Van McG met Christian Bale, Sam Worthington, Moon Bloodgood, Helena Bonham Carter, Bryce Dallas Howard

Toen bekend raakte dat niemand minder dan McG de vierde aflevering van de Terminator-saga ging regisseren, raakten science-fictionfans over de hele wereld in paniek. Zou de prutser achter de Charlie's Angels-ondingen de reeks die van Arnold Schwarzenegger een wereldster maakte van een spuuglelijk kleurenpalet voorzien? Zou hij het verhaal over de strijd tussen het robotleger van Skynet en de laatste menselijke verzetsstrijders oppimpen met een overdosis aan misplaatste ' bullet time'-effecten? Of zou hij de apocalyptische actie-sequenties met een platte popsoundtrack accentueren?

Het antwoord is gelukkig driewerf neen. De voormalige reclame- en videoclipmaker heeft zijn maniakale montagetics ingetoomd, laat deprimerende bruingrijze kleuren primeren en gaat voor een soundtrack vol dreigende bassen. In vergelijking met voorgangers James Cameron en Jonathan Mostow is de man echter een terminaal lichtgewicht. Dat blijkt al uit de in één take opgenomen helikoptercrash waarbij rebellenleider John Connor (Christian Bale) net niet om het leven komt. In de handen van Children of Men-regisseur Alfonso Cuarón zou zoiets een adembenemend blockbustermoment opleveren, hier ben je de scène na enkele seconden alweer vergeten.

McG - ' what's in a name?' - gaat te werk als een aalgladde r&b-producer die effectbejag boven soul verkiest. Op die manier krijgt Bales typische verbetenheid iets karikaturaals, klinken de dialogen van zijn nevenacteurs als zinnen uit een prent van Roland ' Independence Day' Emmerich en zijn de emotionele momenten even meeslepend als een derderangssoap. Bovendien ogen de voornamelijk uit digitale effecten opgetrokken vista's nooit écht geloofwaardig, gedragen enkele nieuwe robotmodellen zich als afdankertjes uit Transformers en worden stekelige scenariopunten - wat gebeurt er in die gevangeniskampen? - angstvallig ontweken.

Toch is Terminator Salvation geen complete mislukking. Daarvoor is het mysterieuze personage gespeeld door nieuwkomer Sam Wor-thington te interessant. Bovendien roepen bepaalde verhaalbochten dezelfde filosofische vragen op als de recente Battlestar Galactica-remake en bevat de derde act een onverwacht, maar hoogst memorabel weerzien.

Steven Tuffin