Na buurtkroniek Carnotstraat 17 (2015) bijt Klara Van Es zich opnieuw vast in maatschappelijk relevante materie: leven met verstandelijke beperking. In tegenstelling tot het Eén-p...

Na buurtkroniek Carnotstraat 17 (2015) bijt Klara Van Es zich opnieuw vast in maatschappelijk relevante materie: leven met verstandelijke beperking. In tegenstelling tot het Eén-programma Down the Road, waarin personen met Down op reis trekken, zoekt Van Es het dichter bij huis: een landelijk zorgcentrum waarin ze als een vlieg van muur naar muur zoemt. Als een van de bewoners vraagt waarom ze dat doet, antwoordt een andere: 'Voor een documentaire, over mensen met een beperking en hun gevoelens.' Hierin lijken Van Es' regieaanwijzingen letterlijk door te klinken, want bijna elke vraag die de bewoners voorgeschoteld krijgen, peilt rechtstreeks naar die gevoelens. Na een tijdje krijgt dat iets vreemds, alsof tonen dat mensen met een beperking ook emoties hebben de enige ambitie is. Het snuifje poëzie dat de zwart-witfotografie toevoegt, lijkt zo vergoelijkend.