Reeks:**
...

Reeks:**Extra's: ** (20th Century Fox)GQ noemt zelf The Killing, Boardwalk Empire, Hell on Wheels en The Walking Dead als 'gewoon goed genoeg', titels waar je met uitzondering van die eerste (zie recensie vorige week) nog over kunt discussiëren. Deze White Collar verdient echter wel een plaatsje op de reservebank van de hedendaagse tv-series. De reeks is niet toevallig gemaakt voor USA Network, een Amerikaanse zender die zich de laatste jaren gespecialiseerd heeft in flitsende en lichtvoetige producten vol aantrekkelijke hoofdpersonages maar zonder echt veel inhoud, zoals Burn Notice, Covert Affairs of Royal Pains. In White Collar, dat ook te zien was op vtm, is de hoofdrol weggelegd voor Neal Caffrey, een charmante oplichter die na een lange klopjacht gevat werd door de uiterst vasthoudende FBI-agent Peter Burke. Als zijn vriendin hun relatie verbreekt, ontsnapt hij uit de gevangenis om haar te zoeken, maar hij loopt al vlug opnieuw tegen de lamp. Dus gooit hij het op een akkoordje: hij mag vrij blijven rondlopen, zij het met een enkelband, als hij de FBI helpt andere oplichters te klissen. Wat volgt, is een resem verhalen waarin Neal en Peter onderduiken in de kunst-, mode- of financiële wereld en misdadigers achtervolgen, onderwijl spitante oneliners en gevatte dialogen spuiend. Slecht kun je White Collar zeker niet noemen, maar het probleem is dat je na een paar afleveringen het recept van dit eerste seizoen helemaal doorhebt en daarna niet echt meer verrast kunt worden. Popcorn dus, en enkel te genieten in kleine porties, als dessert na een hoofdmaal van series die écht goed zijn. Stefaan Werbrouck