Eerste zin De taxichauffeur die me van station Gent-Sint-Pieters naar woonzorgcentrum Zuiderlicht in Mariakerke rijdt, zegt nadat we op de bestemming zijn aangekomen: 'Ik heb hier vorig jaar iemand heengebracht.'
...

Eerste zin De taxichauffeur die me van station Gent-Sint-Pieters naar woonzorgcentrum Zuiderlicht in Mariakerke rijdt, zegt nadat we op de bestemming zijn aangekomen: 'Ik heb hier vorig jaar iemand heengebracht.' In de zomer van 2018 bracht Arnon Grunberg twee weken door in wzc Zuiderlicht in de Gentse deelgemeente Mariakerke, een gebouw een beetje verstoken in het groen, zoals hij schrijft, wellicht omdat je de aftakeling en het verval niet in het centrum van je stad wil, want dat zou ons te onrustig maken. Grunberg schreef over zijn verblijf een lange reportage voor De Standaard die vorige maand ook opgenomen werd in zijn dikke reportageboek Slachters en psychiaters. Desalniettemin ging uitgeverij Het Balanseer over tot een aparte publicatie van het stuk, in het Engels en het Nederlands, geïllustreerd door de Antwerpse allround kunstenaar Dennis Tyfus. Laten we meteen met het voornaamste beginnen. Dennis Tyfus heeft geen plaatjes van bejaarden gemaakt. Waar Grunberg er in zijn reportage voor kiest in discussie te gaan met de bewoners van het eindstation dat een wzc in wezen toch is, gaat Tyfus op zijn beurt in dialoog met de tekst van de schrijver. Op zijn fotocollages zijn alleen stukken van mensen te zien, een arm, een haardos of een gezicht dat verscholen gaat achter een kamerplant. Veelal wordt er gebruikgemaakt van pasteltinten die verschraling en verkleuring suggereren. Waar het werk van Tyfus vaak anarchistische agressie uitstraalt, word je bij het bekijken van de foto's in dit boek eerder overvallen door berusting. De bewoners van het wzc zijn eenzaam en vaak ook wat teleurgesteld in het leven, toont Grunberg. Hun verhaal is uiteengevallen in loshangende fragmenten en eenzelfde fragmentering weet ook Tyfus in zijn collages op te roepen. Er gaat een trieste desolaatheid vanuit, contact lijkt onmogelijk geworden en ieder bewustzijn heeft zich naar binnen gekeerd. Niet omdat het dat per se wou, maar omdat het daartoe werd verplicht. Of zoals Grunberg Etienne citeert, een bewoner van Zuiderlicht die deelnam aan de schrijfworkshop die hij gaf: 'Viviane, komt gij nog vandaag? Ik voel mij niet goed! Groeten, Etienne XXX'