Op 29 juni staat David Byrne op het podium van Gent Jazz. Naast solowerk, enkele Talking Heads-hits en een imposant decor brengt de man ook talloze legendarische dansmoves mee. Byrne is namelijk een pionier van de 'dad dance'.

De dad dance wordt meestal uitgevoerd door vaders van witte middenklassefamilies, met als doel 'nog eens goed loos te gaan'. Populaire pasjes zijn houterig met de heupen schudden, enthousiast met de vingers knippen en ongemakkelijke sidesteps. En dat alles nét naast de beat. Denk: uw zatte nonkel op een trouwfeest.

Populaire pasjes zijn houterig met de heupen schudden, enthousiast met de vingers knippen en ongemakkelijke sidesteps

Het genre bestaat al zo lang als vaders zich op de dansvloer wagen, maar het is pas de jongste jaren dat er een term op is geplakt. In 2014 populariseerde Jimmy Fallon het begrip met The Evolution of Dad Dancing (nog steeds te vinden op YouTube).

Het internet sprong erop en sindsdien duikt het overal op. John Travolta ging viraal nadat hij al 'groovend' het podium was opgeklommen tijdens een optreden van 50 Cent. Leonardo DiCaprio werd erop betrapt toen hij uit zijn dak ging op de set van MGMT op Coachella. Jim Hopper deed het in Stranger Things. Oliver deed het in Call Me by Your Name. Er is zelfs een World Dad Dancing Championship, met als slogan: 'Open je geest, zeg je trots vaarwel en laat de belachelijke ritmische magie vrij die in ieder van ons schuilt.' Dad dancing is het nieuwe luchtgitaar spelen.

En dat is ook de popwereld niet ontgaan. Sommige artiesten lijken zelfs met opzet slecht te dansen, zeker sinds de ontdekking van het internet. Daddancen levert gegarandeerd views, tweets, gifs en memes op. Drake doet rare dingen in een grijze coltrui in de videoclip van Hotline Bling. Bon Iver, Francis and the Lights en Kanye West die dansen op hun nummer Friends: speciaal. The Black Keys besloten hun dad dancing voor de clip van Lonely Boy dan weer wijselijk uit te besteden aan een overenthousiaste veertiger in een motel. Waarop die wereldberoemd werd en mensen massaal parodieën maakten.

Om maar te zeggen: dad dance is een ding. Vijf legendarische dansers en hun bizarre pasjes .

1. DAVID BYRNE

De jolige ambtenaar

Hoogtepunt: 1980, Once in a Lifetime.

Signature move: The Ministry of Silly Walks meets new wave.

Ziet eruit als: een ambtenaar met een identiteitscrisis.

Toepasbaar om: uw kantoorjob draaglijk te houden.

Bekijk: alle liveshows en video's waarin Byrne al dansend te zien is. Serieus. U zult er geen spijt van hebben.

© Mellon

De voormalige Talking Heads-frontman is dé dad dancer avant la lettre. Wanneer u iemand buitensporig slecht ziet dansen, kunt u zelfs al hoofdschuddend zeggen: 'Die ging zeker naar de David Byrne School of Dancing.' Hebben wij niet verzonnen, staat op het internet. Dat hij vaak gehuld gaat in een suf oversized maatpak helpt ook niet echt. Het ding is: David Byrne is zo ongelofelijk knullig dat het weer cool wordt. Byrne is die gekke oude man die in z'n eentje wild staat te dansen op een feestje en waar iedereen wat lacherig over doet, maar die u vooral confronteert met uw eigen gebrek aan lef. En laat dat nu net de kracht van dad dance zijn.

De intussen 66-jarige muzikale grijsaard heeft alleszins niet ingeboet aan eigenaardige dad moves. Op Gent Jazz mag u zich aan een heuse choreografie verwachten. Inclusief ongemakkelijk heupwiegen, iets raars met een stel hersenen en muzikanten die verplicht worden Byrne te volgen in zijn spasmen. Op blote voeten. Met wat geluk haalt hij zelfs zijn befaamde silly walk uit de Once in a Lifetime-clip boven, nog steeds een van de vreemdste dansinstructievideo's die wij ooit hebben gezien. In het nummer I Dance Like This op zijn recentste album American Utopia biedt hij trouwens zijn excuses aan. 'I'm working on my dancing / This is the best I can do / I'm tentatively shaking / You don't have to look.' Kijken zult u toch.

2. THOM YORKE

De spastische tovenaar

Hoogtepunt: 2011, Lotus Flower.

Signature move: de abracadabra.

Ziet eruit als: een bezeten magiër met een hoed.

