...

Op 7 september verschijnt It's About Time, de eerste langspeler van Chic in 25 jaar. De titel is toepasselijk: de plaat had al in 2015 moeten uitkomen, maar toen Nile Rodgers kort na elkaar enkele goede vrienden zoals David Bowie, Prince en Chris Cornell verloor, en hij daarna zware gezondheidsproblemen kreeg,werd de release keer op keer uitgesteld. Om het publiek alvast aan zijn rijke muzikale erfenis te herinneren, schuimt de 65-jarige gitarist, songwriter, sessiemuzikant en producer momenteel de podia af met een negenkoppige band en een set met uitsluitend hits die hij zelf heeft geschreven, al dan niet met anderen. Het publiek kreeg dus niet alleen Chic-classics als I Want Your Love, My Forbidden Lover of Le Freak geserveerd, maar ook nummers die op de hitlijsten werden afgevuurd door Sister Sledge (We Are Family, Lost In Music), Diana Ross (I'm Comin' Out, Upside Down) of Duran Duran (Notorious). Niets dan good time music dus, zoals die al een eeuwigheid in het collectieve geheugen gegrift staat.Het mag duidelijk zijn: alles wat Nile Rodgers aanraakt, verandert in goud. De man speelde tijdens zijn lange carrière op zo'n 1500 opnames en verkocht, zijn producties en samenwerkingen inbegrepen, zo'n slordige 500 miljoen platen. Hij is dan ook één van de absolute sleutelfiguren uit de popmuziek van de jongste vijf decennia. Zijn handelsmerk is zijn uit duizenden herkenbare, funky ritmegitaarspel, dat zowel Prince als Johnny Marr op ideeën bracht. En ook al wordt hij doorgaans met de hoogdagen van de disco geassocieerd, Rodgers is van alle muzikale markten thuis. Naar schatting heeft zijn werk, sinds de seventies, al drie miljard dollar opgebracht. De kans dat hij ooit onder een brug zal moeten slapen, is dus uiterst gering.In de AB begroette en filmde de New Yorkse muzikant het publiek met de zaallichten aan en ook na het optreden bleef hij op het podium nog zeker een kwartier handtekeningen uitdelen. Nile Rodgers mag dan rijk zijn, hij is ook dankbaar voor ieder moment waarop hij nog muziek kan maken, zeker met het droevige feit in het achterhoofd dat Bernard Edwards, de compagnon de route met wie hij in 1977 Chic oprichtte, al 22 jaar geleden van deze planeet verdween.Beginnen deed hij in Brussel met Everybody Dance, een imperatief die bij de toeschouwers meteen gehoor vond, ook al stonden ze op elkaar gepropt als haringen in een ton en was de zaaltemperatuur zonder meer tropisch te noemen. De band, waarin naast de twee stotterende blazers ook het basspel van Jerry Barnes regelmatig de aandacht trok, klonk dan ook gesmeerd: 'I swear to God they will be playing their asses off', beloofde Nile Rodgers. Dat was niet gelogen, al speelde Chic dit keer veel minder strak en to the point dan bij zijn vorige passage, vijf jaar geleden. Te vaak werd er aan volksmennerij gedaan. De eindeloze vraag- en antwoordspelletjes met het publiek ('Make some noise', 'Everybody say ooh' en 'Everybody say aah', 'Make your cell phones light up like the stars in the sky'...) zorgden dan wel voor participatie, ze haalden helaas ook de vaart uit de set.Gelukkig had Rodgers twee uitstekende zangeressen meegebracht. Kimberly Davis beschikte over een imposante soulscheur die perfect paste bij de nummers van Sister Sledge, terwijl Folami iets cleaner klonk en Madonna's Like A Virgin of Sheila & B Devotions Spacer probleemloos naar haar stem zette. Even werd het stil in de zaal toen Nile Rodgers over zijn ziekte vertelde. 'Nadat de dokters bij mij een agressieve tumor hadden vastgesteld, zeiden ze: 'Ga naar huis, breng je zaken op orde en denk na over wat je nog wil doen met de beperkte tijd die je is toegemeten'. Dus besloot ik dat ik nog méér songs zou gaan schrijven, méér samenwerkingen aan zou gaan en meer concerten zou geven dan ik ooit had gedaan. And you know what? Vandaag sta ik voor jullie en kan ik zeggen dat ik kankervrij ben'. Dat verhaal vormde de inleiding tot Get Lucky, de wereldhit die Rodgers bedacht met Daft Punk. Voor de gelegenheid begon hij als een trage, old school bluesballad, maar halverwege kreeg iedereen er toch nog de danskriebels van.Bowies Let's Dance werd gezongen door drummer Ralph Rolle en Good Times bracht de essentie van de avond nog een laatste keer in herinnering. Dat nummer van Chic lag veertig jaar geleden aan de oorsprong van de hiphop toen de baslijn en het strijkersarrangement hun weg vonden naar Rapper's Delight van The Sugarhill Gang. Grappig dus dat Rodgers het nu op zijn beurt citeerde.Toen 's mans funk- en rhythm & bluesmachine na bijna twee uur stilviel, zag je in de AB uitsluitend lachende gezichten. Het leven is kort, dus moet je iedere gelegenheid te baat nemen om het te vieren, oordeelde de artiest. En dat vonden we bijzonder Chic van hem.