In het voorjaar van 2019 ging er een lichte daver doorheen ondergronds Amsterdam: met zijn debuutsingle Teal week danceproducer en beatbakker Ricky Cherim, alias Meetsysteem, plots af van zijn lijn, richting Nederlands gezongen synthpop. Zijn ode aan cruisen op de A2 in gezelschap van de nachtradio, geserveerd op een ijselijk schuifelende synthesizer en een melancholiek meanderende baslijn, leek wel een verloren gewaande new-waveparel. Ook de andere tracks ...

In het voorjaar van 2019 ging er een lichte daver doorheen ondergronds Amsterdam: met zijn debuutsingle Teal week danceproducer en beatbakker Ricky Cherim, alias Meetsysteem, plots af van zijn lijn, richting Nederlands gezongen synthpop. Zijn ode aan cruisen op de A2 in gezelschap van de nachtradio, geserveerd op een ijselijk schuifelende synthesizer en een melancholiek meanderende baslijn, leek wel een verloren gewaande new-waveparel. Ook de andere tracks op zijn debuut Geen Signaal (2019) koppelden troostende, poëtische kleinkunstteksten aan een infuus van minimalistische popmelodieën en onderkoelde electronica. Met Cr:GO - Google zal u niet helpen met die titel - gaat Cherim verder op hetzelfde elan, al graaft hij, naast gotische muziekartefacten als The Cure of Joy Division, dit keer ook zijn voorgeschiedenis in techno en hiphopwortels op. Zo springt Ray Fuego, een rapper met Antilliaanse roots, mee in Het zwarte gat, rollebollend tussen tropische percussieklanken. In Fkg hoofd slaat een drumcomputer op hol, piepend, flikkerend, op het ritme van een om zijn eigen as tollend gemoed. 'Was ik gister weer verbeterd/ Ben ik vandaag weer om', prevelt Cherim. 'O, o, wat een slalom/ Als ik links ga, ga ik beter, maar vandaag draai ik om.' Dertien songs om op te dansen en te dromen, zo verpakt Nous'klaer, een dancelabel uit Rotterdam, de tweede van hun buitenbeentje. Of is het dromen over dansen? Want de tonen en teksten die Meetsysteem bedenkt lijken op maat van de anderhalve meter gesneden. 'Staan we aan de grens of staan we aan de grond?/ We zingen allemaal, maar we zingen niet synchroon', klinkt het op de wolkjespop van Dimensies. 'Alles wint van elkaar, alles kwijnt tot het niets', gaat het over Vangelis-achtige synthnevels in Want je zegt wat je wilt. En tijdens het Eefje de Visser achterna dobberende Noch de sterren van de hemel fluistert singer-songwriter Marianne Heinis, alias On Eva, mee over de 'feestende vereniging der levens', maar dan met zicht op een horizon als scheidingslijn tussen verlangens en spijt: 'Jouw verschijning lonkt nog dieper dan de wond.' Echt opbeuren zal Cr:GO u niet, maar ook een synthetisch knisperend, extra dekentje van compassie en herkenning is altijd welgekomen.