Toepasbaar: op feestjes waar minstens een derde van de aanwezigen actief is in de creatieve sector.

Bekijk: 'Thom Yorke Dances to Single Ladies'. En als u dan toch bezig bent: 'Beyoncé Dances to Thom Yorke'.

© Mellon

Live lijkt de Radiohead-frontman al langer een epileptische aanval tijdens een duiveluitdrijving uit te beelden, maar het is dankzij de videoclip voor Lotus Flower dat Yorke een wandelend meme is geworden. Er werden gretig filmpjes en gifs gemaakt van Thom Yorke die danst op Beyoncés Single Ladies, Thom Yorke die auditie doet voor Black Swan, Thom Yorke die heel dringend moet plassen en Thom Yorke die wordt aangevallen door een zwerm bijen. Alle billenkletsers ten spijt: Yorkes fascinerende dansmoves worden wel haast als een kunstvorm bejubeld. Yorke is diegene die de dad dance het postironische tijdperk heeft binnengeleid.

Wayne McGregor, de gerespecteerde choreograaf achter Lotus Flower, noemt Yorke 'een ongelofelijke danser'. Heel wat vrouwen en mannen vinden zijn pasjes 'bevreemdend sexy'. De dad dance van Thom Yorke is verrassend cool. En daar speelt hij gretig op in. In 2013 haalde hij zijn kunstjes nog eens boven voor de videoclip van Ingenue van zijn supergroep Atoms for Peace. En ook live blijft hij als een bezetene zijn ding doen. Naar eigen zeggen heeft hij simpelweg geen andere keuze: 'Ik werd ooit tijdens een concert geëlektrocuteerd door een taser, en iedereen dacht dat ik aan het dansen was. Nu moet ik dat dansje blijven doen, op elke show, voor de rest van mijn leven. Anders geef ik toe dat een taser schade kan toebrengen aan Thom Yorke.'

3. SAMUEL T. HERRING

De dramadad

Hoogtepunt: 2014, Seasons live bij David Letterman.

Signature move: de achterwaartse limbo.

Ziet eruit als: David Brent van The Office op een afterworkparty.

Toepasbaar tijdens: intense karaokesessies.

Bekijk: opnieuw de liveversie van Seasons uit de Late Show with David Letterman. En opnieuw.

© Mellon

Soms levert dad dancing plots wereldwijde faam op. Vraag maar aan Future Islands. De Amerikaanse synthpopband timmerde acht jaar moeizaam aan de weg, tot een passage bij David Letterman hen zowat de meest besproken band van het moment maakte. Hun liveversie van Seasons in die Amerikaanse talkshow werd miljoenen keren bekeken op YouTube, concerten waren in een mum van tijd uitverkocht en werden verplaatst naar grotere zalen. Dat had meer te maken met frontman Samuel T. Herring dan met hun muziek. Het begint met zijn look: Herring ziet eruit als de gemiddelde witte man met een midlifecrisis en een terugwijkende haarlijn. Dan zijn er de sentimentele gelaatsuitdrukkingen en rare bewegingen. Herring zoekt compulsief oogcontact met het publiek, klopt dramatisch op zijn borst, doet iets wat veel weg heeft van achterwaarts de limbo dansen met een hernia en gromt alsof zijn leven ervan afhangt. Het resultaat is zo verontrustend dat je er wel naar móét blijven kijken.

Herring neemt het bovendien behoorlijk serieus. Na een concert bekijkt hij filmpjes op sociale media om te checken welke dansmove werkte en welke niet. Toen Future Islands in 2017 bij Jimmy Fallon zijn ding mocht doen, was de groep bloednerveus: zouden ze het niveau van bij Letterman wel kunnen evenaren? 'Je kiest op voorhand een paar momenten in de song waarop je iets kunt doen, zoals de klap in mijn gezicht, of de stap naar voren op het podium', vertelde Herring daarover aan dit blad. 'Ik eindigde met de spinmove, een beweging die ik nog niet geoefend had. Dat werkte.' Samuel T. Herring is hip omdat hij zo authentiek en gedreven zijn eigen, onhippe ding doet. Dat hij op 34-jarige leeftijd constant met een vader wordt vergeleken, vindt hij minder leuk. 'Fuck that, wij zijn ook cool, op onze manier.'

4. BRUCE SPRINGSTEEN

De passionele cowboy

Hoogtepunt: 1984, Dancing in the Dark.

Signature move: de Carlton vóór de Carlton bestond.

Ziet eruit als: skiën zonder skilatten.

Toepasbaar op: eender welk rockconcert waar luchtgitaar spelen niet op gefronste wenkbrauwen onthaald wordt.

