Exorcismefilms zijn onderling vaak inwisselbaar en klamme kneusjes in verhouding tot William Friedkins The Exorcist. In deze variant brengt een demonisch lijk wat leven in een mortuarium en i...

Exorcismefilms zijn onderling vaak inwisselbaar en klamme kneusjes in verhouding tot William Friedkins The Exorcist. In deze variant brengt een demonisch lijk wat leven in een mortuarium en in een voorts stoïcijnse Shay Mitchell. Hoewel de premisse van Diederik van Rooijens Hollywooddebuut afwijkt van die van vele genregenoten, ontaardt de film al snel in generische, op schrikeffecten steunende horror. Het repetitieve sounddesign en de frustrerende regiekeuzes zijn zo alomtegenwoordig dat zelfs het botkrakende contortionisme van het bezeten lijk nog amper impact heeft. Het helpt ook niet dat de slotakte lamentabel gemonteerd is voor meer verwarring dan spanning zorgt. Los van de atmosferische belichting en de occasioneel serene spanningsopbouw blijft deze levenloze film het best even diep weggeborgen als het duivelskind uit de titel. Vade retro!