HET CONCERT: Aafke Romeijn in Handelsbeurs, Gent op 24/7.
...

Beetje sneu dat Aafke Romeijns Vlaamse podiumdebuut zich uitgerekend in coronatijden diende te ontvouwen, al had het decor veel slechter gekund. De Gentse Handelsbeurs organiseert momenteel een reeks intieme concerten in een imaginaire binnentuin en had, ter bevordering van de sfeer, een heleboel planten laten aanrukken. Soms nodigde de muziek je uit om recht te springen en de dansvloer aan te vegen, maar met toeschouwers die per bubbel aan een tafeltje zaten en allemaal een verplicht mondkapje droegen, lieten de omstandigheden dat helaas niet toe. Cultuurbeleving en covid-19: goede vrienden zullen ze nooit worden. Het minste wat je van Aafke Romeijn kunt zeggen is dat ze opvalt door haar veelzijdigheid. Behalve als zangeres en muzikante komt ze ook aan de kost als journaliste, opiniemaakster en columniste. Ze publiceerde een dystopische roman (Concept M), over een mysterieuze ziekte die het hoofdpersonage tot kleurloosheid veroordeelt, en een dichtbundel (Leegstand), speelde bij een punkband (Mister Blue Sky) en bracht tot dusver vier langspelers uit, waarvan de jongste, het in eigen beheer uitgebrachte M, beschouwd kan worden als de soundtrack bij haar literaire debuut. De twee kunnen echter ook los van elkaar bestaan. Om van de kleurrijke songs te genieten hoef je dus niet per se het boek te hebben gelezen. Op muzikaal vlak is Romeijn evenzeer van vele markten thuis. Ze studeerde klassieke compositie, wat je onder meer kunt afleiden uit de fraaie arrangementen op M. Maar tegelijk is ze dol op hiphop -haar duet met rapper Sef was een hitje bij Studio Brussel- en Franse elektronica. De 33-jarige artieste schrijft zowel melancholische fluistersongs als door oude synths gedomineerde, dansbare elektropopnummers, waarin je afwisselend echo's uit funk, dub, disco, house en drum & bass hoort doorklinken.In stilistisch opzicht gaat het dus vele richtingen uit, zonder dat het resultaat ooit brokkelig wordt. Aafke Romeijn ontleent samples aan obscure jazz-, en soulplaten, maar put net zo goed uit het oeuvre van, pakweg, Sonic Youth. Dat belet niet dat haar Nederlandstalige liedjes toegankelijk genoeg zijn om een breed publiek te kunnen bekoren. Twee tracks uit M, waaronder een duet met Spinvis, stonden wekenlang in hoge rotatie bij Radio 1. In Gent begon Aafke Romeijn haar set aan een vleugelpiano, maar gaandeweg bediende ze ook een synthesizer en goochelde ze met aanstekelijke geprogrammeerde beats. Daarbij kreeg ze rugdekking van haar Vlaamse echtgenoot en co-producer Bram Ieven op elektrische gitaar en van een bassist die ook keyboards beroerde. Opener Proloog begon behoedzaam, maar kwam halverwege in een elektronische stroomversnelling terecht. Corolla steunde op een funky vibe en een vocoderstem en ook A15, waarin niet minder dan drie synths in stelling werden gebracht, was het soort nummer dat je prompt danskriebels bezorgde. Iets soortgelijks kon worden gezegd van het springerige Kleurstof en het ronduit zweterige 10:20. Naar haar eigen zeggen is Aafke Romeijn een fervente Noordkaap-fan, die het betreurt dat die groep in Nederland relatief onbekend is gebleven. Haar mooie, sobere versie van Een heel klein beetje oorlog was dan ook een bescheiden poging om alsnog het tij te keren. 'Zie het maar als een bindende luistertip voor mijn landgenoten', aldus de zangeres, die eerder ook al samenwerkte met de van Das Pop en Lalalover bekende Tom Kestens. Elf diende zich aan als een prachtig downtemponummer waarin Bram Ieven zijn gitaar, zeker naar het einde toe, richting postrock stuurde. Tussendoor plukte Romeijn af en toe een ouder liedje uit haar vorige lp, Je doet je best maar, uit 2016, zoals M/V of Haider. Niet zonder ironie noemde ze de Oostenrijkse rechtse populist met nazisympathieën uit het laatstgenoemde nummer haar 'favoriete foute politicus'. Het was overigens niet de enige song uit haar repertoire met een duidelijke politieke lading. Vier jaar geleden maakte ze zelfs een concept-ep, geïnspireerd door de Nederlandse Tweede Kamerverkiezingen.Net als Eefje de Visser en Roos Rebergen springt Aafke Romeijn uiterst creatief om met haar moedertaal. Ze gebruikt woorden vaak om hun klank, maar boetseert er net zo goed memorabele poëtische beelden mee. 'Als je goed kijkt zie je niemand / Ook niet in de verte / Alles houdt zijn adem in', klonk het in Ameland, één van de fijnste Nederlandstalige nummers van de jongste jaren, waarin de bassist voor de gelegenheid de zangpartij van Spinvis overnam. De zangeres nam afscheid met het even poppy als catchy Spoiler, waarmee ze aangaf dat ze beslist niet gespeend was van humor. Tegenover de catchphrase 'Alles komt goed' plaatste ze de terechte bedenking: 'Als alles goed komt, is er geen verhaal'. In een ander liedje zong ze dan weer 'Ze zeggen: alles op zijn tijd / Maar mijn tijd is nu'. Na haar geslaagde concert in de Handelsbeurs kunnen we dat alleen maar beamen.