Bekijk: 'Bruce Springsteen Dancing in the Dark Studio Video', voor wie houdt van bandana's én bretellen.

© Mellon

Strakke jeans. Wit matrozenhemdje casual in de wel echt heel strakke jeans gepropt. Mouwen netjes opgerold. Maar vooral: danspasjes die zich ergens op de grens tussen smooth en ongemakkelijk begeven. Meer had The Boss niet nodig om de term dad dance definitief op de popcultuurkaart te zetten. De toen 34-jarige Springsteen had meestal een gitaar om zich achter te verschuilen, maar dat was buiten regisseur met dienst Brian De Palma gerekend. In de legendarische videoclip van Dancing in the Dark moet hij zich al dansend zien te redden. Dat doet hij door met zijn armen te zwieren alsof zijn leven ervan afhangt. Op een gegeven moment haalt hij een toen nog jonge en onbekende actrice, aangeduid door De Palma, uit het publiek: Courteney Cox, al even bedreven in het daddancen.

Sinds Friends is er veel aandacht naar Cox gegaan en ontgaat veel mensen wat Springsteen eigenlijk aan het doen is: de Carlton. De Carlton is een dansbeweging die door de ietwat nerdy stiefbroer van Will Smith gedanst werd in The Fresh Prince of Bel-Air en sindsdien een eigen leven is gaan leiden op het internet. Veel meer dan wild met de armen en benen heen en weer zwaaien is het niet. Wat weinig mensen weten, is dat het niet Carlton is die de Carlton uitvond, maar wel Springsteen. Hij wist er zelfs meisjesharten mee te veroveren. 'Voor ik gitaar leerde spelen, ontdekte ik dat meisjes graag dansen. Dus ik spendeerde heel wat tijd met het oefenen van verschillende pasjes voor de spiegel. Tot ik goed genoeg was om het meisje voor mij te winnen.' Hij sliep toen ook met de haarspelden van zijn moeder in de hoop zijn krulhaar plat te krijgen, maar dat terzijde.

5. DAVID BOWIE & MICK JAGGER

De twee laatste mannen op een vrijgezellenavond

Hoogtepunt: 1985, Dancing in the Street.

Signature move: de rug tegen rug.

Ziet eruit als: de laatste overblijvers op een uit de hand gelopen vrijgezellenavond.

Niet toepasbaar: tenzij u Mick Jagger of David Bowie heet.

Bekijk: 'Dancing in the Street Silent Music Video' om het nog bizarder te maken. O, en er is ook een vrij accurate versie in Lego.

© Mellon

En toen was er Dancing in the Street van David Bowie en Mick Jagger. Volgens The Guardian en de rest van de wereld 'possibly the worst music video ever made'. De pitch: 'Zet twee rockhelden samen en een concept en budget zijn overbodig'. Bovendien had regisseur David Mallet toen al uitschieters als I Want to Break Free van Queen en Ashes to Ashes van Bowie op zijn cv staan. Het kon niet misgaan. Of dat dachten ze toch. Bij hun benefietcover voor Live Aid - het origineel is van Martha and The Vandellas - besloten ze nog snel een videoclip in elkaar te flansen, zonder voorbereiding. Dat was zowel een misstap als een geniale zet. Het resultaat is een vrij letterlijke vertaling van de titel en groeide uit tot een cultklassieker die de essentie van de eighties samenvat. Bowie in een pyjama en badjas. Jagger in een muntgroen zijden hemdje en opvallende sneakers. Vreemde kapsels. Aerobics. En dad dancing. Heel veel dad dancing.

Er zijn overenthousiaste sprongetjes met wapperende armen. Er is vrolijk gehuppel dat wordt gepauzeerd om een blikje cola leeg te drinken. Er wordt geëxperimenteerd met een deur. Er is de suggestie van een sidebump. Hét hoogtepunt is wanneer Bowie en Jagger rug tegen rug hun ding doen. Jagger haalt de Cleopatra in zichzelf naar boven, terwijl Bowie zijn vingers afwisselend in de lucht steekt om vervolgens vloeiend over te gaan naar jazzhandjes. Inderdaad, jazzhandjes. In ieder geval: probeer deze dad dance níét uit op openbare plekken of in de buurt van mensen met een smartphone. Enkel David Bowie en Mick Jagger komen hiermee weg. Volgens een ervaringsdeskundige verkleinen Dancing in the Street-imitaties uw kansen op het draaien van een tong met bijna zeventig procent.

David Byrne

Op vrijdag 29/6 headliner van de eerste dag van Gent Jazz, dat nog tot zondag 8/7 loopt. Alle info: gentjazz.com