DA GIG: Perfume Genius in de ABClub, Brussel op 9/6.
...

Niets zo vernietigend als een laag zelfbeeld. Vóór de zanger, die we vandaag kennen als Perfume Genius, in 2010 debuteerde met de cd Learning, had hij al een leven van lichamelijk en geestelijk leed achter de rug. Hadreas worstelde met zijn homoseksuele geaardheid, of eerder, met de vijandige manier waarop de buitenwereld erop reageerde. Hij viel ten prooi aan pesterijen en slikte, snoof, spoot of dronk alles wat de pijn ook maar enigszins verzachtte of zijn angsten hielp onderdrukken. Geen wonder dat hij later, ook als songwriter, de wereld door de ogen van een outsider zou blijven bekijken.Op zijn eerste platen serveerde hij nog intimistische en afgekloven slaapkamerpop die vooral steunde op zijn piano. Zijn vorige langspeler, Too Bright, markeerde echter een drastische koerswijziging. Het instrumentarium werd uitgebreid, het aandeel van elektronica nam gevoelig toe, zijn muziek werd barokker, grotesker en bij momenten bombastischer en dank zij dat rijkere geluidspalet kreeg zijn werk een nieuwe dynamiek. De rauwe eerlijkheid bleef intact, maar Mike Hadreas werd niet langer verlamd door schaamte. Met het nummer 'Queen' kwam het besef dat je pas door anderen aanvaard kunt worden als je jezelf aanvaardt. "Dit ben ik, te nemen of te laten", luidde de lichtjes provocerende boodschap, en op zijn pas verschenen vierde plaat, No Shape, wordt die nog extra benadrukt. De mood is extatischer en op zijn 35ste omarmt Perfume Genius complexloos de decadentie. Pitchfork heeft het werkstuk al "a tender and transcendental protest record of love and devotion" genoemd. De songs zijn elegant maar confronterend: anno 2017 eist Hadreas het recht op gelukkig te zijn met een persoon van dezelfde sekse, zonder daar door buitenstaanders om veroordeeld te worden. No Shape is een onverbloemde ode aan zijn homo-identiteit en dus ook aan persoonlijke vrijheid. De 22 nummers die we te horen kregen in een uitverkochte ABClub klonken nog steeds minimalistisch en claustrofobisch, maar hadden, dank zij de aanwezigheid van een drummer en een bassist, een stevig stel spieren gekweekt. Dezer dagen maakt Perfume Genius een soort goth glam, met invloeden van Bowie en Angelo Badalamenti. Zijn songs houden het midden tussen orkestrale artpop en retrofuturistische r&b, waarin zowel ruimte is voor organische als synthetische geluiden. Dat Mike Hadreas gevoel voor drama heeft, wisten we al, maar naarmate zijn zelfvertrouwen groeit en hij alle hoeken van het podium verkent, wordt zijn stage act nog theatraler.Tijdens opener Otherside verscheen hij in de schijnwerpers, gehuld in een lange, diep uitgesneden jurk, alsof hij meteen alle gangbare stereotypen over wat mannelijk of vrouwelijk is op de helling wilde zetten. Na vier cd's beschikt Perfume Genius natuurlijk al over een publiek dat gender bending als iets vanzelfsprekends beschouwt. Hadreas putte in Brussel uit zijn volledige discografie, maar zoals verwacht vormde het materiaal uit No Shape de ruggengraat van de set. Het luchtige Just Like Love verwees vaag naar calypso, al leek het ook bevrucht door de girl groups waar Phil Spector zich tijdens de sixties mee onledig hield. Het kale Go Ahead steunde vrijwel uitsluitend op stem en beats, Valley moest het hebben van een zeezieke piano en inventieve percussie en Wreath was een catchy hommage aan Kate Bush.Run Me Through, waarin de hoge, woordenloze zang herinnerde aan Dead Can Dance en Le Mystère des Voix Bulgares, steunde dan weer op een donkere New Orleans-groove, terwijl de pianoballad Die 4 You het midden hield tussen triphop en blues. De band nam ook flink wat nummers uit de overgangsplaat Too Bright onder handen. Dat leidde tot potige eighties synthwave (Longpig), vingerknippende pop (Fool) en donkere r&b met een vervormde stem (My Body). Het aan Suicide verwante Grid was op industriële beats geplant en huisvestte een gitaar die afging als een sirene. Maar er werd ook plaats geruimd voor ingetogen momenten uit Put Your Back N2 It, zoals Normal Song, een walsje waarin Mike Hadreas de snaren bewerkte, of het fraaie, met doowop-invloeden versierde Hood.Tussendoor waagde Perfume Genius zich aan een intense cover van Body's In Trouble, een nummer van de inmiddels vergeten Canadese zangeres Mary Margaret O'Hara, wier klassieke lp Miss America uit 1988 we u nog steeds warm kunnen aanbevelen, en aan een uiterst sobere uitvoering van Kangaroo, een nummer dat Alex Chilton ooit schreef voor het legendarische Sister Lovers van Big Star.De eerste bis was echter Alan, de pakkende lovesong die Perfume Genius bedacht voor zijn levensgezel en muzikale partner Alan Wyffels. Learning, ooit gecoverd door The National, werd naar aloude gewoonte als een quatre mains gebracht en 'Mr Peterson' was het huiveringwekkende verhaal van een pedofiele leraar die uiteindelijk zelfmoord pleegt door van het dak van een gebouw te springen. Maar met afsluiter 'Queen' gaf Mike Hadreas aan dat hij, zowel op muzikaal als persoonlijk vlak, de jongste jaren een lange weg heeft afgelegd. En het publiek mét hem, dat was na de geestdriftige reacties van de aanwezigen overduidelijk. (D.J.M.)Perfume Genius is op 18 augustus te zien op Pukkelpop in Hasselt-Kiewit.