De plaat die ik opleg tijdens een barbecue
...

De plaat die ik opleg tijdens een barbecue 'In Antwerpen heb ik zelf helaas geen tuin, maar ik ben er goed in om mezelf uit te nodigen op een barbecue bij mensen die er wél één hebben. Ik ben en blijf een Hollander, weet je wel. (lacht) En als ik zelf de muziek mag kiezen, dan ga ik deze zomer voor Olympics of Love (2020) van Bombataz, jonge Brusselaars die zo'n beetje alles - pop, jazz, funk... - door elkaar flikkeren. Heel verfrissend. Het is een recente plaat, dus er hangen nog niet veel herinneringen aan vast, wat ook een voordeel is. Want een tuinfeestje, dat moet niet te braaf. En zo'n gevoel geeft deze muziek me: alles kan, even geen grenzen.' De plaat die ik opleg tijdens een verre rugzakreis 'Na Nederland en België is IJsland mijn derde thuis. Ik ben er al vele zomers in mijn eentje heen getrokken, en ik reis er bij voorkeur met de bus. Ágætis Byrjun (1999) van Sigur Rós is dan mijn vaste soundtrack. Voorspelbaar misschien, maar ik vind het gewoon heerlijk om zes uur lang met mijn hoofd tegen het raam door die prachtige landschappen te cruisen met muziek die door het land zelf geïnspireerd is. De ervaring is helemaal anders dan wanneer ik de plaat thuis opzet, en ik zou het zelfs vreemd vinden om in IJsland naar iets anders te luisteren.' De plaat die ik opleg tijdens een beachparty 'Ik hou van het ruige noorden, maar ook van de zee en het strand. En als ik denk aan een zwoel strandfeest, dan kom ik vanzelf uit bij Snoop Dogg en zijn album R&G (Rhythm & Gangsta): The Masterpiece (2004). Echt iets voor een zweterige, halfnaakte menigte die een beetje ranzig aan het dansen is. Ik hou van hiphop omdat het dansbaar is, maar ook omdat er vaak humor in zit. En dat uitvergrote van Snoop Dogg, daar word ik telkens een beetje zot van. (lacht) Ik zal me ook niet inhouden om deze plaat verschillende keren aan te vragen bij de dj, zo irritant ben ik wel.' De plaat die ik opleg in de tourbus 'De zomer, dat is ook in een veel te warm tourbusje de baan op. Een van de weinige platen die dan door de hele groep zonder gezucht gesmaakt wordt is I See the Sign (2010) van de Amerikaanse singer-songwriter Sam Amidon. Een rustgevende, inspirerende plaat, een beetje melancholisch zelfs, maar tegelijk erg geschikt om af en toe in samenzang uit te barsten. Het is gewoon muziek die zorgt voor een leuke sfeer en een goed humeur, het heeft iets heel familiaals. Ook mijn dertienjarige zoon houdt ervan, bijvoorbeeld.'