JIMI: ALL IS BY MY SIDE - Release: 29/4

Er was even een 'Huh?' toen Outkasts André 3000 gecast werd als Jimi Hendrix, maar het moet gezegd: hij doet dat lang niet slecht. De tics, de stem, de flair: een mens zou bijna vergeten dat de 40-jarige André 3000 zestien jaar ouder is dan de man die hij speelt. Niet dat de film accuraatheid zo hoog in het vaandel draagt. Het Brits-Ierse Jimi: All Is by My Side zoomt in op 1966, net vóór Hendrix' debuut uitkwam, toen hij in Swinging London een tijdje doorbracht in het gezelschap van de Stones en zijn toenmalige lief Kathy Etchingham, de vrouw voor wie hij The Wind Cries Mary schreef. Prima idee, alleen hebben de makers ook een scène toegevoegd waarin Hendrix Etchingham met een telefoon mept -Etchingham zelf ontkent stellig dat dat ooit gebeurd is. En nu zijn wij helemaal pro dichterlijke vrijheid, maar partnergeweld uitvinden is waar wij de grens trekken. Deden dat ook: de erven Hendrix, die zijn muziek niet ter beschikking van de film stelden. Geen The Wind Cries Mary, geen Foxy Lady en geen Purple Haze dus: de film moet het doen met de covers die hij destijds speelde, waaronder gelukkig wel Hey Joe. Jazeker, Hey Joe was een cover. Weet u nu ook weer.
...

Er was even een 'Huh?' toen Outkasts André 3000 gecast werd als Jimi Hendrix, maar het moet gezegd: hij doet dat lang niet slecht. De tics, de stem, de flair: een mens zou bijna vergeten dat de 40-jarige André 3000 zestien jaar ouder is dan de man die hij speelt. Niet dat de film accuraatheid zo hoog in het vaandel draagt. Het Brits-Ierse Jimi: All Is by My Side zoomt in op 1966, net vóór Hendrix' debuut uitkwam, toen hij in Swinging London een tijdje doorbracht in het gezelschap van de Stones en zijn toenmalige lief Kathy Etchingham, de vrouw voor wie hij The Wind Cries Mary schreef. Prima idee, alleen hebben de makers ook een scène toegevoegd waarin Hendrix Etchingham met een telefoon mept -Etchingham zelf ontkent stellig dat dat ooit gebeurd is. En nu zijn wij helemaal pro dichterlijke vrijheid, maar partnergeweld uitvinden is waar wij de grens trekken. Deden dat ook: de erven Hendrix, die zijn muziek niet ter beschikking van de film stelden. Geen The Wind Cries Mary, geen Foxy Lady en geen Purple Haze dus: de film moet het doen met de covers die hij destijds speelde, waaronder gelukkig wel Hey Joe. Jazeker, Hey Joe was een cover. Weet u nu ook weer. Om een of andere reden hadden wij altijd gehoopt dat Jiskefets Michiel Romeyn André Hazes zou spelen, maar toegegeven, de bij ons onbekende Martijn Fischer, die ook al André Hazes vertolkte in de musical van diens leven, zingt wel iets beter. Met Bloed, zweet & tranen, mede met Belgisch geld gefinancierd, raakt eindelijk nog eens een Nederlandse publieksfilm over de grens - in eigen land haalde de film in de eerste week 100.000 bezoekers. U krijgt het leven van De Grote Snik in drie fases: zijn jeugd in de jaren zestig, zijn doorbraak in de jaren tachtig en zijn laatste levensjaren. De nadruk ligt daarbij vooral op de tranen, als we op de Nederlandse recensies mogen afgaan: de evidente meezingfilm is het niet geworden, wel een donkere prent over de tragiek in het leven van Hazes, met veel ruzies, veel drama en vooral heel veel bier. Heineken dan ook nog. Niet één maar twee Brian Wilsons. Paul Dano, de slechterik uit Prisoners, speelt de jonge Beach Boy, toen die in de jaren zestig de grenzen van de pop verlegde met Pet Sounds; John Cusack speelt de oude Wilson, toen die in de jaren tachtig de grenzen van de waanzin verlegde met zijn therapeut annex charlatan Dr. Eugene Landy - héél benieuwd of de scène waarin Landy Wilson bij wijze van therapie in een zandbak laat spelen de film gehaald heeft. Een onconventioneel, schizofreen portret, kortom, over hoe het genie ten onder ging aan wat hem geniaal maakte. Mocht u het zich afvragen: Love & Mercy is genoemd naar het eerste nummer van Wilsons solodebuut uit 1988. Tevens het jaar waarin de film oorspronkelijk gepland stond. Jazeker: de film over Brian Wilsons leven heeft er