'Nogal nineties', zo bestempelden wij hier zeven jaar geleden de tweede plaat van Katie Crutchfield. Na jeugdige omzwervingen in emo, grunge en riot grrrl was deze juffrouw...

'Nogal nineties', zo bestempelden wij hier zeven jaar geleden de tweede plaat van Katie Crutchfield. Na jeugdige omzwervingen in emo, grunge en riot grrrl was deze juffrouw als Waxahatchee een boulevard of broken dreams gaan aanleggen die uiteindelijk doodliep op Out in the Storm (2017), geschreven met een lelijke hartbreuk. Nu ze de drank heeft opgegeven, is Crutchfield naar eigen zeggen een nieuwe vrouw geworden. Aangezien die madam zich niet meer geneert voor haar nochtans levenslange countryliefde, gooit ze de rafelige gitaren en lofi-folkbekentenissen hier overboord. Op Saint Cloud omarmt Crutchfield zowel americana à la Lucinda Williams als heldere, rustieke pop. Dat gaat haar goed af, daar in de honky tonk van Can't Do Much, het Ryan Adams-achtige Hell of de dravende janglepop van War.