Er is een soort ladder van ontwikkeling en iedereen vindt wie daar lager dan jezelf op staat een boer en wie hoger staat onuitstaanbaar.

Dat is een van de problemen in het engageren van mensen met betrekking tot het klimaatprobleem, maar zeker niet het enige.

In de nasleep van de brand in de Notre-Dame werd heel erg duidelijk wat werkt om mensen te engageren: een concreet aanduidbaar probleem, tv-vriendelijke beelden, een op het pathetische af emotioneel discours, tribalisme, verheerlijking van het verleden en klassiek paternalisme bij de redders die daarvoor veel aandacht krijgen. In de toekomst zal bovendien blijken dat de resultaten van dat alles erg duidelijk en zichtbaar zijn. Er zullen timelapses van gemaakt worden en de wereld zal toekijken.

Al die eigenschappen kun je 180 graden omdraaien, en dan heb je het klimaatprobleem. Het is te alomvattend om concreet te zijn, het zijn abstracte cijfers die ons moeten overtuigen, het gaat over 'de mensheid' en niet over een groep ervan die zichzelf moet bewijzen tegenover de andere groepen, het gaat over de toekomst en het type redder moet geen paternalistische alfa zijn maar wel een zachte filantroop die niet echt op veel maatschappelijk aanzien moet rekenen. En het gaat erom een toekomstig doemscenario te vermijden, dus als alles goed loopt, dan is het resultaat dat er nog zo weinig mogelijk zal veranderen. Cynici zullen dan zeggen dat je niet kunt bewijzen of je maatregelen al dan niet geholpen hebben.

We zeggen wel graag dat we wereldburger zijn, maar niemand is dat natuurlijk echt.

De enige uitzondering zou eventueel kunnen zijn dat je tv-beelden schiet die het wel concreet en emotioneel maken, maar het probleem daarmee is dan weer dat we die al twintig jaar te zien krijgen en er een soort ongevoeligheid voor is ontwikkeld.

Als het iedereen aangaat, dan trekt niemand zich er echt veel van aan. Of toch veel te weinig mensen. De mensen op de hoogste sporten van de ladder, maar die worden door de rest dus onuitstaanbaar bevonden.

Want we zeggen wel graag dat we wereldburger zijn, niemand is dat natuurlijk echt. We zijn van ons dorp of onze thuisstad, van ons land eventueel. Europa wordt al moeilijk. Katholiek eventueel, of westerling. Opel-rijder. Fan van De Panne. Anderlechtsupporter in moeilijke tijden. Maar wereldburger? Vergeet het.

Het verhaal pakt gewoon niet. Het is zoals de komiek Daniel Sloss zegt: 'Vegans are proving that peer pressure does not work.' Met andere woorden: mensen volgen niet zomaar elk verhaal omdat drie Hollywoodsterren en hun wise-ass nichtje met 'speciaal haar' het zeggen. Zelfs als heel veel mensen erop hameren, maar het verhaal niet aanslaat... Tja. Dan sta je daar, met je cijfers en je feiten.

Het opvallendste is dat iedereen boos lijkt op de rest, omdat het gedoe begint te vervelen. Die rare Greta met haar creepy vlechten die dan zit te huilen ergens. God zeg, dan schrijven we wel 50 euro over voor een balk in een kerktoren.

Ik zie de toekomst van de planeet best positief tegemoet. Die redt zichzelf wel. De 7,7 miljard idioten die erop rondlopen, dat is een ander verhaal.