What's the fuss?

Zaterdag om iets na middernacht ritst Marky Ramone de Sheltertent finaal dicht, vandaag was er in de Club al Sleaford Mods, een duo The Fall- en The Pop Group-adepten uit de krochten van Nottingham, dat vorig jaar nog voor de ontlasting van het jaar zorgde met Key Markets, een plaat die volgestouwd zit met 'schrale, van een openbare toiletmuur afgekrabde postpunk die het bij versufte baslijnen en geestdodende drums houdt', dixit Knack Focus. Punk's not dead!

Toch niet beter de toog opgezocht?

Fuck no. Of u moest allergisch zijn aan de geuren van wiet en gemorst bier, want die waarden welig rond in de Club. Geen wonder: bij Sleaford Mods is 'geen regels' de enige regel.

'Sorry dat we onprofessioneel zijn', aldus Jason Williamson, de man die de gal spuwt bij de Mods. Over 'fucking managers die het verdienen om gesackt te worden' (Fizzy), over 'het kleinzielige Engeland dat zichzelf wijsmaakt dat het beter is dan u maar dat eigenlijk a land that time forgot is' (Tiswas), en over 'al die zombies die niets anders doen dan tweeten, tweeten, tweeten' (Tweet Tweet Tweet). Het speeksel stroomde uit zijn groffe bek, het zweet droop van zijn hoofd af.

En Williamsons rechterhand Andrew Fearn, de zogenaamde geluidsarchitect van Sleaford Mods? Die stond eigenlijk volstrekt niks te doen, behalve dan elke moddervette baslijn en elke kale drumbeat aanwakkeren via de play-knop in iTunes. Met zijn linkerhand hield hij een flesje bier vast, de rechter bleef in zijn zak. En maar headbangen. Wij deden gretig mee.

Onprofessioneel? Misschien. Amusant? Fuck yeah.

Materiaal voor uw Snapchatverhaal?

Nog maar een quote van Williamson, misschien? Welaan dan: 'Ik wil niet als een arrogante lul klinken, maar geluidsman, kan je de fucking bas wat stiller zetten? En dim die lichten. Ik hoef niet zonnebankbruin te worden.'

Zaterdag om iets na middernacht ritst Marky Ramone de Sheltertent finaal dicht, vandaag was er in de Club al Sleaford Mods, een duo The Fall- en The Pop Group-adepten uit de krochten van Nottingham, dat vorig jaar nog voor de ontlasting van het jaar zorgde met Key Markets, een plaat die volgestouwd zit met 'schrale, van een openbare toiletmuur afgekrabde postpunk die het bij versufte baslijnen en geestdodende drums houdt', dixit Knack Focus. Punk's not dead!Fuck no. Of u moest allergisch zijn aan de geuren van wiet en gemorst bier, want die waarden welig rond in de Club. Geen wonder: bij Sleaford Mods is 'geen regels' de enige regel.'Sorry dat we onprofessioneel zijn', aldus Jason Williamson, de man die de gal spuwt bij de Mods. Over 'fucking managers die het verdienen om gesackt te worden' (Fizzy), over 'het kleinzielige Engeland dat zichzelf wijsmaakt dat het beter is dan u maar dat eigenlijk a land that time forgot is' (Tiswas), en over 'al die zombies die niets anders doen dan tweeten, tweeten, tweeten' (Tweet Tweet Tweet). Het speeksel stroomde uit zijn groffe bek, het zweet droop van zijn hoofd af.En Williamsons rechterhand Andrew Fearn, de zogenaamde geluidsarchitect van Sleaford Mods? Die stond eigenlijk volstrekt niks te doen, behalve dan elke moddervette baslijn en elke kale drumbeat aanwakkeren via de play-knop in iTunes. Met zijn linkerhand hield hij een flesje bier vast, de rechter bleef in zijn zak. En maar headbangen. Wij deden gretig mee.Onprofessioneel? Misschien. Amusant? Fuck yeah.Nog maar een quote van Williamson, misschien? Welaan dan: 'Ik wil niet als een arrogante lul klinken, maar geluidsman, kan je de fucking bas wat stiller zetten? En dim die lichten. Ik hoef niet zonnebankbruin te worden.'