De jeugd van vandaag kent Predator als een voetbalschoen of van nachtelijke natuurdocumentaires op tv-zenders met een hoog nummer. De jeugd van de jaren tachtig kent Predator als een afschrikwekkend ruimtewezen ...

De jeugd van vandaag kent Predator als een voetbalschoen of van nachtelijke natuurdocumentaires op tv-zenders met een hoog nummer. De jeugd van de jaren tachtig kent Predator als een afschrikwekkend ruimtewezen dat in de gelijknamige film korte metten maakte met de special forces van spierbundel Arnold Schwarzenegger. Predator keerde nog terug in een paar sequels en mash-ups met Alien, maar zonder veel indruk te maken. Shane Blacks poging om de franchise ter vernieuwen is sympathiek en verdienstelijk, maar mogelijk net niet spectaculair genoeg. De kleurrijke scenarist-regisseur (Lethal Weapon, The Nice Guys) speelt zijn grootste troefkaart - de voortdurende combinatie van actie en comedy - uit en voegt daar wat jarentachtigbrutaliteit en zelfs wat horror aan toe. Hij probéért tenminste om een beetje origineel te zijn, maar zijn genremix met veel plot zakt naar het einde toe in. De beste Predator sinds 1987, maar een compliment van buitenaardse proporties is dat niet.