Als u al eens een voormiddag op een vlooienmarkt hebt gesleten, kent u ze: de eindeloze dozen vol vinylsingletjes, met hits en grote namen, maar vooral met veel vreemde namen, dito titels en afbeeldingen, onbekend maar ooit door minstens één iemand bemind. Van de jaren vijftig, toen ze de jukeboxen vulden, tot diep in jaren tachtig, toen ze de hitparades bepaalden, waren singles het muzikale consumptiemiddel bij uitstek. Fast food op 45 toeren, net geen 18 centimeter breed, met een A-kant en een B-kant. Simpel en goedkoop, zowel om massaal te fabriceren, als om te nuttigen. Ook in dit streamingtijdperk worden ze nog steeds gemaakt - Jack White is bijvoorbeeld een liefhebber - maar de hedendaagse oplages verzinken in het niets bij de enorme aantallen die veroordeeld zijn tot rommelmarkten en tweedehandswinkels.
...