Een vijftiental jaar geleden speelde Amenra in de Drongenhofkapel in Gent, pal naast een woonzorgcentrum. Daar waren ze niet zo opgetogen met een gratis show van de postmetalrots: na precies drie kwartier stond de politie voor de deur. Eén ding is zeker: als de groep rond Colin van Eeckhout toen hun versie van Zjef Vanuytsels Het Dorp hadden gespeeld, hadden de rusthuisbewoners wellicht geen alarm geslagen.

'Het ging er toen nog vooral hard aan toe (lacht)', zegt van Eeckhout. 'Pas enkele jaren later schreven we onze eerste akoestische nummers. Het heeft lang geduurd voor ik clean durfde te zingen. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee, zeker live. Je gaat sneller de mist in als je proper zingt. Je leeft in de illusie dat als je één noot mist, het optreden om zeep is. Wat niet het geval is, natuurlijk. Maar het voelt wel zo.'

In Het Dorp gaat hij niet de mist in, integendeel. Amenra brengt een vertraagde en des te onheilspellendere versie van het nummer, alsof ze nog nooit iets anders hebben gedaan. De band coverde de song, net zoals Vanuytsels klassieker De Zotte Morgen, enkele jaren geleden voor het eerst op vraag van fotograaf en vriend aan huis Willy Vanderperre. Zonder het toen te weten opende Vanderperre voor Amenra de deur naar kleinkunst, om nooit meer dicht te gaan. Samen met Toon 'Broeder' Dieleman werkt van Eeckhout momenteel aan een Nederlandstalige plaat.

Skeletten

Volgens sommigen liggen kleinkunst en (post)metal zo ver uit elkaar als maar kan. Maar dat spreken de verkoopcijfers tegen: Amenra's 7' met beide covers op was in een mum van tijd uitverkocht. Amenra-fans van over de hele wereld, die helemaal niet begrijpen waar Vanuytsel het over heeft, laat staan wie Vanuytsel is, kochten de plaat.

'Kleinkunst is méér dan taalgevoelige poëzie. Vanuytsels nummers zijn niet plaatsgebonden. Ook wie zijn tekst niet begrijpt, kan geraakt zijn. Voor mij ligt kleinkunst helemaal niet zo ver van wat we met Amenra doen: het heeft ook een melancholisch en filosofisch karakter. Kleinkunst stelt dingen in vraag, net zoals wij. Ik vind het heel mooi dat we door Vanuytsel te coveren op het eerste gezicht heel verschillende mensen kunnen verbinden. Een folkliefhebber en een blackmetalfan, bijvoorbeeld.'

En daarbij, Amenra is méér dan het duistere project van een man die zich af en toe eens aan vleeshaken aan het plafond laat wiebelen. Amenra maakt ook akoestische nummers, en voor zijn soloproject ruilt van Eeckhout de zware gitaren in voor een draailier. Of, zoals de band het mooi zegt in Humo: Amenra zit tussen shows door niet zomaar in een kelder tussen de skeletten weg te kwijnen.

Skatepark

''k Heb een dorp als een ander/ met z'n gekke figuren', zingt Vanuytsel in Het dorp. ''t Is een dorp vol venijn/ waar ze iedereen bepraten'. Hij heeft het over Meerhout, een gemeente in de buurt van Mol waar hij opgroeide en waar, zoals in elk dorp in het Vlaanderen van de vorige eeuw, wel eens scheef gekeken werd naar wie niet netjes in het gareel liep. Ook de leden van Amenra groeiden op in kleine dorpjes, dan wel aan de andere kant van het land. Voor van Eeckhout was dat Marke, een deelgemeente van Kortrijk waar de videoclip is opgenomen.

'Toch wordt j'er wat triest van/ als j'er eventjes weg bent/ want j'hebt er zoveel goeie vrienden gekend', gaat Meerhouts Mooiste verder. Na het middelbaar trok van Eeckhout naar Gent, waar hij nog steeds woont. Ook hij kijkt met weemoed terug naar de vrijheid en veiligheid van het dorp dat hem gevormd heeft. Waar hij in het skatepark als tiener zijn eerste repetities hield en waar de zaadjes voor Amenra werden gepland.

Of Marke ook zo'n gekke figuren had? 'Niet echt. Als je jong bent, let je daar niet zo op. Maar elk dorp heeft wel een paar bijzondere verschijningen.' Misschien is hij dat ondertussen wel geworden, voor de Markenaren. '(lacht)Dat zou kunnen, ja. "'Ndien met z'n haken", zeker.'

