DA GIG: Dez Mona in de Rotonde van Botanique, Brussel op 17/2
...

Dertien jaar vormde contrabassist Nicolas Rombouts, samen met zanger Gregory Frateur, de spil van Dez Mona. Toen hij in 2016 plots zijn vertrek aankondigde, kreeg het Antwerpse gezelschap dus een fikse knauw. Maar wat het einde had kunnen betekenen, werd, zoals blijkt uit het pas verschenen Book of Many, gewoon een nieuw begin. Op haar zevende langspeler verkent Dez Mona verrassende paden. Tegelijk doet haar geluid echter vertrouwd en herkenbaar aan.Drummer Steven Cassiers, ook bekend van Dans Dans, is er niet meer bij en wordt nu op het podium vervangen door een drumcomputer. De plaats van multi-instrumentalist Tijs Delbeke, die dezer dagen de rangen van Balthazar versterkt, is dan weer ingenomen door Tom Pintens van Het Zesde Metaal, een man die Dez Mona in het verleden al vaker heeft geholpen. Gebleven zijn gitarist Sjoerd Bruil (u kent hem nog van Sukilove en Black Cassette) en het accordeonfenomeen Roel Van Camp (DAAU), misschien wel het geheime wapen van de groep. Zijn fraaie solo's stuwen de luisterliederen van Dez Mona afwisselend in de richting van Brel, Weill en Argentijnse tango en vertellen vaak een geheel eigen verhaal.De getrimde viermansline-up verzorgde in de Rotonde van de Botanique een vrij sobere, maar organische sound, waarin we occasioneel een vleugje elektronica opvingen, maar de songs altijd voldoende ademruimte kregen. Wie goed luisterde, hoorde wel dat de vogels en de krekels van Balazuc, het plaatsje in de Franse Ardèche waar Book of Many werd ingeblikt, onbezoldigd hun medewerking hebben verleend. Book of Many is om meer dan één reden een heel ander werkstuk dan voorganger Origin. Gregory Frateur was de jongste jaren actief in dans en theater en die ervaringen hebben in de muziek zeker hun sporen nagelaten. Bovendien waren voor het eerst alle bandleden actief bij het compositieproces betrokken, wat in een hecht geluid resulteerde. Dez Mona speelde in de Botanique al haar nieuwe songs, precies in dezelfde volgorde als op de plaat. Daar zaten veel weemoedige, maar warmbloedige ballads bij, zoals How Bautiful, waarvan de stilte een wezenlijk onderdeel vormde. Het was dus geen toeval dat we af en toe aan het oeuvre van Talk Talk moesten denken, want ten tijde van Hilfe Kommt riep Dez Mona al de productionele hulp in van Paul Webb, alias Rustin Man, die ooit nog de bas beroerde bij Talk Talk.Frateur en de zijnen werden vorig jaar gevraagd enkele nummers te schrijven voor GoneWest, een organisatie die in West-Vlaanderen een reeks culturele evenementen opzette ter nagedachtenis van de Eerste Wereldoorlog. De gruwelen van de loopgraven en het slagveld kwamen ook in Brussel aan bod. Vanaf Poppies kreeg Dez Mona met een zekere regelmaat assistentie van het Gone West Choir, een driekoppig mannenkoortje dat de songs van een extra laag voorzag. In Journey Reunite had de zanger het over 'Glory and shame in atrocity's name', het stevig rockende en behoorlijk meeslepende Lament had iets van een nostalgisch balkanlied en in Darkest Hour stond vooral de meerstemmigheid centraal. Met Wolves, over een dakloze in de straten van Manhattan die de waarheid zoekt op de bodem van een fles, en het op een garage-achtige wall of sound balancerende Another Kind of Life, over genderfluïditeit, stonden we echter weer met beide benen in 2019.VervoeringFrateur etaleerde in de Botanique zijn vocale souplesse en schuwde het theatrale niet. Tijdens de set wisselde hij meerdere keren de ene excentrieke outfit voor de andere in en op een bepaald moment hulde hij zich zelfs in een beeldige doorkijkjurk. Tijdens High Up the Sky, een vervormd kermiswijsje waar Sjoerd Bruil kubistische gitaarmotiefjes aan toevoegde, walste hij dermate in vervoering over het podium dat je even geloofde dat hij ter plekke, als een soort engel, ten hemel zou stijgen.Het naar jazz neigende Blame,waarin hij zichzelf op minimalistische wijze begeleidde op het klavier, bracht de zanger in zijn eentje, maar tussendoor zorgden zijn gezellen afwisselend voor korte interludia op gitaar, piano en accordeon. Enkel tijdens de bissen werd even teruggegrepen op ouder werk, met een mooi uitgebalanceerd Suspicion (uit A Gentleman's Agreement) en het uit Origin gelichte Does It Make You Happy? De set eindigde met het nummer waar Dez Mona al sinds 2011 vrijwel al haar optredens mee afsluit: A Part of Us All, waaruit de regel 'Times to cherish and things to live for'ook nu weer door het publiek werden meegezongen. Het lied was afkomstig uit de opera Sága, die dit najaar een opvolger krijgt (werktitel: Lucy) en waar ook nu weer leden van het Antwerpse barokensemble B.O.X. betrokken zullen zijn. Het worden dus nog drukke tijden voor Dez Mona. Maar voorlopig zijn we met Book of Many nog wel even zoet. Over enkele maanden trekt de groep er weer uitgebreid mee door Vlaanderen. Gaan kijken is de boodschap.