Reusachtige dobbelstenen. Metershoge flamingo's en marionetten met tv-hoofden die ontsnapt leken uit een straatspektakel van Royal de Luxe. Uitvergrote basketballen die in een navenante ring geworpen werden. Constructies die op vleesetende planten leken. Een boven het podium zwevende vrouwenmond waarvan de lippen zich mechanisch openden en sloten. Lasers, confettikanonnen en vuurwerk. Het maar een greep van de speeltjes waarmee Katy Perry nummer na nummer uitpakte tijdens haar Antwerpse halte van Witness: The Tour.
...

Reusachtige dobbelstenen. Metershoge flamingo's en marionetten met tv-hoofden die ontsnapt leken uit een straatspektakel van Royal de Luxe. Uitvergrote basketballen die in een navenante ring geworpen werden. Constructies die op vleesetende planten leken. Een boven het podium zwevende vrouwenmond waarvan de lippen zich mechanisch openden en sloten. Lasers, confettikanonnen en vuurwerk. Het maar een greep van de speeltjes waarmee Katy Perry nummer na nummer uitpakte tijdens haar Antwerpse halte van Witness: The Tour.De titel van haar vierde en commercieel minst succesvolle studioalbum verklaarde ook min of meer de oogbollen en irissen die op alle mogelijke manieren verwerkt waren in het podium. Ogen in de kleurrijke graphics op de oogvormige videowall, ogen in de hoofddeksels van de kostuums en op props als bloemen en strandballen: er was geen ontkomen aan.Van Pink Floyd-achtige verwijzingen naar de surveillance society, Big Brother of ongeoorloofde praktijken door de NSA was in de op hol geslagen poppenkast echter geen sprake. Een logisch verband tussen het visuele geweld en Perry's popdeuntjes was meestal zo ver te zoeken dat de oogbollen hoogstens symbool stonden voor de instagrammability van het hele circus, of de conjunctivitis die je er al toeschouwer dreigde aan over te houden. De enige prop die in Antwerpen echt op zijn plaats leek, was de reusachtige hand waarin Perry later op de avond plaatsnam voor het bisnummer Firework, maar die had niets met Druon Antigoon te maken. Voorspelbare complimentjes over Belgian waffles en bier maakte la Perry daarentegen in overvloed.De avond begon iets over halfnegen met een duizelig makende reis doorheen het heelal op de videowall, vergelijkbaar met de achtbaanprojecties die vroeger te zien waren in pretparken. De eerste drie kwartier volgden de visuele nummertjes en hits als Dark Horse, Teenage Dream en California Gurls elkaar zo snel op dat het doldwaze spektakel nauwelijks vragen opriep. Ondanks een naar verluidt fikse jetlag stond Perry zelf ook geen moment stil en deed ze er alles aan om het publiek op te zwepen en mee te nemen in haar fantasiewereld.Een onnozel en veel te lang uitgesponnen intermezzo met Left Shark, de malle haai uit Perry's Super Bowl-optreden in 2015, maakte het echter moeilijk om je geen zorgen te maken over de geestelijke gezondheid van de 33-jarige ster. Niet in het minst omdat ze zelf nog harder opging in alle ongein dan de prepuberale KatyCats op de banken. Niet toevallig hing de zangeres haast zo lang boven het podium als dat ze op erop stond: in een stervormige constructie tijdens Witness, aan een kabel tot in die gigantische vrouwenmond tijdens I Kissed A Girl, en op een Saturnus-achtige planeet die over het middenplein zweefde tijdens Wide Awake. Hetzelfde traject volgde de hangklok waarop Perry plaatsnam voor Pendulum. In de psychologie wordt het syndroom van Peter Pan dan een typische mannenkwaal genoemd, in de popwereld is het dat duidelijk niet.Kiezen voor spektakel en entertainment mag, ook wanneer je albums gekruid zijn met teksten over girl power, zelfontplooiing en de watjes en engerds die mannen kunnen zijn. Daar bleef Perry ver van weg in het Sportpaleis, laat staan dat de voormalige campagnevoerder voor Hillary Clinton zich aan politiek waagde.Gewapend met oorwurmen voor iedereen die de laatste tien jaar wel eens naar de radio luisterde, had het voor de zangeres ook geen probleem mogen zijn om het Sportpaleis in vervoering te brengen. Hits als Teenage Dream, I Kissed A Girl en Part of Me klonken echter plat, synthetisch en, alweer, kinderlijk.De sound paste naadloos bij de kleurrijke jaren tachtig-kitsch van de kostuums, maar verhoopte hoogtepunten implodeerden ter plekke. Perry kreeg er het publiek op de tribunes niet eens mee uit zijn stoel. En zulke scoormomenten heb je wel nodig als je de boer op moet met een zoutloos album als Witness. Songs als Déjà Vu en Tsunami misstaan dan niet als achtergrondmuziek in een winkelcentrum, op het podium misten ze draagkracht.Bovendien viel er veel aan te merken op de vocale prestaties: in de hoge regionen haalde Perry enkele keren flink uit, maar in de lagere klonk ze al te vaak als een schim van zichzelf, happend naar adem en zoekend naar de juiste toon. Teenage Dream en E.T. waren ronduit pijnlijk voor de oren - in karaokecafé Bonaparte op de Antwerpse Grote Markt wordt de microfoon om minder dichtgedraaid.Met een mash-up tussen Bon Appétit en Janet Jacksons What Have You Done For Me Lately?, de bombastische ballad Power en de uitsmijters Roar en Firework kwam Perry in de tweede concerthelft nog een beetje in de buurt van echte begeestering.Het grootste deel van de avond zat het publiek in de tribunes er echter apathisch bij, alsof het visuele geweld het murw geslagen had. Een massa verveelde gezichten op een concert dat zo graag een feestje wilt zijn: ook dat is instagrammable.