L'union fait la force: de tegenwoordig onpopulaire wapenspreuk van het Belgisch koningshuis geldt ook voor hip-hopcollectieven. Waar de leden van de gerespecteerde Wu-Tang Clan ooit uit één mond rapten en rijmden, liep het bij de opnamen van hun eerste plaat sinds het verscheiden van Ol' Dirty Bastard goed mis. Rappers Raekwon en Ghostface Killah, ontevreden over de kwaliteit van de nieuwe nummers, hingen hun ongenoegen over het dictatoriale regime van producer RZA aan de grote klok en verweten hem in één moeite ook gesjoemel met de financiën van het genootschap.
...

L'union fait la force: de tegenwoordig onpopulaire wapenspreuk van het Belgisch koningshuis geldt ook voor hip-hopcollectieven. Waar de leden van de gerespecteerde Wu-Tang Clan ooit uit één mond rapten en rijmden, liep het bij de opnamen van hun eerste plaat sinds het verscheiden van Ol' Dirty Bastard goed mis. Rappers Raekwon en Ghostface Killah, ontevreden over de kwaliteit van de nieuwe nummers, hingen hun ongenoegen over het dictatoriale regime van producer RZA aan de grote klok en verweten hem in één moeite ook gesjoemel met de financiën van het genootschap. Dat gekissebis in huize Wu-Tang klinkt door op de opvolger van het zes jaar oude Iron Flag - dat de vergelijking ook al niet meer doorstond met hun fantastische debuut Enter The Wu Tang (36 Chambers) uit 1993. Waar vroeger geen speld tussen de vloeiende rhymes van GZA/Genius, Inspectah Deck, U-God en de anderen te krijgen was, lijkt de cohesie in de groep op 8 Diagrams ver zoek. Ook al bevat de plaat nog steeds overtuigend vocaal geroffel op oersimpele loopjes gedompeld in duistere scapes ( Rushing Elephants,Weak Spot), toont Method Man zich weer geïnspireerd en goochelt geluidsarchitect RZA eens te meer met samples van seventies-soul ( Stick Me For Riches) en tekstflarden uit kungfufilms: toch klinkt het resultaat vaak als rhyming apart together. Dat de Clan desondanks unpredictable blijft, bewijzen ze niet alleen met het aldus getitelde nummer - een geschreeuwd en met snerpende gitaarriffs onderstreept statement - maar ook met The Heart Gently Weeps. Ga even zitten: RZA kreeg groen licht om een Beatlesriedel door de mangel te halen, meer bepaald George Harrisons While My Guitar Gently Weeps. Het resultaat mag er zijn: een mooie toast préparé over de onderkant van de samenleving, ingespeeld door Red Hot Chili Pepper John Frusciante en met flink drumwerk van Harrisons zoon Dhani - naar verluidt de grootste Wu-Tang-fan die er rondloopt. Voeg daar veelvuldige subtiele hints van souldiva Erykah Badu aan toe en je hebt een Samenwerking Die Kan Tellen. Ook funkateer George Clinton stond op de gastenlijst. Hij neemt de crew op sleeptouw in Wolves en laat Ol' Dirty Bastard zowaar even herrijzen in de 'Europese bonustrack' Tar Pit, waarbij hij vocaal volledig ODB-gewijs uit de bocht gaat (lees: te veel aan groene sigaretten gesleurd heeft). Het door een trage, soulvolle sample voortgestuwde Life Changes is zelfs een warm eerbetoon aan de ouwe vuile bastaard - over de doden niets dan goeds! -waarop zeven weemoedige mastodonten (minus Ghostface) hun hart laten spreken en, rond het graf van hun betreurde brotha verenigd, tonen dat ze nog steeds als een team kúnnen klinken. Puur muzikaal is 8 Diagrams ongetwijfeld de meest diverse Wu-Tang uit de collectie, al was het maar omdat er aan de helft van de nummers gitaren te pas zijn gekomen. Maar ondanks enkele leuke coöperaties is dit niet de hoogvlieger geworden waarop we ook zonder ODB meenden te mogen hopen. Downloadtip David Bitoune