Charlotte Adigéry: Bear with Me is het eerste nummer dat mijn kompaan Boris Zeebroek en ik hebben geschreven tijdens de lockdown. Ik zat met veel bezorgdheden en gemengde gevoelens. Enerzijds was ik blij dat ik eindelijk nog eens thuis was met mijn man en kon uitrusten van al dat touren. Maar er was ook veel onzekerheid. Ik heb de voorbije jaren aan een stevig tempo geleefd, heel veel concerten gegeven, veel landen gezien en een eerste uitverkochte show in New York gespeeld. Als dan plots alles wegvalt, denk je wel even: fuck, wie ben ik naast de artiest? Bear with Me gaat over die twijfels.

'Won't you forget about me', zing je. Is dat een wezenlijke vrees?

Adigéry: In het begin was ik echt bang om vergeten te worden. Of om niet meer relevant te zijn als de pandemie voorbij is. Intussen heb ik dat gevoel grotendeels losgelaten. Doordat er nog steeds veel buitenlandse interesse is en mensen nog steeds mijn muziek ontdekken, maar ook doordat ik nog meer met mijn voetjes op de grond sta. Muziek maken maakt me dolgelukkig, maar het is ook maar dat. Door dat besef komt mijn muziek nog meer van binnenuit en laat ik me minder beïnvloeden door externe factoren zoals magazinecovers en Pitchfork-recensies.

Als alles plots wegvalt, denk je wel even: fuck, wie ben ik naast de artiest?

In het najaar verschijnt je debuutplaat. Mogen we nog meer lockdownnummers verwachten?

Adigéry: Bear with Me is het enige nummer dat nadrukkelijk over de lockdown gaat. Het album werd grotendeels opgenomen voor de pandemie, maar we hebben het afgelopen jaar wel extra tijd gekregen om het nog wat bij te schaven. Boris en ik wilden vooral een tijdscapsule creëren en onze leefwereld en identiteit als millennials omschrijven.

Waar haal je dezer dagen plezier uit?

Adigéry: (denkt na) Deze ochtend werd ik intens gelukkig van mijn pantoffels, die plots heel zacht aanvoelden. Mijn geluk speelt zich momenteel vooral af op microniveau. (lacht) Verder ga ik graag wandelen met mijn vrienden en probeer ik thuis geregeld te dansen. Voor mij is dat pure meditatie: verstand op nul en me volledig verliezen in de muziek. Tussen de twee lockdowns heb ik een coronaproof feestje in Kompass bijgewoond. Ik heb toen zo hard gedanst dat het bijna creepy werd. Alsof ik voelde dat ik maar één kans had en er alles moest uithalen. Concerten, feestjes, kunst: het is allemaal minder vanzelfsprekend geworden. Ze zeggen weleens dat we een soort roaring twenties tegemoetgaan. Daar geloof ik wel in. Ik ben alleszins nog nooit zo uitgerust geweest, dus laat maar komen!

Charlotte Adigéry: Bear with Me is het eerste nummer dat mijn kompaan Boris Zeebroek en ik hebben geschreven tijdens de lockdown. Ik zat met veel bezorgdheden en gemengde gevoelens. Enerzijds was ik blij dat ik eindelijk nog eens thuis was met mijn man en kon uitrusten van al dat touren. Maar er was ook veel onzekerheid. Ik heb de voorbije jaren aan een stevig tempo geleefd, heel veel concerten gegeven, veel landen gezien en een eerste uitverkochte show in New York gespeeld. Als dan plots alles wegvalt, denk je wel even: fuck, wie ben ik naast de artiest? Bear with Me gaat over die twijfels. 'Won't you forget about me', zing je. Is dat een wezenlijke vrees? Adigéry: In het begin was ik echt bang om vergeten te worden. Of om niet meer relevant te zijn als de pandemie voorbij is. Intussen heb ik dat gevoel grotendeels losgelaten. Doordat er nog steeds veel buitenlandse interesse is en mensen nog steeds mijn muziek ontdekken, maar ook doordat ik nog meer met mijn voetjes op de grond sta. Muziek maken maakt me dolgelukkig, maar het is ook maar dat. Door dat besef komt mijn muziek nog meer van binnenuit en laat ik me minder beïnvloeden door externe factoren zoals magazinecovers en Pitchfork-recensies. In het najaar verschijnt je debuutplaat. Mogen we nog meer lockdownnummers verwachten? Adigéry: Bear with Me is het enige nummer dat nadrukkelijk over de lockdown gaat. Het album werd grotendeels opgenomen voor de pandemie, maar we hebben het afgelopen jaar wel extra tijd gekregen om het nog wat bij te schaven. Boris en ik wilden vooral een tijdscapsule creëren en onze leefwereld en identiteit als millennials omschrijven. Waar haal je dezer dagen plezier uit? Adigéry: (denkt na) Deze ochtend werd ik intens gelukkig van mijn pantoffels, die plots heel zacht aanvoelden. Mijn geluk speelt zich momenteel vooral af op microniveau. (lacht) Verder ga ik graag wandelen met mijn vrienden en probeer ik thuis geregeld te dansen. Voor mij is dat pure meditatie: verstand op nul en me volledig verliezen in de muziek. Tussen de twee lockdowns heb ik een coronaproof feestje in Kompass bijgewoond. Ik heb toen zo hard gedanst dat het bijna creepy werd. Alsof ik voelde dat ik maar één kans had en er alles moest uithalen. Concerten, feestjes, kunst: het is allemaal minder vanzelfsprekend geworden. Ze zeggen weleens dat we een soort roaring twenties tegemoetgaan. Daar geloof ik wel in. Ik ben alleszins nog nooit zo uitgerust geweest, dus laat maar komen!