Tien jaar geleden vonden de echtgenotes van naar Afghanistan gestuurde Britse soldaten soelaas bij elkaar door een zangkoor te vormen. Ondertussen bestaan er zo'n 75 van die 'military wives singing clubs'. Het verhaal va...

Tien jaar geleden vonden de echtgenotes van naar Afghanistan gestuurde Britse soldaten soelaas bij elkaar door een zangkoor te vormen. Ondertussen bestaan er zo'n 75 van die 'military wives singing clubs'. Het verhaal van dat eerste koor vormt de basis van een feelgoodfilm die door veel recensenten hard wordt aangepakt. Het verloop is dan ook zo voorspelbaar als de zoveelste overwinning van de Rode Duivels of het applaus voor een nieuw exploot van Beyoncé. Hip en vernieuwend is deze crowdpleaser geen seconde. Het is zelfs een tikje zielig om te zien hoe hard regisseur Peter Cattaneo zijn best doet om na een reeks flops en veel onopgemerkt tv-werk weer aan te knopen bij zijn jarennegentighit The Full Monty. Onderweg naar de fletse finale in Londens prestigieuze Royal Albert Hall kun je wel een handvol keer meehuilen en meelachen, of meezingen met Don't You Want Me van The Human League en Time after Time van Cyndi Lauper. En dat doet goed.