We zullen de Amerikaanse talkshowpresentator Jimmy Fallon nooit vergeven dat hij enkele weken voor de presidentsverkiezingen geen betere vraag had voor Donald Trump dan 'Mag ik eens door je haar wrijven?', maar soms doet de man ook goede dingen. Zo liet hij drie jaar geleden Nathaniel Rateliff in zijn programma opdraven, een folkie die al jaren scoort in Denver en omliggende agglomeraties, maar er zeven soul brothers, bekend als The Night Sweats, moest bijhalen eer hij zijn kunnen ook aan de rest van de wereld mocht bewijzen.
...

We zullen de Amerikaanse talkshowpresentator Jimmy Fallon nooit vergeven dat hij enkele weken voor de presidentsverkiezingen geen betere vraag had voor Donald Trump dan 'Mag ik eens door je haar wrijven?', maar soms doet de man ook goede dingen. Zo liet hij drie jaar geleden Nathaniel Rateliff in zijn programma opdraven, een folkie die al jaren scoort in Denver en omliggende agglomeraties, maar er zeven soul brothers, bekend als The Night Sweats, moest bijhalen eer hij zijn kunnen ook aan de rest van de wereld mocht bewijzen.Dat ene tv-optreden en het succes dat volgde - I Need Never Get Old was maandenlang niet van de radio te branden - maakte van de bonkige, baardige Rateliff een knuffelbeer voor de hele familie, maar dan wel eentje die in de aanloop naar zijn tweede plaat zijn huwelijk zag stranden. Dat leed is hoorbaar in elke zanglijn op Tearing At The Seams, zijn tweede plaat die begin maart uitkwam en waarop hij meer van zichzelf laat zien dan ooit, terwijl hij ook op zijn debuut al een open boek was. Wie de plaat kocht om een hit à la S.O.B. te ontdekken, komt bedrogen uit. Enkel single You Worry Me, meer rockend dan groovend, blijft ietwat in de oren hangen. Rateliff weet dat, maar maalt er nauwelijks om en laat tegenwoordig al eens vallen dat hij na deze tournee aan een soloplaat zónder zijn Night Sweats gaat beginnen. In een rondje Roma met hen had hij wél nog zin, tenzij we de schijnbaar gretige blik die we tussen zijn grijze hoed en baard konden ontwaren verkeerd hebben geïnterpreteerd. Ook bij de rest van de kliek op het podium zagen we het plezier van de gezichten druipen, maar dat vertaalde zich niet meteen in de soepele, uitgebalanceerde soulsound die we gewend zijn te horen van de band. Een paar keer overwogen we naar voren te gaan om toch maar een streepje bas of drums te horen en ook de driekoppige blazerssectie gaf regelmatig niet thuis in de mix, terwijl we de heren nog zo hard hun best zagen doen. Naarmate het concert vorderde, lukte het de groep steeds vaker wel om alle puzzelstukken mooi op hun plaats te leggen. Rateliff kroop zelf achter het orgel voor A Little Honeyen liet zijn trompettist het weemoedige Wasting Time openen. Ook het ingetogen I'd Be Waiting, met enkel Rateliff op het podium, was een voltreffer. I Need Never Get Old en S.O.B. kregen dan weer een royale snuif peper in de poep en dat deed beide songs, die wij op plaat altijd een beetje te gelikt vonden klinken, hoorbaar deugd. Overigens nog een vaststelling die we met u willen delen: met een strot en een presence als die van Nathaniel Rateliff krijg je alles verkocht aan een publiek, ook de peperkoeken verzen van een op papier matige smartlap als Babe I Know en de op voorhand kapot gekauwde lyrics van Intro. Tell me that you want me, tell me that you need me... serieus, Nathaniel? Maar deze zanger, gitarist, pianist, drummer én danser kan nu eenmaal entertainen als weinig anderen en weet voor iemand die geen hits wil schrijven verdomd goed hoe je een publiek bespeelt. De Roma at song na song gulzig Rateliffs hele hand leeg en woh-oh-oh-de de anderhalve minuut tussen de reguliere set en de bisnummers met veel liefde vol. Eindigen deed de band met hun versie van Bruce Springsteens Atlantic City. Het nummer leent zich perfect tot een volle cover met blazers, maar miste in De Roma de overtuiging waarmee een concert als dit moet worden afgesloten. U ging allemaal heen in vrede, die zaterdagavond in Antwerpen. Ook ons hoort u niet klagen na een fijne avond in het gezelschap van onze favoriete inwoner van Denver. Nu nog iemand wat met de schuivertjes laten spelen, Nathaniel, en dan recht naar TW Classic.