Het concert: The Dream Syndicate in 4AD, Diksmuide, op 20/10
...

'Gisteren Brussel, morgen Londen: dat zijn twee voorsteden van Diksmuide! Ze mochten hier gewoon niet ontbreken.' Patrick Smagghe van 4AD heeft er kijk op: The Dream Syndicate is geknipt voor een club als de zijne. Compacte zaal, dito podium, machtig geluid. In die compacte zaal: veel uitdijende veertigers en vijftigers. Op dat podium: vijf mannen van stavast, ook al niet meer piep, met vooraan een bescheiden grootheid. Steve Wynn is een artiest die in de platenkast van al zijn collega's figureert, maar helaaas in veel te weinig andere. Onbekend bij het grote publiek, maar een gitaargod in het diepst van onze gedachten. The Days of Wine and Roses, slot- en titelsong van het debuut van The Dream Syndicate, mag met pakweg Let There Be Rock (AC/DC), Expressway to Yer Skull (Sonic Youth) en The Rat (The Walkmen) in een lijstje van essentiële duiveluitdrijvende rocksongs worden opgenomen, en ze hebben hem godverdomme niet eens gespeeld! Dat ze ook John Coltrane Stereo Blues op het schap lieten liggen en toch een concert speelden waarbij geen enkele uitdijende vijftiger zich bekocht voelde, zegt veel over dit rinkelende gitaarfeest, waarop The Byrds en The Velvet Underground andermaal op een spetterende paso doble werden betrapt. En waarop oude en nieuwe platen de hoogtepunten netjes onder elkaar verdeelden.In de eerste categorie: When You Smile, Medicine Show en Halloween. Die laatste, een enigszins onopvallende albumtrack op hun in 1982 verschenen debuut, werd een episch gitaarduel dat op z'n hoogtepunt een uitstapje naar Televisons Marquee Moon maakte. Dat de dj vooraf iets van Television had gedraaid, doet hopen dat het een ingeving van het moment was, maar zeker weet je dat natuurlijk nooit. 'Yeah yeah yeah, that's what we do!' riep een uitgelaten Wynn achteraf doorheen het applaus. In de tweede categorie twee nummers uit de eerste comebackplaat How Did I Find Myself Here? (2017). Out of My Head stak na een kwartier het vuur aan de lont en de titeltrack was de perfecte eerste bis, een lange trip waarin de moegestreden gitaren op het einde even ruimte maakten voor het orgel van toetsenist Chris Cacavas, bekend van Green On Red.Die band maakte met The Dream Syndicate ooit deel uit van The Paisley Underground, een losvaste verzameling psychedelisch rockvolk die in de jaren tachtig de staat California een aardschok of twee bezorgde. Van The Bangles, de commercieel succesvolste groep van The Pasiley Underground, speelden Wynn en de zijnen Hero Takes a Fall ('Ik ben Susanna Hoffs, en Jason hier is Vicki Peterson!'). Als laatste bis werd See That My Grave Is Kept Clean van Blind Lemon Jefferson gecoverd. Ook dat kan dienen als samenvatting. Viel op dit concert dan helemaal niks aan te merken? Jawel, hoor, maar niet veel. The Dream Syndicate was op zijn best tijdens de feedbackstormen of het exorcisme waarvoor we in geval van nood ook naar hun platen grijpen. De gezapige classic rock van bijvoorbeeld Filter Me Through You of Recovery Mode, die we thuis gewoon skippen, moesten we in Diksmuide even uitzitten. Op die momenten was er een drukte van jewelste aan de zuurstoftent.