bijna net zo lang over gedaan als het Beach Boys-album Smile. Ergens past dat wel. Met O'Shea Jackson Jr. als Ice Cube, Jason Mitchell als Eazy-E en Corey Hawkins als Doctorandus Dre gaat Straight outta Compton niet voor de uitgebreide sterrencast, maar niettemin is dit er eentje waarvan we ons wel afvragen wat het gaat opleveren. Niet zozeer vanwege de regisseur - The Negotiator-filmer F. Gary Gray - maar wel vanwege het verhaal. De getto's van de jaren tachtig, de uitvinding van de gangstarap, de rellen van Los Angeles, de heisa met de FBI, het in elkaar slaan van een journalist, de dood van Eazy-E, aan aids: het leven van rapcrew NWA leent zich niet bepaald tot een hagiografie. Een motherfucker van een biopic: met minder zullen wij geen genoegen nemen. Fijn detail, mocht u zich afvragen waarom O'Shea Jackson Jr. zo hard op Ice Cube lijkt: het is zijn zoon. Wat dus ook betekent dat het theoretisch mogelijk is dat de zoon van Ice Cube in Straight outta Compton zijn eigen verwekking moet spelen. Zou héél, héél raar zijn. Een definitieve releasedatum heeft deze Hank Williams-verfilming nog niet, de klassieke castingcontroverse dan weer wel. Nadat Tom Hiddleston een verrassingsoptreden met enkele Hank Williams-covers speelde op het Wheatland Music Festival, tweette Hank Williams III - de kleinzoon - dat de film nood had aan 'an American from the South who has eat, lived and breathed these kind of roles'. Niet bepaald de criteria waar Hiddleston - geboren in Westminster, Londen en vooral bekend als Loki uit The Avengers - aan voldoet, al heeft hij wel opmerkelijk veel weg van Williams. De producers lieten zich dan ook niet afschrikken en mikken met I Saw the Light - de rise and fall van Williams, tot aan zijn dood op 29-jarige leeftijd - op dit najaar, wellicht met het oog op het prijzenseizoen. Want als Walk the Line en Crazy Heart ons één ding geleerd hebben, is het dat de Oscars wel degelijk van country houden. Er zijn genoeg redenen waarom Hollywood van muzikale biopics houdt: ze zijn relatief goedkoop om te maken en enige promo is sowieso gegarandeerd, evenals een lucratieve soundtrack. Maar niettemin: het zijn niet zelden passieprojecten. Zoals deze Miles Ahead, geproducet, geschreven, geregisseerd en geacteerd door Don Cheadle, dezer dagen vooral bekend van Iron Man 2 en 3, die al sinds zijn kinderjaren een obsessie koestert voor Miles Davis. Nadat een crowdfundingcampagne 340.000 dollar had opgehaald, Ewan McGregor had toegezegd voor een bijrol en Herbie Hancock voor de soundtrack, werd de film vorig jaar opgenomen. Een tikje vreemde premisse wel, deze Miles Ahead: de film spitst zich toe op de zogenaamde stille periode van Miles Davis, toen hij zich eind jaren zeventig terugtrok uit de muziek, geen trompet meer speelde en met drugs- en huwelijksproblemen kampte. Gewaagde gok, maar de stills van een volledig getransformeerde Don Cheadle zien er alvast bepaald indrukwekkend uit. Begint stilaan een saga te worden, deze Janis Joplin-verfilming. Voor de duidelijkheid: dit is niet Piece of My Heart, waarin Renée Zellweger Joplin zou spelen. Die film is intussen afgevoerd. Of Get It While You Can er uiteindelijk wél komt, is al even onzeker. Volgt u even mee: Get It While You Can was oorspronkelijk bedoeld voor regisseur Fernando 'Cidade de Deus' Mereilles, tot die afhaakte. Even zat Twilight-regisseur Catherine Hardwicke op het project, maar ook zij verdween weer. Vervolgens zegden achtereenvolgens Pink, Zooey Deschanel en Lili Taylor toe voor de rol van Joplin, en dan weer af. Daarna leek het even de film te worden van Lee 'The Butler' Daniels en Amy Adams, tot Daniels het aftrapte. Voorlopig ziet het ernaar uit dat Jean-Marc Vallée, regisseur van Dallas Buyers Club, in de regiestoel zal zitten en Adams de hoofdrol zal spelen. Tenminste: als ze de rechtszaak tegen de scenaristen winnen, die na alle gedoe elders waren gaan leuren met hun verhaal én de rechten op Joplins hits. 'Maybe, Maybe, Maybe': het zou een net iets toepasselijker titel zijn. DOOR GEERT ZAGERS