Van een groep die Woods heet, verwacht je een rustiek kader. Dat hebben we de voorbije vijftien jaar ook gekregen: een naar grenen en dennennaalden geurende combine van die ee...

Van een groep die Woods heet, verwacht je een rustiek kader. Dat hebben we de voorbije vijftien jaar ook gekregen: een naar grenen en dennennaalden geurende combine van die eerste Bon Iver-chaletplaten en de bonte indiefolk van Local Natives, met af en toe een geut uit de kosmischekrautrockfles. Strange to Explain is enigszins anders. Zanger-songschrijver Jeremy Earl en co. creëerden een broeihaard van satijnen soul en minzame folk die baadt in een seventies-westcoastambiance, waarin Earls falsetstem en een batterij mellotrons, Wurlitzers en synths het meeste werk opknappen. Ook met tokkelgitaar of trompet erbij, of een plots opgeschroefd tempo ter hoogte van Fell So Hard, houden Earl en co. een zachte vibe aan, tussen droom en daad. Het trio gaat weleens in het behang op, maar toch: fraaie plaat.