Een vijftiental jaar geleden speelde Amenra in de Drongenhofkapel in Gent, pal naast een woonzorgcentrum. Daar waren ze niet zo opgetogen met een gratis show van de postmetalrots: na precies drie kwartier stond de politie voor de deur. Eén ding is zeker: als de groep rond Colin van Eeckhout toen hun versie van Zjef Vanuytsels Het Dorp hadden gespeeld, hadden de rusthuisbewoners wellicht geen alarm geslagen.'Het ging er toen nog vooral hard aan toe (lacht)', zegt van Eeckhout. 'Pas enkele jaren later schreven we onze eerste akoestische nummers. Het heeft lang geduurd voor ik clean durfde te zingen. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee, zeker live. Je gaat sneller de mist in als je proper zingt. Je leeft in de illusie dat als je één noot mist, het optreden om zeep is. Wat niet het geval is, natuurlijk. Maar het voelt wel zo.'In Het Dorp gaat hij niet de mist in, integendeel. Amenra brengt een vertraagde en des te onheilspellendere versie van het nummer, alsof ze nog nooit iets anders hebben gedaan. De band coverde de song, net zoals Vanuytsels klassieker De Zotte Morgen, enkele jaren geleden voor het eerst op vraag van fotograaf en vriend aan huis Willy Vanderperre. Zonder het toen te weten opende Vanderperre voor Amenra de deur naar kleinkunst, om nooit meer dicht te gaan. Samen met Toon 'Broeder' Dieleman werkt van Eeckhout momenteel aan een Nederlandstalige plaat.Volgens sommigen liggen kleinkunst en (post)metal zo ver uit elkaar als maar kan. Maar dat spreken de verkoopcijfers tegen: Amenra's 7' met beide covers op was in een mum van tijd uitverkocht. Amenra-fans van over de hele wereld, die helemaal niet begrijpen waar Vanuytsel het over heeft, laat staan wie Vanuytsel is, kochten de plaat. 'Kleinkunst is méér dan taalgevoelige poëzie. Vanuytsels nummers zijn niet plaatsgebonden. Ook wie zijn tekst niet begrijpt, kan geraakt zijn. Voor mij ligt kleinkunst helemaal niet zo ver van wat we met Amenra doen: het heeft ook een melancholisch en filosofisch karakter. Kleinkunst stelt dingen in vraag, net zoals wij. Ik vind het heel mooi dat we door Vanuytsel te coveren op het eerste gezicht heel verschillende mensen kunnen verbinden. Een folkliefhebber en een blackmetalfan, bijvoorbeeld.'En daarbij, Amenra is méér dan het duistere project van een man die zich af en toe eens aan vleeshaken aan het plafond laat wiebelen. Amenra maakt ook akoestische nummers, en voor zijn soloproject ruilt van Eeckhout de zware gitaren in voor een draailier. Of, zoals de band het mooi zegt in Humo: Amenra zit tussen shows door niet zomaar in een kelder tussen de skeletten weg te kwijnen.''k Heb een dorp als een ander/ met z'n gekke figuren', zingt Vanuytsel in Het dorp. ''t Is een dorp vol venijn/ waar ze iedereen bepraten'. Hij heeft het over Meerhout, een gemeente in de buurt van Mol waar hij opgroeide en waar, zoals in elk dorp in het Vlaanderen van de vorige eeuw, wel eens scheef gekeken werd naar wie niet netjes in het gareel liep. Ook de leden van Amenra groeiden op in kleine dorpjes, dan wel aan de andere kant van het land. Voor van Eeckhout was dat Marke, een deelgemeente van Kortrijk waar de videoclip is opgenomen.'Toch wordt j'er wat triest van/ als j'er eventjes weg bent/ want j'hebt er zoveel goeie vrienden gekend', gaat Meerhouts Mooiste verder. Na het middelbaar trok van Eeckhout naar Gent, waar hij nog steeds woont. Ook hij kijkt met weemoed terug naar de vrijheid en veiligheid van het dorp dat hem gevormd heeft. Waar hij in het skatepark als tiener zijn eerste repetities hield en waar de zaadjes voor Amenra werden gepland.Of Marke ook zo'n gekke figuren had? 'Niet echt. Als je jong bent, let je daar niet zo op. Maar elk dorp heeft wel een paar bijzondere verschijningen.' Misschien is hij dat ondertussen wel geworden, voor de Markenaren. '(lacht)Dat zou kunnen, ja. "'Ndien met z'n haken", zeker.'