Al goed, nu wat minder kort door de bocht: in feite is deze vriendenkliek uit Manchester ook op dat lange-ademwerk nooit zo kletterend door de mand gevallen als sommige van haar befaamdere tijdgenoten - luistert er nog íémand naar Be Here Now of Standing on the Shoulder of Giants van Oasis? Daar staat tegenover dat een band alleen door sympathiek te wezen de wereld niet schokt. Hoeveel peroxide het enige herkenbare groepslid - zanger Tim Burgess - de voorbije jaren ook op zijn bloempotcoupe aanbracht, The Charlatans krabbelden nooit vanonder hun grijzemuizenimago vandaan.
...

Al goed, nu wat minder kort door de bocht: in feite is deze vriendenkliek uit Manchester ook op dat lange-ademwerk nooit zo kletterend door de mand gevallen als sommige van haar befaamdere tijdgenoten - luistert er nog íémand naar Be Here Now of Standing on the Shoulder of Giants van Oasis? Daar staat tegenover dat een band alleen door sympathiek te wezen de wereld niet schokt. Hoeveel peroxide het enige herkenbare groepslid - zanger Tim Burgess - de voorbije jaren ook op zijn bloempotcoupe aanbracht, The Charlatans krabbelden nooit vanonder hun grijzemuizenimago vandaan. Misschien verklaart dat waarom de heren voor deze dertiende (!) plaat vooraf zoveel poeha over de gastenlijst hebben verkocht. Stephen Morris en Gillian Gilbert van New Order aan drums en programming (hij) en synthesizer (zij). Johnny Marr doneert twee gitaarvondsten aan evenveel nummers. Kurt Wagner (Lambchop) en schrijver Ian Rankin regelen elk een spoken word-intro. En de met geen stokken in zijn zetel te houden Paul Weller haalt piano-, zang- én componeergewijs een deel van Spinning Out naar zich toe. Het zou al heuglijk nieuws geweest zijn als dat opzichtige ratjetoe de plaat niet de nek had omgewrongen. Maar kijk: een nog grotere bron van jolijt is dat Different Days imponeert dankzij de behoorlijke songs van de Kwakzalvers zélf. Alsof het niet wilde onderdoen voor zijn invités zocht én vond het viertal een deel van zijn vroegere elan. Neem er Plastic Machinery, There Will Be Chances, Not Forgotten of Let's Go Together maar bij en vink mee af: de ietwat lijzige, jongensachtige zang van Tim Burgess; drum- en baspartijen die met één metronomisch bewegend been in de dance staan; refreinen waar men al na een luttele blootstelling gehecht aan raakt. Anderzijds trekt opener Hey Sunrise zich druipend recht uit een bad van traditionele, melancholische songschrijverij, zij het niet zonder een nerveus staccato-zanglijntje dat aan de lolbroeken van Madness herinnert - zie wat dat laatste betreft ook The Same House. Verderop gaat Over Again aan de haal met een koddige electrobeat. Solutions en Different Days zelf zijn dan weer stralende deunen tout court, met meer animo dan op de helft van de vorige langspeler Modern Nature samen te harken viel. Fideel? Héél. DOWNLOADTIPS: Hey Sunrise / Different Days / There Will Be ChancesEind jaren zeventig schudde hij met het noisetrio DNA mee aan de wieg van de no wave, daarna ging het alle kanten op met gitarist Arto Lindsay: jazz-met-knipoogjes in The Lounge Lizards, faux favelafunk met Ambitious Lovers, in ontbinding verkerende bossanova als soloartiest, zelfs flirts met drum-'n-bass. Bijna 64 jaar jong is Lindsay intussen, en hij is nog geen van zijn grillen afgeleerd. Op dit eerste album in dertien jaar tijd botst onstuimig lawaai op liefdevol, afwisselend Engels en Portugees gecroon, gaat herrie hand in hand met harmonie en danst overstuurde electronica een tango met analoog gepingel. Confrontatie en conflict zijn altijd zijn dada geweest, al is de toon tegenwoordig wat milder en zijn de krassen minder diep. Niet erg, ook een kussengevecht kan op het scherp van de snee. Welkom terug, Arto, jij tedere rebel!DOWNLOADTIP: Ilha Dos PrazeresAlsof men deelachtig wordt gemaakt aan de slaapkamergeheimen van twee zestienjarige beste vriendinnen voor altijd. Ziedaar: Girlpool. Het maakt niet eens uit dat Harmony Tividad (bas) en Cleo Tucker (gitaar) voor hun tweede plaat een drummer hebben aangeworven die hun muziek op het spoor van The Breeders of - nog representatiever voor de ninetiessound die hier welig tiert - Veruca Salt zet. Het stemmenwerk van beide jongedames staat nog altijd centraal, frêle en naïef maar intens, twee voorzichtig geopende polsen tegen elkaar aangedrukt. Die intimiteit zal Girlpool nog wel een tijd van zuurstof voorzien, ook al betrap je jezelf er ditmaal op dat je meer aandacht schenkt aan de occasionele vlagen van feedback en het potige slagwerk dan aan de levensbeschouwelijke waarde van de teksten.DOWNLOADTIP: Your HeartDe nieuwe Paul Weller zal mogelijk uw klomp breken. Want anders dan de vier, vijf interessante voorgangers doet A Kind Revolution niet alleen de kin maar ook de hartstreek betasten. Weller slaat minder verwoed aan het sonisch experimenteren, en geeft zo meer ruimte aan warme, montere songs waarop het aangenaam wegzeilen is. Als vanouds heeft de vader der Mods zijn steunberen met dienst (waaronder hier de jonge Strypes- gitarist Josh McClorey) klaargestoomd tot een wendbare en gretige jamband. Ook Robert Wyatt zingt en toetert mee, en Boy George maakt zijn opwachting in One Tear. De enige Weller weaknesses zijn de stroperige strijkers op de sowieso al zoete soulpannenkoek Long Long Road, en het naar showbizz geurende slotnummer.DOWNLOADTIP: One Tear