De vijftienjarige Charley (Charlie Plummer) trekt geregeld om zeven uur 's morgens zijn sportschoenen aan om een eindje te gaan lopen. Dat doet hij in een buitenwijk van Portland, Oregon, de stad waar hij samen met zijn vader Ray (Travis Fimmel) halsoverkop naartoe is getrokken om er een job te vinden.

Tijdens een van die tochtjes, die hem steevast naar een vervallen paardenrenbaan brengen, wordt hij aangesproken door Del Montgomery (Steve Buscemi), een norse paardeneigenaar met een arm in het gips. Die vraagt of Charley sterk is en voor tien dollar de lekke band van zijn pick-uptruck wil vervangen.

Omdat Del tevreden is over Charleys werk, huurt hij hem geregeld in voor klusjes in de stallen en op de racebaan. Charley neemt het werk gretig aan: in het vervallen huurhuis waar hij en zijn vader wonen is de koelkast vaker leeg dan vol. Bovendien raakt de grotendeels op zichzelf aangewezen tiener gehecht aan Lean on Pete, een renpaard met bruine vacht dat op het punt staat afgemaakt te worden. Wanneer Charleys vader in het ziekenhuis belandt, gaat de introverte knaap samen met het paard, dat hij als een vriend in vertrouwen neemt, op zoek naar een vermiste tante in Wyoming. Het is het begin van een verraderlijke tocht door de woeste natuur.

'Sober en onopgesmukt, maar niettemin poëtisch', zo stond te lezen in een recensie van de gelijknamige roman van Willy Vlautin, een Amerikaanse auteur, muzikant en songwriter van bands als Richmond Fontaine en The Delines. Over de verfilming van de Britse regisseur Andrew Haigh, bekend van het gevoelige homodrama Weekend (2011) en de fijnzinnige relatiestudie 45 Years (2015), kun je hetzelfde zeggen. Ook zijn eerste Amerikaanse film is sterk naturalistisch, kaal en intiem.

In Lean on Pete observeert Haigh geduldig. Hij zoekt weidse, in zacht zonlicht gedrapeerde Amerikaanse landschappen op, en om Charleys eenzaamheid te benadrukken, filmt hij hem op kaduke renbanen, in verlaten wegrestaurants of tussen de verschoppelingen van de grootstad. De sfeer is daarbij vaak gespannen, de wanhoop alomtegenwoordig.

Charlie Plummer, die vrijwel meteen na de release van Lean on Pete 'Leonardo DiCaprio en River Phoenix in één persoon' werd genoemd, schittert in de rol van de sympathieke, door twijfels overvallen Charley, een slungelige knul die het gevoel heeft dat hij helemaal alleen op de wereld is. Het moet van Ken Loach' Kes (1969) geleden zijn dat er nog zo'n aangrijpende film is gemaakt over de band tussen een verpauperde tiener en een dier.

Lean on Pete

Vrijdag 3/9, 22.10, Canvas

De vijftienjarige Charley (Charlie Plummer) trekt geregeld om zeven uur 's morgens zijn sportschoenen aan om een eindje te gaan lopen. Dat doet hij in een buitenwijk van Portland, Oregon, de stad waar hij samen met zijn vader Ray (Travis Fimmel) halsoverkop naartoe is getrokken om er een job te vinden. Tijdens een van die tochtjes, die hem steevast naar een vervallen paardenrenbaan brengen, wordt hij aangesproken door Del Montgomery (Steve Buscemi), een norse paardeneigenaar met een arm in het gips. Die vraagt of Charley sterk is en voor tien dollar de lekke band van zijn pick-uptruck wil vervangen. Omdat Del tevreden is over Charleys werk, huurt hij hem geregeld in voor klusjes in de stallen en op de racebaan. Charley neemt het werk gretig aan: in het vervallen huurhuis waar hij en zijn vader wonen is de koelkast vaker leeg dan vol. Bovendien raakt de grotendeels op zichzelf aangewezen tiener gehecht aan Lean on Pete, een renpaard met bruine vacht dat op het punt staat afgemaakt te worden. Wanneer Charleys vader in het ziekenhuis belandt, gaat de introverte knaap samen met het paard, dat hij als een vriend in vertrouwen neemt, op zoek naar een vermiste tante in Wyoming. Het is het begin van een verraderlijke tocht door de woeste natuur. 'Sober en onopgesmukt, maar niettemin poëtisch', zo stond te lezen in een recensie van de gelijknamige roman van Willy Vlautin, een Amerikaanse auteur, muzikant en songwriter van bands als Richmond Fontaine en The Delines. Over de verfilming van de Britse regisseur Andrew Haigh, bekend van het gevoelige homodrama Weekend (2011) en de fijnzinnige relatiestudie 45 Years (2015), kun je hetzelfde zeggen. Ook zijn eerste Amerikaanse film is sterk naturalistisch, kaal en intiem. In Lean on Pete observeert Haigh geduldig. Hij zoekt weidse, in zacht zonlicht gedrapeerde Amerikaanse landschappen op, en om Charleys eenzaamheid te benadrukken, filmt hij hem op kaduke renbanen, in verlaten wegrestaurants of tussen de verschoppelingen van de grootstad. De sfeer is daarbij vaak gespannen, de wanhoop alomtegenwoordig. Charlie Plummer, die vrijwel meteen na de release van Lean on Pete 'Leonardo DiCaprio en River Phoenix in één persoon' werd genoemd, schittert in de rol van de sympathieke, door twijfels overvallen Charley, een slungelige knul die het gevoel heeft dat hij helemaal alleen op de wereld is. Het moet van Ken Loach' Kes (1969) geleden zijn dat er nog zo'n aangrijpende film is gemaakt over de band tussen een verpauperde tiener en een dier.