Eerste zinnen Het is hartje zomer. Niet de beste tijd van het jaar voor Sjoerd.
...

Eerste zinnen Het is hartje zomer. Niet de beste tijd van het jaar voor Sjoerd. Sjoerd is een communicatief niet zo begaafde puber met een hart voor biologie - of is het eerder voor de biologieleraar? Wanneer die hem vraagt of hij wil meewerken bij het observeren van mezenkoppeltjes is Sjoerd alleszins bijzonder enthousiast. Hij verlangt, droomt en hunkert en legt daarbij zijn toekomst volledig in handen van een man met een gezin en twee kinderen. In Wie brengt mij naar Mentrum speelt Sjoerd slechts mee op de achtergrond, als een dreiging of waarschuwing, en als de jongen wiens beste foto's door zijn moeder tot een altaartje zijn gemaakt. Dagelijks plengt ze tranen en gebeden voor hem, want Sjoerd is dood. Wat er precies met Sjoerd is gebeurd, kom je als lezer slechts mondjesmaat te weten, maar je hebt natuurlijk wel een idee. Nee, het echte hoofdpersonage van Eveline Vreeburgs roman is Michelle, de zus van Sjoerd, over wier leven een dubbele schaduw hangt. Die van de dood van haar broer, waarvan zij niet geheel vrij te pleiten is, en die van Sieb, de 77-jarige zelfverklaarde psychoanalyticus aan wie ze al tien jaar haar leven vertelt en die haar op een dag als een baksteen laat vallen. 'Al jaren naast mijn pc. Een lege schelp', luidt de tanka die hij haar nog stuurt. Michelle belandt door die afwijzing in een crisis. Gebruikmakend van korte zinnetjes en korte hoofdstukjes gaat Vreeburg op zoek naar de psychologische ondergrond van totale overgave, want dat is wat Sjoerd en zijn zus gemeen hebben: dat ze uit liefde zichzelf helemaal wegcijferen en daar zwaar voor moeten betalen. Michelle heeft nog wel geprobeerd los te komen van Sieb. Ooit reisde ze met Hugo naar Portugal. Ze gingen bij zijn ouders op bezoek en gaven zich over aan het verleidelijke Porto, maar steeds vaker gingen ze ook naast elkaar leven en deden ze zaken alleen. Dus keerde Michelle terug naar Nederland, en naar Sieb. Vreeburg mijdt grote thema's als allesverterende liefde, totale overgave en loodzware schuld niet. Ze maakt er echter geen Scandinavisch drama van. Michelle is bedrukt maar niet hopeloos. Ze behoudt haar levenslust en weet ergens heel erg diep dat zij een andere weg zal bewandelen dan Sjoerd.