Een yogamomentje inlassen op deze laatste dag van Graspop (en langste dag van het jaar) had niet zo'n gek idee geweest. De tol van twee dagen drinken, muziek en weinig slaap begon bij velen duidelijk zwaar door te wegen. Een gelegenheid om wat fysieke, mentale en spirituele rust te tanken was dus meer dan welkom.

Metal mantra

Meer neen. In plaats van mantra's te zingen en te mediteren, moest het Graspoppubliek zich met een collectieve hell yeah en een bierdouche mentaal en spiritueel zien te zuiveren. Hiervoor konden de vroegkomers terecht bij de Franse metal van Betraying The Martyrs, het Amerikaanse Pop Evil en de Belgische hardrock van Evil Invaders.

Die laatste behandeling leek wel te werken. Na de gesmaakte passage van Evil Invaders (***) vorig jaar, mocht het viertal dit jaar opnieuw het beste van zichzelf geven. Dit hield in: wilde bewegingen, rondvliegende haren, de nodige show en krijsende puntige gitaren. Het talrijke publiek dat zich in de Metal Dome had verzameld, wisselde enthousiasme en beleefdheid met elkaar af. De seventies-sound van de jonge hardrockers miste soms nog iets teveel kleur om het publiek echt hélemaal bij het nekvel te pakken.

Wouter Van Vaerenbergh
© Wouter Van Vaerenbergh

Op het tweede hoofdpodium ging het er ondertussen zonnig aan toe. Na een korte windstoot van de hardcoreband Parkway Drive (*** 1/2) had de zon haar weg door de wolken gevonden. Ook het Australische vijftal had zelf nog maar net diezelfde wolken doorkliefd. Naar eigen zeggen hadden ze nog last van een jet lag maar daar was op het podium weinig van te merken. Tonnen energie stroomde er doorheen het publiek wanneer Winston McCall - zo'n kleerkasttype dat na z'n stemtraining waarschijnlijk ook nog snel een full-body workout doet - aan Idols and Anchors of de Rage Against The Machine-cover Bulls On Parade begon.

Lange dag

Dankzij Parkway Drives energieke show kreeg Papa Roach (*** 1/2) een propere vloer voorgeschoteld. Met opener Face Everything And Rise zette de band die dan ook meteen op zijn kop. Verandering is daar niet meer in gekomen want de populaire Amerikaanse punk/nu metal-band wisselde vakkundig nieuw materiaal van F.E.A.R (2015) af met klassiekers als Broken Home en Last Resort. Het publiek ging uit zijn dak, crowdsurfte en maakte selfies. Soms zelfs tegelijkertijd (wat niet altijd even goed afliep).

En zo is Graspop ook zonder yoga of meditatie weer helemaal klaargestoomd voor alweer de laatste Graspopavond van 2015. Gelukkig is het de langste van het jaar.

Johannes De Breuker

Een yogamomentje inlassen op deze laatste dag van Graspop (en langste dag van het jaar) had niet zo'n gek idee geweest. De tol van twee dagen drinken, muziek en weinig slaap begon bij velen duidelijk zwaar door te wegen. Een gelegenheid om wat fysieke, mentale en spirituele rust te tanken was dus meer dan welkom. Metal mantraMeer neen. In plaats van mantra's te zingen en te mediteren, moest het Graspoppubliek zich met een collectieve hell yeah en een bierdouche mentaal en spiritueel zien te zuiveren. Hiervoor konden de vroegkomers terecht bij de Franse metal van Betraying The Martyrs, het Amerikaanse Pop Evil en de Belgische hardrock van Evil Invaders.Die laatste behandeling leek wel te werken. Na de gesmaakte passage van Evil Invaders (***) vorig jaar, mocht het viertal dit jaar opnieuw het beste van zichzelf geven. Dit hield in: wilde bewegingen, rondvliegende haren, de nodige show en krijsende puntige gitaren. Het talrijke publiek dat zich in de Metal Dome had verzameld, wisselde enthousiasme en beleefdheid met elkaar af. De seventies-sound van de jonge hardrockers miste soms nog iets teveel kleur om het publiek echt hélemaal bij het nekvel te pakken. Op het tweede hoofdpodium ging het er ondertussen zonnig aan toe. Na een korte windstoot van de hardcoreband Parkway Drive (*** 1/2) had de zon haar weg door de wolken gevonden. Ook het Australische vijftal had zelf nog maar net diezelfde wolken doorkliefd. Naar eigen zeggen hadden ze nog last van een jet lag maar daar was op het podium weinig van te merken. Tonnen energie stroomde er doorheen het publiek wanneer Winston McCall - zo'n kleerkasttype dat na z'n stemtraining waarschijnlijk ook nog snel een full-body workout doet - aan Idols and Anchors of de Rage Against The Machine-cover Bulls On Parade begon.Lange dagDankzij Parkway Drives energieke show kreeg Papa Roach (*** 1/2) een propere vloer voorgeschoteld. Met opener Face Everything And Rise zette de band die dan ook meteen op zijn kop. Verandering is daar niet meer in gekomen want de populaire Amerikaanse punk/nu metal-band wisselde vakkundig nieuw materiaal van F.E.A.R (2015) af met klassiekers als Broken Home en Last Resort. Het publiek ging uit zijn dak, crowdsurfte en maakte selfies. Soms zelfs tegelijkertijd (wat niet altijd even goed afliep). En zo is Graspop ook zonder yoga of meditatie weer helemaal klaargestoomd voor alweer de laatste Graspopavond van 2015. Gelukkig is het de langste van het jaar.Johannes De Breuker