ik ben er nog nooit geweest, maar ik denk dan aan China of andere oriëntaalse bestemmingen. Het moet iets met die warme klanken en zinderende percussie te maken hebben. Bij een nummer als Venus as a Boy past zowel een zonsondergang als een zonsopgang op een exotisch strand.' De plaat die ik opleg tijdens een aperitief met vrienden'"Om vier 's middags al een eerste glas wijn, mag dat?" Die vraag stel ik me in de zomer minder dan anders, omdat er dan minder om gefronst wordt. (lacht) Alleen, ik ben niet echt een terrasjesmens. Liever met vrienden aperitieven in een tuin of een park. En daar mag Nancy & Lee (1968) van Nancy Sinatra & Lee Hazlewood bij, een plaat met enkele prachtige duetten tussen 'de schone en het beest', waaronder Some Velvet Morning en vooral Summer Wine, absoluut mijn lievelingsduet. Toepasselijker kun je niks bedenken, toch?'