De Mia's zijn nog maar net verteerd of we ruilen de Angèles en Destadsbaders van deze wereld in voor avontuurlijker terrein. Het showcasefestival We Are Open in de Antwerpse muziektempel Trix staat voor de twaalfde keer garant voor de meest beloftevolle acts van eigen bodem. Een luidruchtig, eclectisch en onbegrensd programma met meer dan 40 artiesten, maar wie zal er dit en volgend jaar hoge toppen scheren? Deze vijf artiesten lieten alvast een stevige indruk na.
...

De Mia's zijn nog maar net verteerd of we ruilen de Angèles en Destadsbaders van deze wereld in voor avontuurlijker terrein. Het showcasefestival We Are Open in de Antwerpse muziektempel Trix staat voor de twaalfde keer garant voor de meest beloftevolle acts van eigen bodem. Een luidruchtig, eclectisch en onbegrensd programma met meer dan 40 artiesten, maar wie zal er dit en volgend jaar hoge toppen scheren? Deze vijf artiesten lieten alvast een stevige indruk na. Wie? Brusselse indiepop rond multi-instrumentalist Lucien Fraipont, die voor zijn aankomende plaat een bezoekje bracht aan de studio van Mac Demarco. Klinkt als een psychedelische potpourri.Beluister het zelfgetitelde debuutalbum met hitjes In The No Air en Dreams Like Photographs. Op nieuw werk is het nog even wachten. Robbing Millions mocht de grote zaal van Trix openen en deed dat met verve. Voor de gemakkelijke weg kozen Fraipont en zijn gloednieuwe band echter niet: op twee oudjes Bigfoot en In The No Air na kregen we een volledige set met vers materiaal, en dat ging werkelijk alle kanten uit. Flarden noise, krautrock en psychedelica, aangevuld met virtuoze gitaarriedels met een Midden-Oosterse toets. Zwaar op de maag lag deze mix evenwel niet. Robbing Millions beheerst de kunst om een eigen universum te creëren met stuwende synthesizers, catchy zanglijnen en hoekige beats. Dat ligt ergens tussen Air, Connan Mockasin en het absurdisme van Ariel Pink, en daar zijn we niet rouwig om. Laat die nieuwe plaat maar komen. Wie? Franstalige hiphop voor fijnproevers die al hoge ogen gooit aan de andere kant van de taalgrens. Klinkt als een mix tussen Injury Reserve en Death Grips.Beluister Plane, een puike kruisbestuiving tussen hiphop en duistere beats.Bij momenten aardedonker en dan weer dansbaar: Glauque is veel meer dan een doorsnee hiphop-act. De volledige live band was uitgedost met een steenharde drummer, scheurende bassen en elektronica die je trommelvliezen als een cirkelzaag op de proef stelde. Het collectief uit Namen bracht intensiteit mee naar Antwerpen, en de rek werd pas na de laatste noot van de spanningsboog gehaald.De piekfijne flow van frontman Louis Lemage straalt de klasse uit waar een zekere Roméo Elvis enkele jaren geleden mee op de radar kwam. Of Glauque ooit hetzelfde staaltje arenahiphop uit zijn mouw zal schudden is nog maar de vraag, maar deze band is alvast klaar voor het grotere werk. Wie? Hondsdolle hiphoppers die na de verovering van Antwerpen ook de parking van de nodige swagger willen voorzien. Klinkt als de Vlaamse Odd Future.Beluister de nieuwe single Het Spijt Me, een knap staaltje introspectieve rijmschema's en de voorloper van de tweede plaat 247, die op 21 februari verschijnt. Als money nu de duivel is stuur mij dan naar de hel / De hemel is niet beter zonder Gucci of Chanel / Designer in m'n kist die gedesigned door iemand is / Ge kunt wel hiden voor u shit maar is u life dan nog wel lit? Roedel lijkt in eerste instantie ludieke hiphop voor millennials, maar Rikky Rozay, Luie Louis, Tusais, Mitxelena en Stef graven diep in hun ziel en gooien daar een ludieke saus over. De blaffende honden hadden wat tijd nodig om op gang te komen, maar eenmaal onder stoom was het hek van de dam. Met 247, Zwaluw en Het Spijt Me heeft het collectief dan ook enkele culthits op haar naam staan, waar het publiek maar al te graag de dansbenen op losgooide. Roedel kwam, zag en overwon, maar bouwde vooral een goed feestje. Wie? Ex-frontvrouw van Soldier's Heart en voormalige Warhaus-muze blinkt nu uit in hitsige sjamaanpop. Klinkt als een ontvlambare Jane Birkin.Beluister de intense single Flaunt It, Try It, of ga in één keer voor de uitstekende debuut-ep Bada Bing! Bada Boom!Gooi de soundtracks van Ennio Morricone in een blender met Lana Del Rey en FKA Twigs en u krijgt de volstrekt unieke Sylvie Kreusch in de plaats. De Antwerpse diva ontketende al haar demonen tijdens een traag opbouwende, maar bezwerende set. Kreusch, volledig uitgedost in het wit, liet haar danspasjes en rauwe stem het werk doen en bespeelde het publiek als een volksmennende voodooqueen. Dat mondde uit in een percussief feestje, ondersteund door de beste backingband van de avond, met onder meer Christophe Claeys (ex-Balthazar) op drums. Hoogtepunten genoeg: Flaunt It, Try It, Seedy Tricks of het breekbare Belle. Had Kreusch méér materiaal, dan hadden we gewoon de hele avond blijven dansen. Wie? De redders van de Nederlandstalige botsautopop. U herkent deze knapen misschien ook van bands als Bed Rugs of The Hickey Underworld. Klinkt als kitschige krautpop voor al uw smerige raves en trouwfeesten. Beluister De Doordeweekse Man, een instant cultklassieker met Bazart-frontman Mathieu Terryn. Als één act ervoor kan zorgen dat u de late uurtjes zonder zorgen hoeft te trotseren, dan is het Borokov Borokov wel. Arne Omloop, Boris Van den Eynden, Noah Melis en Yorgos Tsakiridis staan met allerhande elektronica midden in de zaal, omringd door een euforisch en lichtjes beneveld publiek dat zonder moeite uit hun hand eet. Deze cocktail bevat knotsgekke botsautobeats, flarden gabber, techno en eurodance. De moddervette knipoog naar Kernkraft 400 van Zombie Nation nemen we er maar al te graag bij. Het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn.